Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6679):

Moederziel

Gescheiden van je moeder opgroeien in een wildvreemde omgeving. 't Is toch wat! Maar dit behoort bij de levenswetten dat zoiets gebeurt. Medewerkers van bv. de Jeugdzorg en Kinderbescherming weten er alles van. Ik kreeg er een indruk van bij het volgende:

Dit speelt zich al enige tijd geleden af... Ik moest samen met de toen nog jonge Bastiaan het Stadspark ervoor doorkruisen op weg naar onze bestemming. We hadden een afspraak in een van die prachtige Patriciërshuizen, waar Bastiaans biologische moeder Evie woonde. Ik herinner me nog het drama, toen moeder en haar piepjonge zoon werden gescheiden. Het was aangrijpend en ik beloofde spontaan om na enige tijd - bij wijze van troost - met Bastiaan nog eens terug te komen. Dat park, die plek heeft iets magisch, iets mysterieus, want de overlevering wil dat Bastiaan hier in het struweel is verwekt. Ook weer niet heel bijzonder want heel jeugdig Haarlem kwam hier om te vozen.

Daar aangekomen ging de voordeur al open voordat ik had aangebeld. Ze hadden ons al zien aankomen. "Fijn dat jullie er zijn," zo begroette de heer des huizes ons hartelijk, “Evie zal ook wel blij verrast zijn; die weet niet wat haar overkomt als haar zoon hier binnen stapt. Ik roep haar er bij!”. Hij draaide zich in de deuropening om en riep naar achteren: "Evie, kom eens kijken wie er is...".

Evie liep blij opwekt naar voren, nieuwsgierig naar wat er voor verrassends stond te gebeuren. Op de dorpel was het meteen mis: ze greep Bastiaan bij zijn lurven en trok hem krachtig op de grond. Maar die liet zich omgekeerd niet onbetuigd. Moeder en zoon rolden met veel misbaar vechtend over het dure tapijt. Uiteindelijk lukte het ons om de twee vechtersbazen uit elkaar te trekken. Nou, dat was wel een heel kort bezoekje.

Welke wijze les valt hieruit te trekken? In mijn menselijke naïviteit denk je, dat zo'n foxterriërteef hartstikke blij is als ze na een paar maanden haar pup terugziet. Maar enkele maanden apart waren voldoende om er twee voor elkaar vreemde honden van te maken. Evie verdedigde haar territorium, dat door een jonge wildvreemde reu werd betreden. "Dat gaat zomaar niet mannetje!" wilde ze zeggen toen ze haar tanden in zijn nek zette.

Een andere wijze les is, dat het handig is betadine en pleisters bij de hand te hebben. En het zal me wel weer veel hoon en vijandige opmerkingen opleveren, maar wat Bastiaan meemaakte doet me heel erg denken aan die keren dat ik bij mijn ex-schoonmoeder over de drempel heen stapte…

Die was minstens zo erg, met één ding in mijn voordeel: ze had een los zittend vals gebit.

Schrijver: harrem, 4 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: humor

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 47



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)