'Reeds een kind laat zich kennen door zijn daden, door wat het doet, zie je of het eerlijk en oprecht is.' Spr. 20:11. Hoe ze naar mij keek. 'Hoe ze naar mij afkeek'. Haar priemende, observerende, doelgerichte blik. Ze trok mijn ziel uit mijn lichaam en vermoordde mijn karakter. Opzettelijk. Ze trapte mijn ziel kapot voordat ik kon weten wie ik ben…

In de nacht torent de verlichte cirkel van het reuzenrad met de schuitjes hoog uit boven onze stad. Van ver is het al zichtbaar. De Kermis bezet pleinen en straten waar ik zo vaak doelloos heb rondgezworven; de jaarlijkse Kermis die de arme provinciestad kennelijk een betekenis, allure en status dient te verlenen. overigens nog zelden op andere wijze…

Met een snel en abrupt gebaar greep de arts mijn kwetsbare pols die communiceert met het centrale hart zoals communicerende vaten doen en die onfeilbaar en betrouwbaar haar gestadige ritme vandaar overbrengt en weergeeft. En ik moest dan ook aannemen dat mijn trouwe en nog altijd gezonde hart dat aan de linkerzijde mijn borstkas bezet gestaag haar door…

Wankelend en onvast op mijn benen staand bij de desolate bushalte aan de Ringbaan Oost - waar het verkeer zich op doelloze wijze voortspoedt in tegengestelde richtingen - was ik bij uitstek in de gelegenheid om het heilloze kantoorpand aan de overzijde te observeren. Het was lang geleden het brandpunt van mijn enorme mislukking. Achter dit pand rijst…

De brede en majestueuze rivier die stroomt nabij Willemstad en die naast andere stromen Nederland doorsnijdt draagt de langgerekte boten die zich op het water traag voortslepen. En eenmaal in Willemstad konden wij de molen bewonderen met haar ronddraaiende wieken die zich zo trots en zelfbewust boven de overige bebouwing van de stad verheft. Verder…

De kleine, lieflijke meizoentjes die het grasgroene plantsoen bevolken houden in de vroege morgenuren hun witte blaadjes geloken boven hun kopjes maar later op de dag spreiden zij deze en worden de gele hartjes zichtbaar. Ze staan in het plantsoen naast de maisgele paardenbloemen, hun metgezellen en kameraden en vormen samen hiermee een fleurig tafereel…

Hij is er weer. Roerloos zit hij op zijn plek in de bibliotheek achter zijn laptop. Argeloos loopt hij net op de plek waar ik ben. En dan plotseling spuwt hij zijn gif. Ik kan niet zien hoe hij dat doet. Woede laait in mij op! Ik dacht dat ik van hem af was. Mijn vrede is plotseling weg en ik slaap slecht. Hij wil dat ik met hem bezig ben en dat…

De Tour zit erop! De laatste dag werd opgeleukt met danseressen van Moulin Rouge, manlief kijkt en ik zeg, die zijn lenig zeg! Zegt ie: zal ik dat ook ff doen en ik reageer geschrokken: doe niet hoor, je breekt geheid af!…

De nieuwe dag kondigde zich aan en trad op als een onervaren acteur op het toneel van mijn leven, alsof niet zeventig levensjaren daaraan vooraf waren gegaan. De warmte zou ook vandaag de wereld geselen maar de open balkondeur en de ventilator lieten vooreerst nog een licht briesje passeren dat mijn lichaam verwende. Ver weg koerde een duifje…

De praktijk van de mondhygiënist is gevestigd aan het Rosmolenplein in een troosteloze omgeving die nauwelijks tot wat dan ook zou kunnen inspireren. In de diverse kamers van dit pand staan een soort chaises longues opgesteld die met enige fantasie wel iets weghebben van ligbedden aan een exotisch strand. Men strekt zich daarop gewillig en gedwee uit…

