nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 beschouwingen:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (93)
adel (1)
afscheid (3)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (8)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (16)
erotiek (2)
ex-liefde (1)
familie (8)
feest (6)
film (16)
filosofie (114)
fotografie (6)
geld (5)
geschiedenis (7)
geweld (3)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (942)
individu (4)
internet (5)
jaargetijden (6)
kerstmis (8)
kinderen (19)
koningshuis (6)
kunst (37)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (32)
literatuur (495)
maatschappij (70)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (15)
moraal (18)
muziek (411)
natuur (19)
oorlog (15)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (20)
partner (2)
pesten (4)
politiek (43)
psychologie (46)
rampen (5)
reizen (12)
religie (118)
schilderkunst (76)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (15)
taal (20)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (17)
vrouwen (10)
welzijn (13)
wereld (17)
werk (11)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (31)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: beschouwingen

< vorige | alles | volgende >

beschouwing (nr. 27):

Vervolg op mijn kijk op liefde

Ons ego is dat deel van ons bewustzijn dat zich als gescheiden van het universum ervaart. Het kan alleen existeren in een dualistische situatie, als binnen en buiten, ik en jij gescheiden entiteiten zijn. De liefde wil echter iets anders…….één zijn……..
In laatste instantie transcendeert ze alle tegenstellingen en schept ze in ons, door de vereniging van polariteiten, een nieuw universum, dat de eigen begrenzingen te boven gaat.
Juist de erkenning en diepgaande acceptatie van het anders zijn van je beminde leidt tot de geboorte van die vorm van liefde die de voorstelling van het dualisme als een illusie ontmaskert. De schijnbare en ondragelijke kanten die de ander lijkt te vertonen, kunnen dan geïnterpreteerd worden als eigen, latent aanwezige eigenschappen.
Er is geen enkele reden meer om ze in de ander te bestrijden. Het is in precies deze positie dat we zo vaak last van angst krijgen. We kennen ons ware zelf zo slecht. Hoe kunnen we nu weten wat we voorbij de grenzen van ons ego zullen vinden?
We zijn nog maar pas bezig ons te verdiepen in ons eigen innerlijk. Dus, hoe kunnen we ons dan in hemelsnaam in het innerlijk van een ander mens wagen?
We zijn bang dat we onszelf verliezen, hebben angst dat we weer eens met volle kracht op onszelf worden teruggeworpen, weer een keer falen, dat de bevrediging die we bij onze partner hopen te vinden valse hoop blijkt te zijn.
De weg van de liefde zal ons vele malen angst bezorgen.
We worden er onverbiddelijk op gewezen dat hetgeen we zoeken nooit en te nimmer in de buitenwereld te vinden zal zijn, maar alleen in ons eigen innerlijk begraven ligt.
En ook dan moet een tegenpool in de buitenwereld deze waarheid voor ons weerspiegelen en ervaarbaar maken.
In de meeste liefdesrelaties komen we ook onze donkerste schaduwzijde tegen. Vaak voeren ze ons terug naar onverwerkte, vormende situaties uit ons verleden. Denk bijvoorbeeld aan primaire familierelaties zoals met ouders, broers, zusters en grootouders.
Maar het gaat daarnaast op een hoger niveau dan we ons gewoonlijk bewust zijn, om onze vroegste ervaringen tijdens de zwangerschap en geboorte. In welke gedaante de moeilijkheden zich in onze relaties ook mogen tonen, ze wijzen altijd op oude, niet genezen wonden. Opdat we ze kunnen genezen, moeten ze opnieuw opengetrokken en gedesinfecteerd worden. Ons vermogen om lief te hebben en geliefd te worden hangt af van onze bereidheid om onze onaangenaamste dimensies, die welke we het liefst willen verbergen, onder ogen te zien en op te helderen. We kunnen ons voor andere mensen alleen openstellen in dezelfde mate als waarin we met onszelf vertrouwd zijn.
Werkelijke overgave aan een ander is onmogelijk zonder gelijktijdige diepgaande bemoeienis met ons eigen wezen. Doen we dat niet, dan gebruiken we de relatie met onze partner alleen maar om onszelf te ontlopen en onze innerlijke gebreken te versluieren.
Op allerlei niveaus en gebieden van ons liefdesleven kunnen we dit waarnemen; het schijnt het normale te zijn.
Maar gelukkig verwerven steeds meer mensen de rijpheid om een stapje verder te gaan, een stapje naar grotere eigen verantwoordelijkheid en bewustzijn.


Ze leren dat overgave altijd tweerichtingsverkeer is: overgave aan jezelf en aan je partner.
Wie in zijn/haar leven deze weg durft in te slaan, zal vroeg of later op een nieuwe overweldigende waarheid stuiten: de erkenning dat er in laatste instantie maar één liefdesband bestaat, te weten de verbinding tussen de uiterlijke persoonlijkheid en het innerlijke wezen, tussen mijn uniciteit en het universele, het menselijke en het Goddelijke.
Onze relaties zijn niets meer dan een weerspiegeling van deze ene grote relatie.
In dezelfde mate als waarin dit begrip in ons rijpt, zullen we onze partner als een deel van onszelf gaan zien en liefhebben. Jezelf overgeven betekent derhalve dat we vertrouwd raken met en identiek worden aan het Goddelijke in onszelf.

Schrijver: Pieter Breedveld, 21-11-2006

pieter.breedveldatplanet.nl


Geplaatst in de categorie: liefde

Deze inzending is 1444 keer bekeken

2/5 sterren met 31 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl