Ik stond op een hoge spitse berg. Het waaide gevaarlijk. Ik strekte mijn armen naar links en naar rechts. Maar ik vond niets om mezelf aan vast te houden. Beneden mij waren alleen maar wolken. Dit was niet de hemel maar de helse eenzaamheid die met geweld het leven uit mij wilde trekken. Het was een doodenge fantasie. Ik had mijzelf kunnen verliezen…

Zeer graag had ik eens het interieur van het zeer indrukwekkende en voor de argeloze en onwetende voorbijganger zozeer mysterieuze gebouw dat zozeer tot de verbeelding spreekt van binnen bezichtigd. Het betreft een verbouwde kerk die de trotse en wellicht religieus geinspireerde naam Villa Maria draagt en ik stelde me zo voor dat het bouwwerk van binnen…

Merkwaardig gesitueerd - naast de snelweg die mijn woning flankeert en waarover het verkeer in dubbele rijen dag en nacht voortraast in tegengestelde richtingen - bevindt zich daar de kleine, besloten speeltuin. De speeltuin ligt naast een gebouw - dat een mij onbekende zorginstelling herbergt - in een kleine, afgesloten enclave, in een kleine tuin…

"Ik kom de bril van Broeckx halen" verklaarde ik. "Van Broeckx" herhaalde de jonge vrouw, alsof er iets mis was met de verstaanbaarheid. Niettemin diepte ze vervolgens uit een ladekastje achter in de winkel een wit papieren zakje op dat mijn nieuwe bril bevatte. Zoals te verwachten viel zou deze mijn hoe dan ook vernietigde en tot verval gedoemde…

Opnieuw en allerminst voor de eerste keer richtten mijn voetstappen zich naar het nabijgelegen lage gebouw van de Huisartsenpost met haar lange sequentie van spreekkamers, die in de avondlijke en nachtelijke uren hun licht werpen over de parkeerplaats. In de spreekkamer moet kennelijk een afbeelding op de wand van een dartelend zomers vlindertje…

Schrijven en dit delen met anderen is geen vanzelfsprekendheid. Zeker in vormen waar de kwetsbaarheid aan bod komt. De communicatie waar woorden, verhalen neergeschreven zijn, vragen veel vertrouwen. Uw nabijheid in de afgelopen maanden tonen de kracht van het schrijven. Door uw schrijven leer ik nu de mantra Mara/ Nata kennen voor meditatie. Het…

De oprit die het stadsgedeelte Tilburg Oud-Noord met Tilburg Noord verbindt biedt op haar hoogste punt uitzicht op het zwarte water van het Wilhelminakanaal dat in de diepte rusteloos voortkabbelt. In de verte kan men de witte ophaalbrug bespeuren die de stroom overkoepelt. En zo is het decor van mijn nodeloze en hopeloze liefdesexcursies uit het verleden…

We waren aanvankelijk de indrukwekkende torens van de Amercentrale nabij Geertruidenberg gepasseerd om tenslotte de uitgestrekte wateren van de Biesbosch te bereiken om aan boord te gaan en deze te gaan bevaren. Rustig en kalm deinend en dobberend op de stroom zou onze boot voortgaan terwijl aan boord de opgewekte en geanimeerde gesprekken van haar…

Bij Tandartsen Zuid, gevestigd in een alternatief kantoorpand op een industrieterrein, verwelkomt een fraai boeket, samengesteld uit houterige takken en feeërieke zomerbloemen, opgesteld in een grijze glanzende vaas op een tafel in de hal van dit pand, al de patiënten. In één van de behandelkamers zul je je uit moeten strekken op de chaise longue…

Ook Tilburg kent zijn monumentale en landelijk bekende gebouwen waardoor de stad zich mogelijk wil verheffen, een rol wil spelen en zijn partij wil meeblazen in het veelstemmige en bonte landelijke orkest. Zo treft men aan de Tivolistraat in een wijk, die altijd al standing en status verwierf, het brede, zwarte gebouw van Poppodium 013 aan en even…

