wisgedicht
2.4 met 7 stemmen 
1
1Voor een vis is een aquarium lang niet zo erg als een kooi voor een vogel.…
biografie: Adriaan Roland Holst
Adrianus Roland Holst [Amsterdam 1888 - Bergen 1976]
dichter en schrijver
Adriaan Roland Holst studeerde Engelse letteren en Keltische mythologie in Oxford.
Het mythologische, door hem vaak vorm gegeven in een Keltische symboliek, bleef in zijn werk doorklinken.
Als dichter begon hij met het maken van door heimwee gedomineerde verzen in bundels als `Verzen` (1911, zijn debuut) en `De belijdenis van de stilte` (1913); daarna ging hij over tot het meer hedendaagse, zoals in `Een winter aan zee` (1937) en `Tegen de wereld` (1947).
Typerend voor zijn stijl is de symboliek en de plechtstatige taal waarin hij getuigt van gevoelens van schuld en boete.
Roland Holst schreef ook proza, vaak met dezelfde mythologisch-keltische thematiek, o.a. in `Deirdre en de zonen van Usnach`(1920).
Hij maakte vertalingen van het werk van Shakespeare en Yeats.
Zijn werk werd bekroond met
Prijs van Amsterdam 1927 voor 'De wilde kim'.
D.A. Thieme-prijs 1938 voor 'Een winter aan zee'.
Constantijn Huygens-prijs 1948 voor zijn gehele oeuvre.
P.C. Hooft-prijs 1955 voor 'Late telgen'.
De prijs der Nederlandse Letteren 1959 voor zijn gehele oeuvre.
Poëzieprijs van de gemeente Amsterdam 1961 en 1964.
 | Inzendingen van deze schrijver |
Inzendingen van deze schrijver
27 resultaten.wisgedicht
2.8 met 9 stemmen 0
0Geen hemel, maar de hel als oord van leven is wat de mens zijn medemens kan geven. In Auschwitz deed hij het.…
wisgedicht
1.0 met 1 stemmen 0
0Eens straalt uw vreugde door de tweedrachtswolk. Mij popelt reeds als ik uw lach vertolk: een lach van warme willekeur. Zij blijft levenslang een geneeskracht voor uw volk.…
wisgedicht
2.0 met 6 stemmen 0
0Zonder dat brandend ongeduld van de lusten van bed en beker zat ik hier, kaal en zonder schuld en zonder onschuld, uitgemergeld door woorden en hun dor krakeel, vergeefs een laatste lied te tergen uit een schorre keel.…
wisgedicht
2.5 met 4 stemmen 0
0Sinds de relativiteit absoluut werd, is het hek van de dam.…
wisgedicht
1.9 met 23 stemmen 0
0Het leven is de enige ziekte waar wij allen aan doodgaan.
Alle andere ziekten zijn maar handlangers.…
wisgedicht
2.0 met 6 stemmen 0
0Wie geen ondeugd heeft, vat kou.…
wisgedicht
1.7 met 3 stemmen 0
0Een vreemdelinge - niemand kende haar -
is op haar doortocht in dit dorp gestorven;
voor kort kwam zij alleen naar hier gezworven,
op weg waarheen - geen wist het, noch vanwaar.…
wisgedicht
2.0 met 9 stemmen 0
0Geen mens vergeet
zolang hij ademhaalt het oord
van zijn geluk.…
wisgedicht
2.8 met 6 stemmen 0
0En als hij in zijn eenvoudig vertrek, dat uitkeek op bomen en duinen, zat aan de tafel waarop men niets zag dan een vel papier, een flesje inkt, een boek met stukjes papier tussen de bladzijden gestoken, dan gingen Homerus, Dante en Chaucer bij hem in en uit, en hij vertelde hoe het nu ging worden, de grote poëzie - want al het andere kon hem niet schelen…
wisgedicht
1.8 met 12 stemmen 0
0Het was kort voor zijn laatste reis
Doodstil zat hij naar mij te kijken
uit een hel van ijs…
wisgedicht
3.2 met 10 stemmen 0
0Ik wist niet dat twee ogen
Zo leeg konden zijn…
wisgedicht
2.1 met 11 stemmen 0
0Jeugd voelt verder dan ervaring ziet.…
wisgedicht
2.4 met 18 stemmen 0
0Het pad der deugd is mij te smal.…
wisgedicht
2.6 met 21 stemmen 0
0Het geeft te denken dat huwelijk
alleen rijmt op 'gruwelijk' en 'afschuwelijk'.…
wisgedicht
2.6 met 27 stemmen 0
0Wie zich zijn eigen weg baant door de wereld,
hoort in het leven eens zijn eigen lied.…
wisgedicht
2.4 met 54 stemmen 0
0Laat mij niet zeggen-
dat dit liefde is-
geef mij maar zacht-
je kleine warme handen;
wij zullen dwalen-
door de schemerlanden,
waar dromen leven is…
ik kreeg de stilte weder lief
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0ik heb de stilte weder liefgewonnen:
een korte poos was ik van haar vervreemd
maar nu heb ik opnieuw haar liefgewonnen
ik mag weer drinken aan haar klare bronnen
en zwerven door haar schaduwbeemd.
weer gaan haar dromenlanden voor mij open
waar bloeit het kruid van de herinnering
door haar zachte geuren omdropen
weet ik nauwelijks hoe de tijd…
Zwerversliefde
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Laten wij zacht zijn voor elkander, kind-
Want o, de maatloze verlatenheden,
Die over onze moegezworven leden
Onder de sterren waaie’ in de oude wind.
O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
Het trotse hooge woord van liefde spreken,
Want hoeveel harten moesten daarom breken
Onder de wind in hulpeloos verdriet.
Wij zijn maar als de blaren…
wisgedicht
3.5 met 13 stemmen 0
0Het schrijven van een goed gedicht is meer geluk dan wijsheid.…
BACH IN DE VROEGTE
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Als hij gaat klinken in het morgenlicht
staat de klok stil, de tijd verzaakt zijn plicht.
Ik poets mijn schoenen of ik kijk naar buiten,
en leef weer eerder dan het eerst gedicht.
- - - - - - - - - - - - - - - - -- - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - -
uit de 'Verzamelde Gedichten' (1948) van Roland Holst (1888-1976)…
SCHELP
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0De zeeschelp in mijn hand
is vandaag op het strand
door de zee neergelegd.
Haar zwijgen zegt
dat de wereld vergaat
en niets bestaat
dan alleen de zee.
Alle wel en wee
is maar vloed en ebbe.
Ik wil niets meer hebben
en leg de schelp weer
neer bij de zee.…
Zwerversliefde
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.
O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hooge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.
Wij zijn maar als de…
ZWERVERSLIEFDE
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.
O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.
Wij zijn maar als de blaren…
wisgedicht
3.2 met 29 stemmen 0
0O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.…
wisgedicht
2.4 met 10 stemmen 0
0Wij zijn maar als de blaren in de wind,
ritselend langs de zoom van oude wouden,
en alles is onzeker, en hoe zouden
wij weten wat alleen de wind weet, kind.…
wisgedicht
2.9 met 18 stemmen 0
0Nimmer, van erts tot arend, was enig schepsel vrij onder de zon, noch de zon zelve, noch de gesternten.…