nederlands.nl
Gebruikersnaam of e-mail:  Wachtwoord:    Registreren
















Top-5 hartenkreten:

1.
2.
3.
4.
5.


Categorieën:

actualiteit (148)
adel (5)
afscheid (126)
algemeen (66)
bedankt (45)
biologie (3)
dieren (90)
discriminatie (47)
drank (13)
economie (17)
eenzaamheid (125)
emoties (197)
erotiek (8)
ex-liefde (31)
familie (60)
feest (24)
film (18)
filosofie (62)
fotografie (5)
geboorte (8)
geld (30)
geschiedenis (6)
geweld (29)
heelal (5)
hobby (15)
humor (260)
huwelijk (10)
idool (33)
individu (106)
internet (28)
jaargetijden (23)
kerstmis (27)
kinderen (69)
koningshuis (24)
kunst (33)
landschap (6)
lichaam (45)
liefde (179)
literatuur (66)
maatschappij (164)
mannen (17)
milieu (7)
misdaad (48)
moederdag (5)
moraal (65)
muziek (131)
natuur (92)
oorlog (43)
ouderen (42)
ouders (18)
overig (32)
overlijden (43)
partner (4)
pesten (9)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (86)
psychologie (111)
rampen (20)
reizen (24)
religie (87)
schilderkunst (24)
school (15)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (26)
sport (48)
sterkte (6)
taal (33)
tijd (34)
toneel (5)
vakantie (22)
valentijn (1)
verdriet (85)
verhuizen (3)
verjaardag (14)
verkeer (17)
voedsel (19)
vriendschap (65)
vrijheid (45)
vrouwen (34)
welzijn (61)
wereld (41)
werk (52)
wetenschap (12)
woede (70)
woonoord (49)
ziekte (90)


gedichten.nl


Garnier Projects





tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 2511):

(Lees)gekte

Als kind zat ik onbevangen achter in de auto. Vaak met een boek op schoot. Totale ontspanning. Soms keek ik naar buiten. Meestal niet.
Mijn broer vertelde laatst tegen zijn vriendin: ‘Dan kwamen we aan in Zwitserland. Onze Pa riep verrukt: kijk eens jongens, wat prachtig. En mijn zus bleef in haar Tina staren. Helemaal van de wereld. Ze gaf de voorkeur aan de avonturen van Noortje boven het mooie uitzicht op de bergen’.
Waar ik met heimwee aan terugdenk is het vertrouwen wat ik had in de rijkunsten van mijn vader. En in het verkeer.

Nu reis ik regelmatig met de bus naar mijn werk. Ik heb altijd een boek in mijn tas. Niet alleen vanwege de leesgekte maar ook om mezelf af te schermen van het verkeer. Het boek als vlucht. Ik voel me verantwoordelijk, rem mee met de chauffeur. Zie gevaar, regelmatig slaat mijn hart een slag over. Beter is het om me te concentreren op een goed verhaal. Sinds ik werk (zo’n jaar of 25) heb ik altijd behoorlijke afstanden afgelegd met openbaar vervoer. Jarenlang geen probleem. Tot een paar jaar geleden.
Ik wek de indruk alsof ik regelmatig op mijn kont zit. Dit is ook zo. Ik heb een zittend beroep en ik reis met de bus of trein. Toch ben ik erg voor beweging.

Tegenwoordig ben ik blij met iedere gelegenheid tot wandelen of fietsen. Ik juich elke trap naar boven toe, loop fluitend in plaats van vloekend nogmaals de trap op naar zolder als ik iets vergeten ben, reageer monter als de lift of roltrap het niet doet: iedere kans om in beweging te komen is meegenomen.
Dit heeft inmiddels hoge prioriteit gekregen. Misschien wel hoger dan mijn behoefte om te lezen. Niet zozeer voor de slanke lijn maar ter verbetering van mijn conditie en stemming. Die twee blijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dit is een stelling die al een aantal jaren regelmatig wordt gepredikt door sportleraren en psychiaters. Niet meer iets om van op te kijken.
Ik heb altijd (te)veel aandacht aan mijn hoofd besteed. Denken, lezen. Denken, lezen. Klinkt intelligent maar is het niet per se. Lezen kan een vlucht zijn, een afleiding om het dagelijkse leven te ontlopen. En denken is regelmatig denken in cirkels. Vrij zinloos.
Het heeft me wel iets gebracht, maar veel minder dan je zou denken.
Je kunt beter aandacht besteden aan je lijf en conditie, dan neemt de kwaliteit van je invallen en gedachten toe.
Er ligt een link tussen te weinig bewegen en mijn weerzin tegen het verkeer. Teveel stress in je lijf wordt omgezet in angst als je dit niet op een of andere manier weet af te voeren. Hoe meer je beweegt en sport, hoe minder angstig je wordt. Dus ook in het verkeer.

Een paar jaar geleden voelde ik steeds meer paniek opkomen in bus en auto. Zelfs in grote ruimten. Op het Centraal station bijvoorbeeld voelde ik me onbehagelijk worden als ik bijvoorbeeld naar boven keek, het dak zou in principe kunnen instorten. Ik herinner me dat ik mijn ma eens meenam voor een uitje in de Amsterdamse Arena, we zaten in de nok. Ik stond doodsangsten uit. Toen ik dit meldde bij de psycholoog zei ze: ‘ga wandelen, ga sporten, en doe dit regelmatig dan zul je zien dat je angst afneemt’’. Dit was ook zo.
Helemaal weg is de angst niet. Helaas.
Het is wel een duidelijk signaal geworden. Dan weet ik hoe laat het is, en wat me te doen staat. Letterlijk.
Niet denken maar doen. Impulsiviteit is niet altijd handig maar ‘doen’ is een goed medicijn tegen teveel (destructief) denken. Net als opruimen en klusjes doen.

Is het zo simpel? Niet voor iedereen helaas.
Ik las over een jonge vrouw van 29 jaar, die heel ondernemend was, veel reisde, veel sportte, een relatie had, mooi werk en toch is ze onlangs van het dak van een gebouw afgesprongen. Al die jaren op de vlucht voor zichzelf. Ze legde de lat (te)hoog en voelde zich regelmatig tekort schieten. Voor haar omgeving onbegrijpelijk. Haar beste vriendin vertelde dit verhaal. Het maakte indruk op me. Voor sommigen is de lijdensdruk zo groot, daar lijkt geen kruid tegen gewassen.

schrijver

Schrijver: Mohair
Inzender: Monique Louis, 17-12-2013

Louismonique4atgmail.com


Geplaatst in de categorie: welzijn

Deze inzending is 280 keer bekeken

5/5 sterren met 5 stemmen.


Print   |   E-kaart   |  







Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Jennifer
Datum:24-12-2013
Bericht:Goed verhaal, graag gelezen.



Naam:Jacob
Datum:18-12-2013
Emailadres:tijsterblomatlive.nl
Bericht:Intelligent geschreven stuk -)
Maakt indruk, dat ook.




Geef je reactie op deze inzending:

Naam:       E-mail:  

Bericht:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)









vragen  |   links  |   zoek  |   contact  |   disclaimer  |   inhoud  |   rijmwoordenboek  |   gedichten.nl