Inloggen

biografie: Axel van der Ende

Axel van der Ende werd in 1967 geboren in Rotterdam en is vooralsnog niet voornemens daar weg te gaan. Nadat hij in zijn lagere schooltijd een prijs won in een verhalenwedstrijd met een relaas over zijn ervaringen als collectant voor Humanitas, zou schrijven een hoofdactiviteit in zijn leven blijven. In 1992 was hij de eerste afstuderende van de opleiding Nederlands Tekstschrijven van de Hogeschool Holland. In het verlengde van zijn afstudeerproject zou hij journalistiek en artistiek schrijven blijven combineren. Hij werkte langdurig als eindredacteur voor het jongerenmagazine Pauze, schreef jarenlang teksten voor het actuele lied van de dag bij Radio Rijnmond en trad op in de tournee van De Plezierdichters die enkele jaren langs de Nederlandse theaters trok. Hij schrijft artikelen en columns voor diverse media en is actief als tekst- en liedjesschrijver voor cabaretiers, zangers en enkele musicals. Axel is als vaste tekstschrijver betrokken bij het het succesvolle KRO Radio 2 programma Theater van het Sentiment, dat in 2007 het tienjarig bestaan viert; als stem voor promo's en jingles en incidenteel als presentator voor de Nacht van het goede leven op Radio 1. Ook is hij lid van de selectiecommissie van cabaretfestival Cameretten en werkzaam als freelance (lied)tekstschrijver, onder andere in een langdurige samenwerking met de Rotterdamse troubadour Einar Been. Op gedichten.nl schrijft hij al voor het zevende jaar op donderdag het actuele snelsonnet en op nederlands.nl tevens een tweewekelijkse column op donderdagen. Axel van der Ende is een vormvast dichter, niets is voor hem zo aantrekkelijk als alles op een rijtje krijgen binnen de beperkingen van de vorm. Na vele poplimericks bekwaamde hij zich verder in onder meer kwatrijn en ollekebolleke en ontwierp hij de SMS-po√ęzie voor mobiele telefoons. Zijn voorliefde indachtig voor het verwerken van actuele gebeurtenissen in zijn verzen, is hij sinds de introductie van het snelsonnet al ingenomen met en uitgelaten over deze versvorm.

Inzendingen van deze schrijver

26 resultaten.

M'n kammetje is zoek

dagcolumn
3,6 met 5 stemmen 611
Tijdens het Songfestival loop ik kruinenkammend mijn kantoor in. Afgeleid door rondvliegende projectielen op het tv-scherm (jazeker, het moet om het liedje gaan, maar wat is dat vuurwerk gaaf! Meer vlammen, grotere schermen! Alleen niet nóg meer avonden of landen alstublieft) schiet mijn kam uit mijn hand en belandt tussen de paperassen. Onvindbaar. Echt, gewoon weg.
Nu kost een kam niet veel, dus 's anderendaags spoed ik me naar de Etos voor een nieuw exemplaar. Daar vind ik voor gebruik op het hoofd alleen: een dameskam. En het is heus een gewone kam. Niks seksegebondens mee. Gewoon een kam die ik als man ook gebruik. En als er nu nog een ruige mannenkam naast hing, met blikjes bier erop afgebeeld of een gevaarlijke vechthond! (niet dat ik daar iets mee heb, maar bij wijze van).
Toch maar de dameskam gekocht, die op het kassaschermpje overigens gewoon werd aangeduid als 'haarkam' (fijn zijn die schermpjes trouwens, mooi fel, fijne grote letters, dan heb je ook achteraan de rij goed zicht op de kwaaltjes van de afrekenende), hij voldoet prima en er zit ook nog een honingkleurig verloopje in de uitvoering. En als ik naar de Sex and the city-film ga, zal-ie voor een mooie slag in mijn met Andrélon mannenshampoo behandelde coiffure zorgen....

