Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6687):

Rare Portretten 7 - Dubbelportret Katlien en Ankie

Dit is een vervolg op Rare Portretten 6 - Dubbelportret Ankie en Katlien.

De navolgende beschrijvingen zijn niet gebaseerd op ware gebeurtenissen. Ze zijn namelijk echt gebeurd.

De informatie is terug te voeren tot diverse bronnen. Daaronder de hoofdpersonen zelf en Ben. U weet wel, die van De Lezersclub. Hij heeft schoenendozen vol met briefjes met notities over allerlei intrigerende mensen. Materiaal voor een toekomstig boek! Maar, zoals u weet uit voorgaande verhalen, lijdt hij aan een schriftelijke variant van Gilles de la Tourette. En dan ook nog de variant met de vele krachttermen. Dat boek durft geen uitgever te publiceren. Maar gelukkig kan hij zijn kruit verschieten in mijn verhaaltjes.

Het taalgebruik is hier af en toe minder parlementair doordat absurde situaties mij door Ben werden ingefluisterd. Inclusief soms heel creatieve krachttermen. Ik ben wat terughoudend met het kuizen van de taal, want volgens mij berust er auteursrecht bij hem. Bij het teruglezen van zijn notities krijg ik af en toe blosjes op mijn ingevallen wangen. Een herziene diagnose van Bens kwaal wordt waarschijnlijk Gilles de la Toilette.

De activiteiten van Katlien, Ankie en Icke speelden zich af in het z.g.. “zwartzaadcircuit". Dat onderwerp laat ik nu buiten beschouwing, want ik moet nog wat bewaren voor mijn nogal surrealistische website-in-opbouw. Er zijn overlappingen met deze losse stukjes, waardoor ook dit verhaal surrealistische trekjes krijgt.

Bij een dergelijk project moet je natuurlijk afspraken maken. Die kwamen erop neer, dat Icke op daartoe aangewezen tijden bij de dames verscheen om zijn DNA af te leveren, zal ik maar zeggen. De ontvangende partij zou Katlien zijn en dan in de toekomst Ankie! De dames hadden het helemaal uitgestippeld: leuk, want dan was er een echte familieband. In principe werd hun tegenprestatie, dat Icke op zijn verjaardag een kaartje zou krijgen van zijn biologische nakomeling. Als teken van leven! Voorts mocht hij twee keer per jaar even langskomen (onder andere op de verjaardag van het kind).

Daarin gingen de dames behoorlijk ver. Want in het vrouwencafé waar ze opgewonden de vorderingen van hun queeste bespraken, werden ze met verwijten om de oren geslagen. In die ambiance was alles wat man was taboe. Niettemin wilde het gros kinderen en daarvoor vielen ze wel eens van hun geloof af. Maar in principe betrof het steeds een onbekende, bekende zaaddonor. Dus een manspersoon, die je niet zag en hoorde en vooral niet tegenkwam. Maar er zat een administratief aspect aan: hij was eventueel opspoorbaar voor het kind.

In deze soldatenkistjes- en tuinbroekenarena was er ook een harde F-side. In die kring kwam de blender goed van pas. Men maakte een cocktail van gedoneerd sperma, zodat je in een soort grabbelton graaide als je daarmee werd geïnsemineerd. Toen ik Ben vroeg of hij daar zinvol en gevat commentaar op had, verraste hij mij met: “Godsammekraken… Ik wil het adres van de militaire dump, waar ze soldatenkistjes hebben”. Nou ja, dat toont maar weer aan, hoe verschillend hij en ik de situatie bekijken…

Onze dames kregen verwijten naar het hoofd geslingerd als: "Hoe kunnen jullie dat doen; een man over de vloer? Die moet je ver weg uit het leven van het kind houden". Het moet gezegd, Ankie en Katlien waren een stuk soepeler dan de vriendinnen in het vrouwencafé. Dat zag er goed uit voor de toekomst! Ach, een kind is in het algemeen gebaat bij een mildere opstelling.

Ik sla een hele periode over om aan te komen bij de geboorte van een gezonde dochter. Moeder was Katlien en meemoeder was Ankie. Ze hebben in die kringen de leukste benamingen. Icke vernam het blije nieuws pas na ongeveer anderhalve week. Geen geboortekaartje, maar een telefoontje volstond. Er werd meteen een afspraak gemaakt voor kraambezoek. Niet zo gauw mogelijk maar op een voor de dames geschikt moment. Het was nog niet zo erg, dat het kind tegen die tijd al kon fluiten en op een driewielertje kon rondrijden, maar het duurde wel een tijdje…

Eerst moest de uitgebreide familie langskomen, dan de vrouwen uit het vrouwencafé, dan de collega's van het werk en de talloze individuele vriendinnen en vrienden. Toen was Icke eindelijk aan de beurt, vlak nadat de dorpsgek was komen kijken. De ontmoeting met zijn pasgeboren dochter was... opmerkelijk.

Nergens op de wereld en niet eerder in de mensgeschiedenis kan zich dit zo hebben afgespeeld.

(Wordt vervolgd onder nog te bedenken titel).

Schrijver: harrem
1 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: familie

4,0 met 1 stemmen 56



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)