Zoon moest zijn ID laten zien. “Hij is zeventien,” zei ik verbaasd tegen het meisje achter de kassa. Is het zo’n film? “Zullen we morgenochtend naar de film gaan?” had ik hem gevraagd. “Oké,” zei zoon. “Welke, en hoe laat?” Hij had om drie uur ’s nachts nog lopen spoken — een echte nachtbraker, alleen te porren voor zijn bijbaantje als pizzabezorger…

Er zijn mensen die je zin behandelen als een suggestie. Je begint ergens aan, zorgvuldig opgebouwd, met een begin, een midden en zelfs een voorzichtig einde in zicht — en precies op dat moment springen ze erin. “O ja, dat had ik ook!” Of: “Dat doet me denken aan…” En weg ben je. Je staat er nog wel. Je mond beweegt misschien zelfs nog. Maar inhoudelijk…

In Vreeswijk wandel ik over de Lekdijk en blijf staan bij de Oude Sluis, hoog boven de rivier. Een magnifiek uitzicht over de Lek. Vlak onder me, metersdiep, het water. Ik denk aan Spinvis: “Ik ben niet bang dat ik val, maar bang dat ik spring.” Recht voor me ligt Vianen, precies tegenover het Merwedekanaal. In de verte de Hagesteinsebrug, rechts…

Sinds langer dan een half jaar ben ik vaak in het Vondelpark in Amsterdam te vinden. Het zogeheten fiets- en wandelpark leent zich uitstekend voor de benodigde beweging van iemand die dat goed kan gebruiken. Er zijn fijne bankjes, een aantal waterpunten, bijzondere mensen en hier en daar koffieverkopers, en een groot deel van het jaar ook openbare toiletten…

Column van Kees De goedbedoelde woorden die niemand vroeg Je ziet ze vaak al aankomen. Niet fysiek, maar in hun houding. Een lichte vooroverbuiging. Een gezicht dat zegt: ik ga je nu iets waardevols geven. Gratis nog wel. “Volgens mij…” begint het dan. Dat zijn drie woorden die zelden eindigen in rust. Laatst stond ik bij de supermarkt met…

In de tram luister ik naar een interview met kunstenaar Piet Paris. Ik heb de naam weleens gehoord en weet dat hij mode tekent, maar verder? Paris heeft een aarzelende, breekbare stem en klinkt eigenzinnig. Met een lichte hapering formuleert hij eindeloos zijn zinnen. Dan wijdt hij lyrisch uit over de borstplaat van de vrouw, en oh, de tepelhof,…

Column van Kees Gisteren besloot ik mijn schuur op te ruimen. Dat voornemen lag daar ook al twintig jaar, ergens achter de grasmaaier en een halve zak potgrond uit 2003. De dozen met folders en oude kranten stonden er als stille getuigen van een tijd waarin ik blijkbaar dacht dat reclamefolders historische waarde hadden. Je gooit ze nooit weg…

Column van Kees (observaties) Wachtkamers zijn ruimtes waar niemand vrijwillig wil zijn, maar waar iedereen zich voorbeeldig gedraagt. Ze zijn ingericht in een kleur die waarschijnlijk “rustgevend beige” heet, maar vooral doet denken aan afgekoelde havermout. De stoelen staan in een kring, maar het is geen gemeenschap. Het is een verzameling individuen…

De Olympische Winterspelen 2026 zijn nog niet voorbij, maar voor mij staat nu al vast dat de langebaan- en marathonschaatster Francesca Lollobrigida voor mij en velen met mij de meeste indruk heeft gemaakt. Fantastisch wat Jutta Leerdam, Merel Conijn en Femke Kok presteerden, maar Francesca Lollobrigida overtrof alles. Wat een genot om die schaatsheldin…

Column van Kees (observaties) Hij stond er weer. Zo’n straatinterviewer met een donsjack, microfoon met pluizige kap en de licht wanhopige blik van iemand die zijn carrière ooit anders had voorgesteld. Achter hem de winkelstraat, voor hem het winkelend publiek, dat net dacht even rustig een broodje te halen zonder geconfronteerd te worden met diepzinnige…

