categorie: kinderen

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 37):

Dagje uit

Als een idioot sprint ik de brede hoge trap op, richting het Centraal Station Utrecht. Met mijn rugzak op een schouder, zigzag ik tussen de mensen door om mijn zoon bij te houden. Al rennend brul ik zijn naam. Hier en daar vang ik een spottende blik op.
Ik heb profijt van mijn gympen. Vanochtend leek het een onzalige keuze, onder mijn mooie jurkje.
Dankzij deze gympen lukt het me om de afstand tussen ons zo te houden dat ik nog net een glimp van hem blijf zien tussen het drentelende publiek door.

Daar, we naderen de grote stationshal. Ik ren nog steeds als een bezetene. Maarten ook.
Mijn bezorgde razernij geeft me net genoeg energie om mijn Vijfjarige uiteindelijk in zijn nekvel te kunnen grijpen.

‘Hier jij’. Hij schatert het uit. Argeloos, onbewust van zijn moeders wanhoop. Ik hijg in zijn oor dat als hij nu niet blijft staan, we direct de tram richting huis zullen nemen. Hij kijkt me even lachend aan, rukt zich los en gaat er opnieuw vandoor.

Even blijf ik staan. Dan zet ik het weer op een lopen.
Dit slopende vervolg op ons kat- en muisspel brengt ons al rennend richting winkelcentrum Hoog Catharijne. Het zwermt er inmiddels van de winkelende mensen.

Dan eindelijk, weet ik hem bij zijn arm te grijpen. Ik ben volkomen buiten adem, mijn hart klopt als een bezetene als ik vraag of hij met me meegaat. Hij is voor rede vatbaar. Samen lopen we terug naar de kaartjesautomaat. Hij blijft naast me staan als ik het railrunnerkaartje met trillende handen uit het apparaat haal. ‘Kijk Maarten, perron vier is die kant op’. Mijn stem klinkt wat schril. Oh ja, zegt hij welwillend, maakt zich los en holt al weer. Maar nu op weg naar perron vier.

In de trein naar Hilversum zitten we tegenover elkaar. Maarten kijkt over de schouder mee van de jongen naast hem. De jongen bedient zijn iPad met vliegensvlugge vingers.
Hij staart onafgebroken naar het schermpje. Ik schat hem twaalf jaar. Maarten hangt bijna tegen de schouder van de jongen aan. Alsof hij hem al jaren kent. Zijn mond staat een beetje open.

‘Wat een heerlijk kind’, zegt de oudere dame naast me vertederd. Nou hè, knik ik lachend.

Schrijver: mohair
Inzender: monique louis, 14-06-2013

louismonique4gmail.com

Deze inzending is 63 keer bekeken

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5/5 sterren met 4 stemmen.

Print   |   E-kaart   |  

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:	J.de Groot
Datum:	16-06-2013
Emailadres:	joke190411hotmail.com
Bericht:	...he, he, even zitten na het lezen van deze column, mag toch wel?

Naam:	nita
Datum:	15-06-2013
Emailadres:	anitabexs4all.nl
Bericht:	Goed nieuws voor je Monique: over een aantal jaren zijn de vijfjarigen niet meer vooruit te krijgen! Geniet er nog van...en heerlijke hartenkreet!

Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)