Vanmorgen, en wel na het openen van de zware ijzeren deur die onze woningen begrenst en afsluit, aanschouwde ik tot mijn vreugde en verbazing dat een hele familie zwartgerokte kraaien was neergestreken op het groene gras van ons plantsoen. Vrolijk hipten de fraaie vogels daar in het rond en ze plantten de kwetsbare en fragiele pootjes kordaat op het…

Ik ontmoette hem voor de eerste keer in het paviljoen waarin ook mijn zeer zwakbegaafde broer sinds jaar en dag gehuisvest is. Mijn broer aanschouwde hem bij die gelegenheid tevens voor het eerst. Hij was in mijn ogen met recht een kanjer, een gigant die het tot zijn missie had gerekend gedurende elf lange jaren de zorg voor kankerpatiënten te behartigen…

Op zaterdagmiddag bezet de markt met haar kramen het Stadhuisplein. Op het terras van De Kattenrug kan men dan terecht om te lunchen. Mevrouw de serveerster draagt haar lange blonde haar in een elegante vlecht die bungelt op haar rug. Een draaiorgel met koddige gestalten in zeventiende-eeuwse kledij die komisch heen en weer dansen, brengt een melancholiek…

Er zijn lotgenoten die het verwijt krijgen dat ze op hun narcistische ouder lijken. Ik geef hier een luchtige draai aan en zeg: 'Vraag die mensen eens of je op de melkboer had moeten lijken.' Bij ons thuis was 'moeder' een scheldwoord. 'Ie bint precies as ma!' Het gebrul en geschreeuw van wanhopige kinderen was niet om aan te horen! En zo leerde…

Stil en verlaten, eenzaam en verweesd, trof ik mevrouw aan op de Social Sofa, voor zich uit starend in een onbestemde verte, mogelijk ten prooi aan mijmeringen over een voorbije of ongelukkige liefde of misschien over een jeugd die razendsnel is verzonken in de diepe, onheilspellende en tot wanhoop en vertwijfeling stemmende spelonken van de voortsnellende…

Een zwart stalen traliehek schijnt de toegang te vormen tot Zorgcentrum De Hazelaar, maar daar vergis ik me ondanks alles in. Even verderop bevindt zich de werkelijke brede hoofdingang. En alsof het zo moest zijn, kwam mijn vroegere vriendin mij op de gang al tegemoet achter haar rollator. Jaren vóór deze nieuwe ontmoeting hadden we op een onheuse…

De stad is volgebouwd met vele curieus aandoende onderkomens en bouwsels, mogelijk van de hand van onbekende en obscure architecten. Hier en daar bespeur ik een balkon of een tuin achter een huis waar uitbundige en verwilderde groene gewassen tot rust en verpozing dienen. In de avond branden er lichten in de veranda´s. Hier wordt het leven geleefd en…

Ik groeide op in de vierkante kamer op de eerste verdieping van het chique, pontificale huis, gesitueerd in de doktoren- en specialistenbuurt rond het Tilburgse St.Elisabeth Ziekenhuis. Gabie's moeder en die van mij waren ongeveer rond dezelfde tijd bevallen en in later jaren vernam ik hoe mijn buurmeisje met lang, zwart haar ter wereld was gekomen…

Vier jaar na de rechtszaak tegen mijn moeder hoor ik deze twee woorden nog steeds in mijn hoofd: 'Veroordeel haar!' Schuin weggedoken achter de rug van mijn advocaat hoorde ik haar leugens met weerstand aan. Zeker deed haar aanklacht de vlammen in mij uitslaan. Maar ik zweeg wijselijk. Aan het einde van de zitting klonk dat stemmetje dat in mijn…

De hemel neemt al lichtere tinten aan en het licht dringt al door de gordijnen. De dag is aangebroken waarop ze me komt bezoeken. Ze komt met de trein uit haar dorp. Ze is mijn zus om wie de tranen mij in de ogen staan. Mijn enige zus, mijn liefste zus, mijn zozeer gehavende en geschonden zus... En we zullen elkaar vandaag kleine cadeautjes geven…