Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6548):

Zo kom je nog eens ergens

Het echtpaar Helle en Ruft was van onbestemde, maar hoge leeftijd. In die levensfase is het niet ongebruikelijk, dat lang met elkaar getrouwde oude stelletjes de godganse dag staan te kiften. "Aha, leeftijdsdiscriminatie!" hoor ik u denken, want echtparen ruziën immers in alle leeftijdsklassen. Echter, seniore paartjes onderscheiden zich, doordat ze in tientallen jaren tijd een aparte, vaak bizarre stijl van ruziën hebben opgebouwd. Twistgesprekken kunnen gaan over voor de buitenstaander onbegrijpelijke onderwerpen. Voorbeelden: een 45 jaar geleden gebroken porseleinen kopje of het wegblijven bij de trouwerij van nicht Machteld en die uitvreter Jacob.

Ruft en Helle leefden van de AOW plus wat daarbij geklust werd. Tegen het einde van het jaar bijvoorbeeld verkochten zij langs de deur vetbolletjes als wintervoer voor vogels. Helle was een precies typetje: voordat ze aan het maken van de vetbollen toekwam maakte zij eerst een rondje in de buurt om bestellingen te noteren. Neen, ze liet niets aan het toeval over…

Voor de productie van de vetbollen had ze haar eigen, unieke recept. In principe smolt ze dierlijk vet, zoals reuzel, en mikte daar zaadjes in. In een rond vormpje laten stollen en ziedaar de vetbol. Als de reuzel op was, week Helle uit naar een eindeloze bron van dierlijk vet: de loslopende katten en honden in de buurt. Vogels zijn consumenten zonder scrupules; zij vonden het heerlijk.

Helle had evenmin scrupules: als ze een kat of hond in handen kreeg, keelde zij die met haar blote handen. De kadavers werden gekookt in grote kookpotten, zodat de weefsels los lieten en Helle het vet uit de pan kon scheppen. Op de botten na werd de rest (huid, haren en pezen) door het toilet gespoeld. De botten verzamelde zij in plastic boodschappentasjes, die wekelijks in de vuilcontainer gingen. Er kraaide geen haan naar. Trouwens, de enige haan uit die buurt was op zekere dag zomaar opeens uit de achtertuin van de buren verdwenen.

Ruft verzuchtte wel eens: “Vogels komen nog eens ergens!". Zoals gebruikelijk kapte Helle zo'n weemoedige bui van hem direct af: "Ben je nu ook al jaloers op de vogels? Jij mag je gelukkig prijzen, want wie strijkt je overhemden, snijdt de korstjes van je boterhammen af en verzorgt de eeltknobbels op je voeten?". "Dat is waar," gaf Ruft toe… "maar mag ik dan misschien wel jaloers zijn op de zaadjes, die ze oppikken? Die komen nog eens ergens". Ik zei al, dat ze een bizarre gespreksstof hadden. Dat krijg je als je al tientallen jaren alle gespreksonderwerpen hebt gehad.

Terug naar het productieproces, het transformeren van honden en katten in vetbolletjes. U zult zeggen, waar haalt zo'n oud wijf de kracht vandaan? Wel, in haar jongere jaren was zij een gevierde trapezeartieste. In het variététheater had ze haar levensgezel, de stoere Ruft, leren kennen. Die trad namelijk in dezelfde act op als vanger. In die dagen was zijn nu bolronde buik een strakke keiharde plank. Maar inmiddels is het vijftig jaar later en een uitgelubberd sixpack verder. Helle's op haar middel hangende borstpartij hield gelijke tred daarmee. Maar die stevige knuisten van toen hadden die oudjes allebei nog.

Ofschoon die twee elkaar de hele dag dwars zaten, bleven ze samen om zo de kosten van het levensonderhoud te drukken. Dat zeurde zo voort tot op zekere dag Ruft grijnslachend thuiskwam, zwaaiend met een winnend lot van de Staatsloterij. Nou staan die dingen niet op naam, dus Ruft moest uitkijken dat die slinkse Helle dat waardevolle papier niet in handen kreeg. Er was eigenlijk maar één oplossing: verhuizen en een goed heenkomen zoeken. Hij kondigde daarom plechtig aan, dat hij het huis ging verlaten om in zijn uppie ergens opnieuw te beginnen.

"Alleen?" vroeg Helle gekwetst en met een ongelovige blik.
"Nou, neen dat dacht ik niet. Dat wil zeggen in ieder geval ga ik zonder jou, maar ik haal wel iedere dag een lekker wijf in huis."
"Oh, dat komt nu toch wel ongelukkig uit, want ik heb heel wat bestellingen genoteerd voor vetbolletjes!"
"Dan zul je die toch alleen moeten afhandelen, beste meid."
"Maar kan je me dan niet eerst even helpen met het klaarmaken van het vet?"
"Nou vooruit; hoe had je je dat voorgesteld?"
"Nou, zo...," antwoordde Helle, terwijl ze hem met een gietijzeren steelpan de schedel insloeg.

Dat najaar meldden de kranten, dat een lieve oude dame een half miljoen euro had gewonnen in de Staatsloterij. De pers prees haar, omdat ze - ondanks dat ze ineens stinkend rijk was - de vogeltjes niet was vergeten. Ze liet zich door een chauffeur in een limousine rondrijden en af en toe stapte ze uit om met een boodschappenkarretje achter zich aan door de wijk te lopen. Zij belde overal aan om gratis vetbolletjes te bezorgen. Jawel, de vogels hadden het die winter goed, want Helle had dit keer extra veel vetbollen kunnen maken.

"Jammer nou," verzuchtte zij wel eens "dat mijn lieve Ruft dit niet kan meemaken. Maar ja, hij moest onverwacht opeens weg." En mysterieus glimlachend: "Hij heeft nu wel zijn zin, want tegenwoordig komt hij nog eens ergens…".

... Dit is een uitgewerkte versie van "Wintervoer", een ooit snel in elkaar gedraaid verhaal ...

Schrijver: harrem, 22 jan. 2020


Geplaatst in de categorie: humor

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 77



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)