Inloggen
voeg je verhaal toe

Verhalen

Op zijn hondjes 5: Bas de lifeguard

Hondenliefhebbers en -eigenaars weten de meest bijzondere dingen over hun zo speciale honden te vertellen. Als je er objectief naar kijkt doen hun dieren in grote trekken eigenlijk hetzelfde als andere honden. Niet in de ogen van baaslief (en zo hoort het), die daarmee de innige band tussen eigenaar en hond demonstreert.

Mensen, die niets met honden hebben, kennen dat niet. En ze missen het ook niet. Die hebben dan of een gelukkig huwelijk of een leuke kat. Of een kanarie. Niet perse samen trouwens! Of ze verzamelen badeendjes; dat schijnt een heel ontspannende hobby te zijn. De verleiding is groot om een complete biografie te schrijven van hond Bastiaan (in de wandeling Bas, want dat bekte beter). Te veel werk; hij heeft hiervoor al in minstens vier afleveringen gedomineerd, dus ik beperk me tot een aansprekende anekdote. Over wat een leuk dagje strand beloofde te worden.

Bas heeft geen mensen uit een brandend huis gehaald of kinderen onder het puin vandaan weggesleept. Dat hij niettemin mensenredder was dacht hijzelf wel met zijn kleine hondenhersens. Dat bleek op hinderlijke wijze uit het volgende:

Wij zijn samen van het strand van Zandvoort verwijderd door strandwachters (nu heten ze dus ineens lifeguards), omdat Bas onrust zaaide onder de zonnende menigte. Hij had namelijk de onhebbelijke gewoonte om mij telkens uit het water te redden als hij meende dat ik in gevaar was. Wat was er aan de hand? Een meegekomen kennis paste op het strand op Bas, terwijl ik met een rubberboot de zee op roeide. De branding haalde ik nauwelijks, want iets trok de boot aan het koord, dat aan de boot zat weer net zo hard terug.

Het bleek, dat Bas mij was na gezwommen. De uitdrukking op zijn kop straalde de overtuiging uit, dat ik in groot gevaar verkeerde. Dat rare ding met het baasje erin moest per se terug naar de vaste wal. Zo'n relatief kleine hond een vent in een rubberboot laten slepen leek tot een volksopstand te leiden. De samengepakte menigte, die bijeen dromde om zich aan het schouwspel te vergapen, had haar oordeel al klaar. Ik hoorde roepen: "Dierenbeul, durf je wel zo'n kleine hond laten trekken!".

Het verstandigste was doen alsof ik hard zwoegde door opvallend roeibewegingen te maken terwijl Bas de boot bleef trekken. Terug op het strand werd hij weer onder de hoede van die meegekomen kennis geplaatst en ik koos opnieuw het ruime sop. Bas werd nu vastgelegd aan een zogenaamd geitenpaaltje. Met vooruitziende blik had ik zo'n ding gekocht. Het is zo'n spiraalvormig stuk metaal, dat je in de grond schroeft en dan kun je - zoals de naam al zegt -?daar je geit aan vastleggen. Of wie of wat je belieft te immobiliseren. Denk aan lastige schoonmoeders, recalcitrante kleuters en dergelijke… Neen, niet het vrouwtje, meelevende lezer.

Een ontspannen middagje roeien werd het niet, want zodra ik op een bepaalde afstand vanaf het strand dobberde, begon Bas luid alarmerend te blaffen. Of die kennis zich daardoor liet overtuigen of dat Basje zich van het paaltje wist los te rukken was niet duidelijk, maar keer op keer zwom hij weer naar het bootje. Zijn techniek van mij terugbrengen naar het strand verbeterde zienderogen. Zo pakte hij al zwemmende een van de roeispanen, zodat ik met de andere alleen in een cirkeltje kon peddelen. Bas remde tegelijkertijd de boot aan één kant af met een roeispaan in zijn bek. Al deze escapades voerde het dier naast de boot zwemmend uit. Doe dat maar eens na.

De situatie werd enigszins relaxter toen ik uiteindelijk het touw maar in het water gooide. En zoals verwacht trok Bas daarmee de boot weer tientallen meters naar het strand terwijl ik voor de vorm meeroeide. En jawel, de grommende menigte stond al klaar om mij te lynchen. Gelukkig dat mijn fox dat niet toeliet.

Vanwege de klachten over zijn geblaf als hij op het strand werd tegengehouden moest ik met mijn kennis onze spullen pakken. Denk je iets leuks te doen met je hond, zo’n dagje aan zee… Het hoogtepunt van die vrije dag werd een ijsje (kinderijsje voor Basje) halen bij een ijskar en in hemelsnaam terug naar huis.

Honden… als je samen met ze woont bepalen ze je leven. Ze beperken dat zelfs. Maar ik had dat allemaal nooit willen missen.

... Dit is een vervolg op "Op zijn hondjes: filmcarrière geflopt" ...

Schrijver: harrem
18 okt. 2020


Geplaatst in de categorie: dieren

4,0 met 3 stemmen 30



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
An Terlouw
Datum:
20 okt. 2020
Heerlijk, graag gelezen en idd, ze bepalen hun en jouw leven! Brengt me op een idee ook!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)