Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6747):

Warme herinneringen 1

Kritische lezers hebben mij de gewetensvraag gesteld of ik dan helemaal geen warme herinneringen heb aan het verleden. Dat naar aanleiding van deprimerende beschrijvingen van monstrueuze eega's en bedrieglijke vouwen. Jazeker heb ik warme herinneringen, maar - en ik moet het voorzichtig uitdrukken - die zijn van vóór en van buiten het huwelijk.

Mijn opeenvolgende bruiloften vielen toevallig steeds samen met het begin van alweer een Grote of Kleine IJstijd. Wolharige mammoeten en idem neushoorns verschenen steevast op mijn bruiloftsfeesten en kondigden iedere keer een periode van koude aan. Zo'n beetje te vergelijken met het verschijnen van de onuitgenodigde Boze Fee bij de geboorte van Doornroosje. Maar verder is er geen reden voor mij om bitter uit te halen naar verwerpelijke individuen. Laten we het daarom luchtig houden:

Wellicht las u mijn warme herinneringen aan mijn tumultueus verlopen vakantiebaan als verpleeghulp. De grote mensenwereld ging toen voor mij, 18-jarige, voor het eerst open. De o zo professionele intensieve samenwerking met zuster Mies Krolsding was daar niet onschuldig aan.? ?

Warme herinneringen? Je zou het niet zo gauw verwachten, maar in een aantal vakantiebaantjes heb ik - op onderdelen - meer geleerd over de mens dan op de universiteit. Zo scheidde ik als negentienjarige student bij Iglo uren achtereen aan de lopende band verkeerde en goede peulvruchten met de hand. Ik weet niet meer wat er mis mee was of niet mis mee was. Laten we er maar op vertrouwen dat u uw blikje groente destijds in gezondheid hebt genuttigd.

De groep jongelui, gemiddeld 19 jaar oud, bij wie ik was ingedeeld wist in ongewone omstandigheden schik te hebben. Stelt u zich voor: buiten +24 °C en dan met z'n allen een diepvrieshal in worden gestuurd met een temperatuur van -20 °C. Let wel: 44° verschil als je van buiten naar binnen of omgekeerd ging.?Alsof je een knal tussen je ogen krijgt. In die ijzige kou verplaatsten we wat onduidelijke dozen van links naar rechts en van rechts naar links. Ze voelden (en wogen) aan als blokken beton. Om de zoveel tijd mocht je een kwartier buiten bijkomen om niet onderkoeld te raken. Tegen die tijd zagen we eruit als Eskimo’s met bevroren piekhaar en stramme ledematen.

Niettemin werd er wat afgelachen. Lees: gekeet, hetgeen bewijst dat negentienjarigen elfjarigen met schaamhaar zijn. Want nooit meer in mijn gezapige leven heb ik met collega's elkaar bekogeld met bevroren aardbeien. Die krengen komen trouwens nog hard aan. Als glazen knikkers! En wat dacht u van ijskiloknallers, bevroren kippen, die we baldadig naar elkaar gooiden? Als ouwe vent schud ik nu afkeurend mijn hoofd; we mogen in onze handen knijpen dat er niemand hersenletsel heeft opgelopen.

U vroeg naar warme momenten. Wel, de misschien wel warmste momenten in mijn leven beleefde ik in een diepvriesbedrijf. Bibberen in een ijshal, wegduikend voor rondvliegend bevroren fruit en gevogelte… ziedaar de lichtpunten in mijn bestaan.

Schrijver: harrem
22 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: maatschappij

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 23



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:harrem
Datum:23 sep. 2020
Bericht:J.R.
Ofschoon ik gedetailleerde herinneringen koester aan die tijd zitten de namen (zeker van andere tijdelijke vakantiekrachten) er niet goed in bij me.

Naam:Joanan Rutgers
Datum:23 sep. 2020
Bericht:Was Wim Hof een Iglo-collega van jou?


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)