Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6750):

Warme herinneringen 2

In diezelfde zomer van 1962, dat ik bij Iglo de groentevoorziening van Nederland verzorgde, werkte ik aansluitend bij Douwe Egberts. Opnieuw aan de lopende band. Eindeloze hoeveelheden pakken koffie en thee moesten in één bepaalde volgorde in een doos worden gestopt. Anders paste het absoluut niet. Charlie Chaplin in de film Modern Times demonstreerde het al:

gleed je hand uit, greep je mis of propte je scheef dan moest je een eindje naast de bewegende doos meerennen om het alsnog in orde te maken. Of de band werd stopgezet. Dan werd de bijbehorende bonus gekort voor iedereen die langs de band stond. Oh, die vernietigende blikken.

Tijdens het verpakken was er hypnotiserende muziek van het radioprogramma Arbeidsvitaminen. Zo werd een groot deel van werkend Nederland in coma gebracht. Dit was een samenzwering van grootkapitaal en radio-omroep om opstandige elementen in bedwang te houden. Ene Bertus legde mij uit dat hij de dag doorkwam door bij dat suffe werk aan zijn duiven te denken. Dan ontwierp hij allerlei fokschema's in zijn hoofd en plande hij wedstrijdvluchten. Een van de beste tips die ik ooit gehad heb om te ontsnappen aan geestdodende arbeid. Maar dan moest ik eerst duiven aanschaffen natuurlijk.

De muziek was opgenomen van de radio, afgespeeld met een kilometerslange geluidsband op spoelen zo groot als tractorwielen. De onveranderlijke volgorde van de nummers kende iedereen na een tijdje uit zijn hoofd. Daar word je op den duur knettergek van. Jezusallemachies… daar kwam Anneke Grönloh weer pal na Catherine Valente en vlak voor Willy Alberti. Steeds opnieuw dag in dag uit hetzelfde. Er is later voor Willie’s dochter Willeke zelfs een liedje over gemaakt: "Telkens weer..."

Vlak voordat ik dreigde geestelijk in te storten had een afdelingschef bedacht, dat ik ene Kees van de Expeditie kon helpen. Dat was een goddelijke ingreep, want het alternatief voor de lopende band was met bonkige, besnorde Griekse gastarbeiders vrachtwagens beladen. In de afdeling Expeditie was een apart stukje van een overdekte hal met diverse vrachtwagens. Een trap leidde naar een zoldering waarop zich een bureau met een telefoon bevond. Daar resideerde Kees. Hij bleek een vriendelijke vijftiger, die onduidelijke handelingen verrichtte waaronder het in ontvangst nemen van retourspul. Dus precies het omgekeerde van wat de naam Expeditie aangaf. Zo reed Kees met een elektrische heftruck dozen naar en van de laadruimte van een vrachtwagen. Het moet belangrijk zijn geweest want er was regelmatig telefonisch contact met hoge omes in het bedrijf.

Mijn taak was langs dozen lopen om van alles en nog wat op een lijstje af te vinken. Ik noem maar wat: zoveel M16's, zoveel AK-47's, zoveel Uzi’s enz. Soms hielp ik Kees aan zijn bureau, waar ik voornamelijk wat papieren verschoof van de ene kant naar de andere en terug. Ik ontdekte dat hij eigenlijk de Filosoof des Vaderlands was. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat noch Kees noch ik erg hard werkten. Naast het schuiven met papieren heb ik niets opwindends van hem geleerd, behalve één opmerkelijk ding. Dat was een kostelijke wijsheid, die ik in de rest van mijn leven vaker heb toegepast en aan dankbare discipelen heb doorgegeven.

In deze tijd lijkt een afgaand mobieltje de eigenaar te gijzelen. Alles moet wijken; gesprekken worden bruut afgekapt. Daarom werkt de volgende tip bloeddrukverlagend. Ik zat aan Kees’ bureau toen de telefoon overging. Kees zelf scharrelde wat rond, dus ik strekte mijn hand uit om de telefoon aan te pakken. Hij stond echter direct bij zijn bureau en zijn hand klemde zich om mijn pols toen hij zei: “Niet meteen aanpakken… nog even wachten… één, twee, drie, vier, vijf. Ja, neem nu maar op”. Het bleek de adjunct-directeur Douwe Egberts "België en aanpalende gebieden" te zijn, die tegen mij vlaamsde: "Awel, 't Is Den Slachmuyldere 'ier". Hij wilde “geconnecteerd” worden met Kees, die de telefoon van mij overnam. Kees sprak zijn talen, want hij reageerde met: "Allee, 't Is gezegd, maar diejen camion kunt ge niet rap voorbijsteken. Zeker en vast!".

Na het gewichtige belletje vroeg ik Kees waar die merkwaardige pauze nodig voor was. Hij gaf me de les van mijn leven: "Als die hoge pieten opbellen en ik neem de hoorn direct van de haak, dan denken ze dat ik niets te doen heb. Gegarandeerd verzinnen ze dan wat extra werk". Daarom beminde lezers antwoord ik doorgaans niet meteen op commentaren. Dank Kees daar maar voor!

... Vervolg op "Warme herinneringen 1" ...

Schrijver: harrem
23 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: maatschappij

5,0 met 1 stemmen 30



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)