Voordat tennisster Serena Williams een set begon, gaf ze een showtje weg. Na afloop ook. Haar zelfvertrouwen spatte ervan af. En ze maakte het waar. Inmiddels is ze gestopt, maar haar lef op de baan blijft inspireren. Neem Usain Bolt (‘Thunderbolt’). “Hoe komt het dat je zo snel kunt rennen, Usain?” werd hem gevraagd. Hij had een stuk of vijf broers…

Column door Kees (observaties) Ze bestaan echt. Althans, ze worden voortdurend genoemd. “Spelersvrouwen.” Een woord dat klinkt als een accessoire. Iets wat je erbij krijgt. Zoals een bidon, een warming-up jasje of een sponsordeal met een louche horlogemerk. Spelersvrouwen. Het is geen mensaanduiding, het is een categorie. Het woord heeft iets…

Column van Kees (observaties) Ze zitten daar. In het halfduister van een talkshow in een televisiestudio dat altijd een ingehouden belangrijkheid uitstraalt. Rijen mensen, keurig op stoelen vastgeschroefd, starend naar een tafel vol pratende hoofden. De stille voyeurs. Mensen die vrijwillig zijn gekomen om te kijken naar andere mensen die praten…

Presentatrice Malou Petter stopte bij talkshow "nieuws van de dag" omdat het te weinig ging over nieuws en teveel over duiders en opiniemakers, zei ze gisteren bij Jinek. Duiders en opiniemakers dus, zo heten ze. En niemand weet precies wanneer ze zijn verschenen. Opeens waren ze er. Zoals mollen in een strak aangeharkte tuin. Je zet ’s ochtends…

“Wie is zij?” vraag ik mijn zoon van zeventien. Met gesloten ogen danst hij door de kamer. “Mari Froes,” fluistert hij met zwoele stem. Zwijgend danst hij verder. Omdat hij zijn ogen dicht heeft, kan ik hem even ongestoord bekijken. Hij heeft geen dansles nodig. Net als zijn opa en zijn oom heeft hij swag van nature. Jammer dat mijn vader al gestorven…

We zijn weer thuis. De toevoeging van het woordje ‘weer’ geeft een wat cynische smaak aan het thuis zijn, en dat is het ook. Met groot enthousiasme presenteerden gisteren de drie middelgrote partijen, na maandenlange besprekingen, hun plannen voor een minderheidskabinet. Grote partijen bestaan niet meer, we moeten het op dit moment met twintig partijen…

De boot Beryl had wind mee, maar voer traag als een slak. Aan de overkant sneed Schotsman snel en messcherp door het water, ondanks de volle tegenwind. Met een ruk waaide mijn capuchon af. Het water in de Lek bij Nieuwegein stond hoog; kolkende, grijze golven. De uiterwaarden waren overstroomd en verbreedden de rivier met wel een halve kilometer. Met…

Eerder deze week kon de bevolking zich vergapen aan een natuurfenomeen waarvan ik niet eens wist dat het ook in onze contreien te aanschouwen was, ik heb het over het Noorderlicht. De volgende dag was er een uitgebreid relaas en wetenschappelijk gefundeerde uitleg in het Journaal en tientallen foto’s op de sociale media, van vrienden en van andere…

Ik bevond me altijd in de schaduw van mijn grote buurman. Binnenkort is dat verleden tijd. Ik hou in tegenstelling tot de smeltende Noordpoolkap vaste grond onder de voeten. Het is verbazingwekkend hoe men met mij omspringt. In de beschouwingen gaat het vooral over de baan die hun overkomende raketten beschrijven wanneer ze elkaar het leven zuur…

Candide stond voor de vergulde poorten van het monumentale gebouw, waar de felle zon de waarheid leek te willen verblinden. Op het terras verscheen de Grote Man, omringd door bewakers. Hij droeg een rode pet waardoor Candide even aan een lucifer dacht; hij glimlachte om de woorden ‘licht’ en ‘duisternis’ die meteen daarna in zijn geest opflitsten…