Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Op zijn hondjes 2: van eend naar zwaan

Toen Hans Christian Andersen en ik nog in dezelfde klas zaten, kreeg hij altijd hogere cijfers voor opstellen dan ik. Onmiskenbaar een meesterschrijver met zijn "Het Lelijke Eendje". Zijn lezerspubliek werd niet verdeeld in eendenliefhebbers en zwanenliefhebbers. Kinderen zijn wat milder dan volwassenen. Die herkennen een goed verhaal los van de gekozen diersoort. Daarom gaan katten met laarzen aan en ezels, die gouden munten uitpoepen er in als koek. Laat daarom eventuele voorliefde voor katten of weerzin tegen honden u niet hinderen bij het lezen over Bas (“Op zijn hondjes 1: Bastiaan”). Hij was gewoon een leuke kerel, die toevallig hond was.

Inmiddels was het Bas of Basje; dat riep makkelijker. Hij had trouwens geen last van zijn handicap: de knik in zijn staart in een hoek van 90°. Indertijd werden hondenstaarten gecoupeerd als dat bij het betreffende ras hoorde. Dat gebeurde in de fase van dat ze nestpuppy's waren. Een inmiddels volwassen hond een cosmetische operatie te laten ondergaan is medisch gezien dus onethisch. Ikzelf vond die knik wel handig, omdat Bas zo makkelijk te herkennen was tussen een zooi hondenruggen.

In het verhaal van Hans Christian Andersen over het lelijke eendje wordt dat arme dier beschimpt en uitgehoond door zijn nestgenoten. Eenden… ze kunnen me wat; ze smaken niet eens lekker. Honden hebben een natuurlijke beschaving, want het zal ze een rotzorg zijn hoe een andere hond eruit ziet. Als hij/zij maar lekker pikant ruikt, opkrullende bouwsels van drollen kan uitpersen en als reu hoog kan piesen. Dat zijn zaken van gewicht voor honden. De metafoor in het sprookje van hoe iets lelijks uitgroeit tot iets moois bleek van toepassing.

Ineens liet de hand van de Grote Meester, dat is Degene die meermalen wonderbaarlijk in mijn leven heeft ingegrepen, zich gelden. Bij het boodschappen doen in de supermarkt ging Basje mee in het winkelwagentje. Hij slaagde er helaas in om zijn staartje tussen de spijlen te wriemelen. Terugtrekken lijkt simpel, maar het ertussen stoppen?gebeurde vanuit een bepaalde houding en in een bepaalde hoek. Eruit trekken bleek daarom een puzzel, want vind de juiste houding en positie maar eens terug! Het resultaat was een piepende hond, die in allerlei rare houdingen werd gekanteld om te kunnen worden bevrijd. Zijn gejank trok de onaangename aandacht van het verontwaardigde publiek. Uiteindelijk loste Basje het zelf op door zich met een ruk te bevrijden. Zijn enigszins opgezwollen staart slonk in de dagen erop.

Later hoorde ik van de dierenarts dat er gecompliceerde staartbloedingen uit kunnen voortkomen. Die zijn dan moeilijk te behandelen! Hij stelde voor – om herhaling te voorkomen - het dwarse staartstukje, dat als een haak werkte, te amputeren. Herhaling kon ik mij voorstellen in diverse andere situaties, dus ik ging daarmee akkoord. Onbedoeld werd dit een miraculeuze schoonheidsoperatie, die ineens medisch geïndiceerd was.

Toen Bas uit de narcose ontwaakte snuffelde hij verbaasd aan het omzwachtelde, beduidend kortere, stukje staart dat nog over was. Hij werd gauw afgeleid door zijn baas en demonstreerde met soepel gekwispel, dat alles nog werkte daar achteraan. Basje zag er ineens uit als een gangbare, gecoupeerde foxterriër. Een opmerkzame hondenfokker, die ik ontmoette, eentje met historisch besef, wees mij er op, dat hij het type van de ouderwetse fox was. Een slagje groter dan zijn rasgenoten. Met mijn interesse voor erfelijkheidsleer sprak mij dat aan. Het is alsof je een terugblik krijgt in de geschiedenis van het leven. Daar loopt ineens een hond rond, die officieel niet meer bestaat.

Het leven was ondertussen wat makkelijker zonder die hondsbrutale(!) derdegraads verhoren door wildvreemde mensen. Het eendje was een zwaan geworden. Aanspraak verliep voortaan complimenteus. Hoe dat uitpakte ervoeren wij tijdens een tumultueuze vakantie in Frankrijk. Daar moest ik zelfs oppassen dat Basje niet in handen zou vallen van een paar plattelandsjagers.

Zelfs een filmcarrière leek in het verschiet te liggen toen wij per ongeluk in een filmopname met de beroemde filmkomiek Louis de Funès terecht kwamen...". Dat wordt onthuld in "Op zijn hondjes 3:..."

(Wordt vervolgd)

... Dit is het vervolg van "Op zijn hondjes 1: Bastiaan" ...

Schrijver: harrem
29 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: biologie

3,0 met 1 stemmen 20



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)