Inloggen
voeg je verhaal toe

tabblad: verhalen

< vorige | alles | volgende >

verhaal (nr. 6763):

Op zijn hondjes 4: filmcarrière geflopt

In het vorige deel "Op zijn hondjes 3: als Bas in Frankrijk" verzeilde ik (twee keer zelfs!) per ongeluk in opnamen van een Franse film.

Die film "Le Gendarme et les Extra-Terrestres" uit 1979 heb ik naderhand in de bioscoop gezien en veel later op de tv. Video en DVD waren weliswaar uitgevonden maar ze waren nog geen gangbaar consumentenproduct. Opnemen vanaf de tv heb ik daarom veel later pas kunnen doen.

Pas ruim na het overlijden van Basje (of juist door zijn overlijden) heb ik een videoband van die film wat nauwkeuriger bekeken. Tot mijn teleurstelling was onze scène van "man zit met hondje op parkbank" (in deel 3) niet terug te zien. In de bioscoop dacht ik, dat het er aan lag dat Louis de Funès en die racende non in dat Lelijke Eendje vliegenssnel door het park raasden. Daar heb je als toeschouwer al je aandacht voor nodig. De scène toonde trouwens aan hoe nuttig het was, dat ze iedereen het park hadden uitgejaagd voor de filmopnamen, want het was een complete dodemansrit. Tenminste in de film, want in werkelijkheid pufte dat autootje in een sukkeldraf langs onze bankje. Achteraf bezien school daarin de verklaring van onze te betreuren afwezigheid in het eindproduct.

Toen de videorecorder een betrekkelijk normaal voorwerp in een huishouden werd, veranderde dat apparaat het kijkbeleven. Anders dan in de bioscoop kan je met een videorecorder een scène aan een nauwkeurig onderzoek onderwerpen. Er zit een interessant knopje op; erg populair bij liefhebbers van pornografie. Dat kun je zien, doordat juist dat knopje flink beduimeld is of afgesleten. Als je erop drukt springt het beeld een klein stukje vooruit en zo een aantal keren. Dat is handig als je bepaalde details nauwkeurig wilt bestuderen. Waarom zou je, zo vraagt u zich af. Wel, het is iets voor mensen met een onderzoekende aard en een diepgaande wetenschappelijke interesse. Ik vermoed voornamelijk hunkerende mannen…

Basje en ik waren er kennelijk uit gemonteerd. De scène, die ik life mee heb beleefd, klopte precies. Hoe hadden ze het dan gelapt om ons beiden van dat parkbankje af te poetsen en de scène ongeschonden laten? In deze tijd waarin Photoshop op de huiscomputer dagelijks wordt toegepast is het een fluitje van een cent: je gumt je boosaardige schoonmoeder gemakkelijk weg uit een groepsfoto. Maar in die goeie ouwe tijd van de film moest er letterlijk worden geknipt en geplakt in het celluloid. Zonder de rest van de scène te beschadigen!

Ik heb me laten uitleggen door "iemand, die in het vak zit", dat de regisseur die langzame opname nodig had om Louis de Funès en de non achter het stuur herkenbaar op te nemen. Waarschijnlijk gebruikte hij alleen het begin en het einde van de die complete, langzame autorit. Het hele tussenstuk, waarin Bas en ik excelleerden met onze beste acteerprestaties, is er uitgeknipt. Zo'n meter of wat, denk ik. Nadat Louis de Funès en de non waren uitgestapt, stapten twee "stand ins" (een stuntman en een stuntvrouw) in en werd de rit, maar nu razendsnel, overgedaan en opgenomen. Ik en Basje waren toen al lang vertrokken.

Inderdaad - voor de herkenbaarheid van de personages - werden de eerder gemaakte "tamme" opnamen van de twee acteurs aan de voor- en achterkant eraan vastgeplakt. Het oorspronkelijke tussenstuk verdween in de prullenbak. Met Basje en met het baasje. Er lag dus geen carrière als die van Benji of Lassie in het verschiet voor mij en Bassie.

Een mogelijke herkansing school hierin: als je helemaal naar het einde van de videoband met deze film spoelt dan beland je in een optocht in Saint-Tropez. Dat betrof een stoet hossende en juichende mensen, voorafgegaan door een groep gendarmes. Een feest der herkenning: ik heb ze destijds recht in hun gegrimeerde gezichten gekeken. Uiteraard paradeerden ze onder de bezielende leiding van Louis de Funès. Scherp staat mij bij, dat er vooraan de opgetogen stoet – bestaande uit figuranten uit het dorp en nabije campings – een jongeman huppelde, die op de camping in de tent vlak naast de mijne verbleef. Goed te herkennen. Ook Basje en ik zouden logischerwijs er haarscherp op moeten staan. Dat zou mij op zichzelf een rotzorg zijn, maar als je zo aan het speuren bent dan wil je ook het allerkleinste detail weten. Daarom deze tip voor wie het interessant vindt en tijd genoeg heeft om mij en Basje terug te zoeken:

U ziet vooraan het publiek een onmiskenbaar knappe, rijzige man staan. Met een middenslag halflangharige hond. Let op de edele gelaatstrekken en de krachtige kaaklijn. Van die man dus... Houdt dat beeld goed was, want daar moet u het verder mee doen. Neen, die hond is Basje niet, want die was kort ervoor samen met zijn koppen kleinere baasje op het moment suprême naar achteren gedrukt. Inderdaad door iemand met een (avant la lettre) Rico Verhoeven-achtig postuur en zijn halflangharige hond.

Nou kun je het hier afdoen als een onnozel verhaal met een even onnozel einde. En dat is eigenlijk ook zo. Maar (en dat kan ik in deze beknopte tekst niet kwijt) ik heb in die vakantie ook gemerkt, dat Basje interessante voor- en tegenkeuren toonde wat mensen betreft. Net zoals hij andere talenten bleek te hebben dan acteren. Bijvoorbeeld reddend zwemmen. Dat leest u in het vervolg "Op zijn hondjes 5".

(Wordt vervolgd)

... Dit is een vervolg op "Op zijn hondjes 3: als Bas in Frankrijk" ...

Schrijver: harrem
3 okt. 2020


Geplaatst in de categorie: dieren

4,5 met 2 stemmen 28



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:catrinus
Datum:17 okt. 2020
Bericht:prachtige honden verhaaltjes, echt heel leuk


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)