Al eerder had ik in de ondanks alles merkwaardige etalage aan de Schouwburgpromenade de diverse radio´s van groter en kleiner formaat en goedkoop en duur bespeurd, maar nu noodde meneer me binnen. Daar trof ik een uitstalling aan van artikelen die nauwelijks nog belangstelling van de goegemeente teweeg konden brengen. Vele tassen, in wanorde opgehangen…

En zo herinner ik me hoe in het hooggelegen Theresiapaviljoen, dat ingeklemd lag tussen de straten van onze wijk in onze vroegste jeugd, onze amandelen geknipt werden. Terwijl ik op schoot zat van die ondanks alles zo lieve dokter overmeesterde plotseling en onverwacht de beklemming van de narcose mij. Als beloning voor onze moed kregen mijn zusje…

Sursil noemde ze de wereldleider die de geschiedenis zozeer bepaald heeft. Ze was de oma die ik nooit werkelijk gekend heb. Ik herinner me haar als gekleed in ouwelijk aandoende zwarte kledij en altijd rustend op een sofa in het huis aan de Oisterwijksebaan. De dodelijke ziekte had haar toen al in zijn greep. Ze was ongetwijfeld getuige van mijn…

Mijn goede zus was nog jong toen de man die mijn zwager zou worden, kwam voor haar. Hij verwierf haar voor een huwelijk dat nog veertig jaar na zijn aanzoek standhoudt. Hij scheen haar weg te voeren van de voortreffelijke zusterliefde van onze jonge jaren. Het landhuis in Heeze luidde de gouden toekomst van het nieuwe echtpaar in. De kring van verwanten…

De lange, lange jaren die gepasseerd waren en de turbulente, dramatische gebeurtenissen die zich in ons beider levens voorgedaan hadden, schenen ons van elkaar losgekoppeld en verwijderd te hebben tot we elkaar terugvonden. Haar blikken had ze gericht op een foto, opgesteld in mijn woonkamer. Die fascineerde haar. Haar voorkeur ging daar naar uit…

De ringbanen omsluiten onze stad als een ceintuur om het lichaam van een corpulent persoon en ze dragen de namen van de vier windstreken. Ik woon aan de lange Ringbaan West, die als vanouds geflankeerd wordt door bomen en waar het verkeer dag en nacht aanstormt in dubbele rijen. In de nacht schouwt men daar de verlichting aan van wat men ook de naam…

De wereld in de ban van een bal met 22 spelers. Jaren is hiernaar toegeleefd. Welke landen mogen meedoen, wie zijn goed genoeg voor de strijd? Terwijl de wereld in de fik staat, wordt geselecteerd. Oorlogen gaan door, bommen blijven vallen, doden blijven vallen, terwijl de wereld zich opmaakt voor het spektakel van de bal. Favoriete spelers en teams…

In die jaren circuleerde nog altijd Het Nieuwsblad van het Zuiden door onze stad de krant met de forse oplage die vrijwel huis aan huis bezorgd werd. Mijn eerste, wonderlijke kennismaking met de taal die ik later lief kreeg moet hebben plaatsgevonden toen ik die indrukwekkende zwarte letter G met haar krullende staart aan de onderzijde voor het eerst…

De langgerekte keten van winkeltjes die de Schouwburgpromenade sierde en die ik zo vaak gepasseerd ben bestaat niet meer en behoort tot het verleden. De slopershamer is eraan te pas gekomen. En zo is een nieuw, voorheen ongekend stadsgezicht ontstaan, maar de huisvesting van de lange rij van neringdoenden kon in mijn ogen nooit een schoonheidsprijs…

Als ik het paviljoen genaderd ben waarin mijn broer al veertig jaar zijn thuis gevonden heeft, zie ik hem vanaf een afstand al achter de glazen deur alsof hij mij vanuit de verte al begroet. Zijn zozeer geliefde zus naar wie hij voortdurend uitziet, komt weer op bezoek en zijn verplegers zullen de man vanuit zijn vertrekken begeleiden en bij me brengen…