Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6646):

Rare Portretten 1 – Ben

Dit is een op zichzelf staand verhaal, maar het sluit aan op "De Lezersclub is geen leesclub". De daarin geplande Rare Portretten-galerij wordt nu geopend met een portret van Ben van 't Padje.

Goedgebekte Ben verstaat de kunst mondeling mensen raak te typeren… Aan mij de bescheiden taak om het voor hem op te schrijven. De reden: eerder noemde ik hem een prima verteller, maar een belabberde schrijver. Dat verdient enige nuancering. Hij kan eigenlijk best schrijven, maar hij verkloot dat door iets wonderlijks…

Bens schrijfstijl zorgt ervoor dat er altijd wel een lezer is, die een hartverzakking krijgt en verschrikkelijk boos wordt of in hoge geestelijke nood een hulplijn gaat bellen. Ben lijdt namelijk aan een schriftelijke vorm van het Syndroom van Gilles de la Tourette. Zijn krachttermen leiden geheid tot problemen onder sommige lezers. Overigens: op Twitter en Faecesboek staan uitingen, die sterk lijken op de kwaal van Ben. Met deze toelichting lijkt Ben eigenlijk al geportretteerd. Dat is onterecht, want Ben heeft in een lang leven (hij is dik in de 70) meer aan zijn kont hangen, dan die ene stoornis. Maar omdat ik voor zijn biografie meer nodig heb dan dit A4’tje, beperk ik mij tot een enkel aspect. En wel één typische Ben-eigenschap: hij is een diehard eenzaat.

Totaal misplaatst schilderen zijn familieleden, maar ook kennissen, Ben als vanzelfsprekend af als zielig en minstens gestoord. Hij is raar; dat is waar... Aansluiten bij het lopen in de polonaise zit er niet in. Meezingen met Frans Bauer-deuntjes en -kreuntjes evenmin. Lekker met volksstammen feestvierders hela hola carnavallen zie je hem ook niet doen.

Een gezelligheidsmens vindt hem gauw vreemd. Heel makkelijk schiet de opinie over zijn sterk individualistische houding door naar het beeld van "gek". We zijn het niet meer zo gewend, maar kluizenaars hebben altijd bestaan. Vanwege de religieuze bijklank werden ze in het verleden niet uitgelachen, maar werd er eerbiedig tegen hen aangekeken. Maar waar vind je in deze tijd nog zo gauw een grot waar je je als heremiet in kunt terugtrekken? Wel kan een eenling als het ware onzichtbaar zijn. Het feit dat er mensen worden gevonden die jaren dood op de huiskamervloer liggen in de grote stad zegt voldoende. Ze werden kennelijk niet gemist.

De volgende gezellige vaderfiguren, zo anders dan saaie Ben, hebben niets te klagen over aanhankelijke kinderen…: leiders met bloed aan de handen zoals kopstukken uit de Nazi-tijd, Servische oorlogsmisdadigers en Afrikaanse genocideplegers. Hun kinderen en kleinkinderen worden soms voor de tv gesleept en dan blijken ze - ondanks hun rampzalige afkomst - door dik en dun opa of papa te blijven steunen. Ben heeft geen genocide gepleegd, heeft wel (als kind) twee oorlogen meegemaakt maar heeft geen bloed aan zijn kinderhanden. En onfrisse politieke sympathieën heeft hij niet. Hij moet toch iets misdaan hebben, iets dat gruwelijker is dan dat rijtje oorlogsmisdadigers bij elkaar opgeteld heeft uitgevreten. Hij is namelijk het voorwerp van collectieve afkeer van zijn kinderen. Ik denk niet, dat hij ooit kans had op de bokaal voor vader-van-het-jaar, maar dan nog…

Gesuggereerd wordt wel, dat hij totaal gespeend is van opvoedkundige kwaliteiten. Maar als Stalin, Eichmann of Mussolini dan wel pedagogische talenten hadden, zouden ze dan ‘s avonds veel tijd hebben gehad om met de kindertjes hop-hop-paardje op de woonkamervloer te spelen? Ik probeer me de beul van Srebrenica, Ratko Mladic, wel eens voor te stellen, die ‘s avonds de kindertjes uitlegt geen tijd te hebben voor een verhaaltje. Vaders moet immers de volgende ochtend vroeg op om een Bosnisch dorp plat te branden.

Als je kinderen dat goed uitlegt komt het volgens opvoedgoeroes later allemaal wel goed. Dat blijkt dan wel uit de hartveroverende solidariteit met hun moordzuchtige vaders, die inmiddels opgegroeide kinderen tentoonspreiden. Een dergelijke portrettering zit er voor Ben niet in. Misschien leren we hem beter kennen als hij aan het woord komt met zijn beschrijving van het volgende Rare Portret... Welke Ben kiest is ook voor mij nog een verrassing.

(Wordt hopelijk vervolgd).

Illustratie: Stalin
Schrijver: harrem
1 jun. 2020


Geplaatst in de categorie: humor

4,0 met 1 stemmen 23



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)