De urn staat sinds enige tijd op het dressoir in de woonkamer van de oudere vrijgezel. Het voorwerp is sierlijk gedecoreerd als voorhistorisch vaatwerk en het vormt het onomstotelijke bewijsstuk en de getuigenis dat de onverbiddelijke en ongenadige dood haar slag heeft geslagen en dat alles voorgoed voorbij is; de gebaren, uitingen van het levendige…

Een steen, geworpen in een vijver laat kringen na, kringen die wijder en wijder worden door de goedgunstige werking van de tijd. Zo gaan de kwetsuren en de diepe verwondingen tot het verleden behoren....…

In de vage, schimmige schemering van mijn bewustzijn en na de lange, lange jaren die zich opgestapeld hebben als aardlagen waarin ik nauwelijks meer kan delven, besef ik, dat ook ik, als de anderen, eens kind was en voor mijn ondanks alles alerte geestesoog verschijnen de voorwerpen van mijn spel, het speelgoed van mijn jeugdjaren; de kartonnen kaarten…

We hebben het allemaal al gehoord hè? De eigen bijdrage van de zorgverzekering gaat omhoog het komende jaar, dat zat eraan te komen natuurlijk maar wat ons op een heel ander level brengt is: dat men voornemens is om de thuiszorg en de hulp in de thuiszorg ook even financieel te gaan belasten! Jawel! Niet alleen de premie gaat dus omhoog maar er…

En zo herinner ik me terdege hoe ik voor het eerst de scheidslijnen tussen de oranje dakpannen van de huizen aan de overkant van onze straat scherp kon waarnemen. Ik was zeven jaar oud en droeg mijn eerste bril. Het was een vlindermodel met blauw montuur zoals te doen gebruikelijk in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Ik was altijd al bijziend geweest…

Vader, dierbare vader! Stil en bezonnen, meditatief, kalm en gerust was je in je laatste jaren.... Je levenswerk, zoals je dat had opgevat, was volbracht. Je had je boeken gelezen en je muziek had weerklonken.... Ik zie je op de foto. Je donkerblauwe colbert over de leuning van de glanzend-houten stoel. Waar ben je nu? Hebben hemelse sferen…

De ouders, die levenslang hun verdriet om hem niet konden verteren, gaven hem de naam Thijs, naar de naam Matthias van de grootvader en overgrootvader. Hij is onze broer, nu achtenzestig jaar oud, die we regelmatig bezoeken. Als iemand letterlijk en figuurlijk buiten de lijntjes kleurt, is onze broer Thijs dat wel. Wij brengen hem kinderspeelgoed…

Het moet voor onze burgemeester, die mij ongetwijfeld heeft nagetrokken, een doorn in het oog zijn dat ik levenslang van de bijstand heb kunnen leven zonder een crimineel te zijn of arbeidsongeschikt. Hij heeft mijn CV ontdekt van vrijwilligerswerk waarvan een vermelding in zijn eigen Jaarboek. In 2022 schreef ik hem, en een van de wethouders die…

Ik had haar de naam Cosmo gegeven en niet ten onrechte want ze was als een fotomodel te midden van haar soortgenoten; een perzische kat met lang grijs haar en met okergele ogen waarmee ze me beurtelings fel of smekend aankeek. Bij thuiskomst van mijn werk vond ik haar vaak achter de wasmachine. Kennelijk kon ze moeilijk alleen zijn. Vandaag vloeien…

Het kleine kerkje met in zijn interieur de lichtgrijze pilaren was gesitueerd aan het plein. Het plein was in een ruitvormig patroon belegd met bolronde keien. In een zijbeuk van het kerkje vonden de repetities plaats van het koortje onder leiding van Zuster Yvonne, gekleed in lang, zwart habijt en met de kap met wit gesteven front op. Het moeten religieuze…

De grijze, metalen bureaus waren aaneengeschoven, zodat onze ogen elkaar konden ontmoeten. Mijn collega voor me hanteerde de papieren als betrof het een kaartspel dat zij min of meer onwillig en lusteloos speelde De chef, zetelend in de kamer aan de andere kant van het trappenhuis, commandeerde me van de typemachine naar de telefoon, van de drukkerij…

Oudbakken, gedateerde, maar uiterst romantische songs weerklinken vanachter de bar in Restaurant Collage aan de Oude Markt. Fly me to the moon and let me dance among the stars. De suggestie ontstaat dat de verliefdheid onder de bevolking Gang und Gebe is en dat deze welig tiert en floreert te midden van de mensheid als een taai en onuitroeibaar gewas…

De herfst is weer aangebroken en de universiteit heeft de poorten wijd geopend. Studenten bevolken de stad in groten getale. Hun klaterende en vrolijke lach weerklinkt vanaf de terrasjes. Eens was ik een van hen. We kwamen samen in het kleine botenhuis aan het Wilhelminakanaal en we legden de zware boten op het zwarte water. Ik droeg nog altijd…

Mijn eerste tijd op het lyceum was allerminst onaangenaam. We schreven 1965. Ik had het gevoel mijn vleugels uit te mogen slaan. We tekenden en schilderden en mochten kalligraferen op ons zelf-gelinieerde papier met de zwarte Fountain India inkt en de redispen met het kleine metalen reservoirtje dat de inkt bevatte en deze vasthield We leerden het…

Meer dan vijftien jaar geleden was er nog niets te vinden over narcisme en psychopathie op internet dan in het Engels. Nu is de kennis overal bereikbaar. Door kennis kan men de narcisten en psychopaten onder ons beter herkennen en ontmaskeren. "Je ziet het pas als je het doorhebt", zei Johan Cruijff. Narcisten zijn vaak charismatische mensen met…

In Tilburg Zuid vindt men achter een gebouw dat men met enige moeite als een kazerne zou kunnen kenmerken onverwacht en onvermoed een gehele wijk met roestbruine, hoge gevels. Op een herfstdag, die zeker in de annalen bijgeschreven mag worden, koersten we naar bovengenoemde wijk en tevens opnieuw naar Biezenmortel. En later op de dag observeer…

De dichte grijze mist was op die dag nog niet opgetrokken en de winter zegevierde nog altijd. Maar in de atmosfeer waren al verheugende tekenen en voorboden van de naderende lente. Het land trekt aan onze ogen voorbij. De groene weiden met soms de elegante paarden die huiveren in de kou en aan de horizon de strakke rijen van de bomen, als in slagorde…

Graag zou ik mijn geboortehuis weerzien, maar andere, nieuwe bewoners namen het in bezit. Het is onherkenbaar gemoderniseerd en de vervreemding van wat lange jaren mijn thuis geweest is, is ingetreden en tenslotte moest onafwendbaar en onvermijdelijk het definitieve afscheid komen. De drie verdiepingen van het huis werden gescheiden door twee trappen…

Gedurende twintig jaar had de wasmachine trouwe diensten verleend. Hij droeg de trotse naam Oeko Lavamat. Was het onbegrijpelijk dat mijn tranen vloeiden toen twee stoere body-builders van Paulissen Witgoed hem kwamen halen en hem de trappen afdroegen? Ik had het gevoel dat met hem twintig jaar van mijn leven teloor gingen, voorbij waren gegaan…

Wijkcentrum De Ypelaer in Tilburg Noord en het grote, langgerekte park in zijn directe omgeving met in het centrum de bruisende fontein zijn ongetwijfeld ontworpen door kundige, enthousiaste architecten en hoveniers. Zij vormen een sieraad voor de wijk en een uitzondering te midden van de troosteloze straten. En zo vormden de genoemde contreien…