Beperkt zicht

dagcolumn
1,5 met 2 stemmen 1.275
Ironie is je beste vriend: ik zit in Parijs als de voorverkoop begint voor Jean Michel Jarre in theater Carré in Amsterdam op 25 maart. De Franse synthesizerman was elf jaar geleden voor het laatst in Nederland, toen in concertopstelling in Ahoy Rotterdam. Ditmaal was het sit-down en was het menu beperkt: in het kader van het 30-jarig bestaan van zijn eerste album Oxygene voert hij dit album (en de vervolgelpee) in z’n geheel uit tijdens een theatertoernee.
Ondanks dat we met z’n tweeën tegelijk proberen kaartjes te bestellen via internet en in Nederland mijn broer nog probeert te bellen, worden alle tickets onder mijn neus vandaag gerukt. Weer thuis kan ik nog een mogelijk beperkt zicht kaart kopen. Dat doe ik, uit angst dat ik er straks helemaal niet bij ben. Want ach, Carré, koninklijk theater, groot, maar uitgerust met goede zichtlijnen, dat zal toch best meevallen.
Dat valt het niet, want zit in de uiterste punt van de hoefijzeropstelling van de parterrestoelen. Dat is dus náást het toneel en ook nog eens laag, zodat je in een heel klein hoekje nog wat kan zien van wat er op de bühne gebeurt. Mogelijk! Beperkt! Zicht! Beslist beperkt zicht, zou ik zeggen, want hier zit je natuurlijk altijd klote, tenzij iedereen van de act die je gaat zien permanent vooraan op het toneel staat.
Het geluid van Jarre (uitstekend, overigens) staat op de zaalvloer aan weerszijden van het podium en neemt nog wat extra zicht weg. Gelukkig kan ik de hoofdpersoon nog net zien als hij aan de linkerkant van zijn set staat. Twee van de drie ondersteunende toetsenisten vallen volledig buiten beeld, van de projecties op het achterdoek is een smalle streep zichtbaar, in de draaiende spiegel boven het podium zie ik slechts de technici die in de coulissen staan....

Gevallen vrienden

dagcolumn
3,0 met 6 stemmen 665
Herman Finkers staat weer in het theater, met zijn solo 'Na de pauze'. Opmerkelijk hoe iemand zo kan veranderen en tegelijkertijd de oude kan zijn. Geen grote decors, geen assistenten, maar verhalen over hoe hij de periode van zeven jaar tussen deze voorstelling en de vorige heeft beleefd. Een imponerende show met veel humor, waarin hij veel vertelt over de milde leukemie die bij hem werd vastgesteld, en de behandeling daarvan.
Finkers is geen opengescheurd vat vol emoties, maar deelt wel heel wat persoonlijke dingen met de zaal. Toen hij zijn leven weer oppakte, is hij met een aantal vrienden 'radicaal gekapt'. Deze methode wordt ook toegepast bij minder heftige oorzaken. Niet door mij. Vriendschappen die uitdoven of geminimaliseerd worden tot een kerst- en verjaardagskaartenverhouding, glijden daar meestal zonder kabaal naartoe. Je kunt niet iedereen die je ooit kende aan je borst blijven drukken.
Maar er zijn ook mensen die, misschien samen met een stapel oude kleren of de beëindiging van een aantal abonnementen, een geselecteerd aantal vriendschappen bij de boom zetten. De eerste keer dat ik geblokkeerd werd, kreeg ik van mijn voormalige contact ineens geen respons meer op het afspraakrondje voor het jaarlijkse uitje. Geen 'ik kan niet' of 'geen tijd' of andere excuses, maar van het ene op het andere moment nooit meer reageren, zonder een voorafgaande rel of andere oorzaken, voorzover mijn oog reikt.
Het is een methode. Maar eentje die beter geschikt is voor nooit gedraaide cd's, afgedragen schoenen, uitgelezen kranten en andere dingen die het niet voelen als je ze laat vallen....

Ik wil een lifesoap!

dagcolumn
1,8 met 6 stemmen 453
De eerste ronde van de popquiz waar we aan meedoen heeft het thema 'aftellen'. Ik luister naar het fragment en denk The New Radicals te herkennen met 'You get what you give'. Mijn teamgenoten twijfelen, en terecht, want enkele tellen later is het volgende fragment... de plaat die ik net noemde.
Wat zijn de kansen op een dergelijk toeval? Nadeel van dit hilarische moment: bij navertelling (zoals nu) blijft er weinig van over. Voor hetzelfde geld heb ik het verzonnen. Daarom: iedereen een lifesoap, dan kun je het tenminste terugkijken!...

Bol

dagcolumn
3,7 met 7 stemmen 507
Ze verpesten het natuurlijk wel een beetje. De jongens van BOL. Als je voorheen een album zocht dat niet meteen vooraan in de winkels lag, dan werd het zoeken. Naar de gespecialiseerde winkels met de moeilijke genres, maar daarvoor was het dan vaak weer te mainstream.
En bestellen kon wel, maar wat als je 'm nou daarna vond in die lage pijpenla waar ze altijd veel te harde Oostduitse industriële bands op hadden staan en de balie helemaal achterin was? Dan kon je 'm met goed fatsoen niet meer kopen, want je had 'm net besteld en dat hoorde je dan af te wachten, anders durfde je niet meer terug naar die winkel.
En je had al zoveel moeite om ernaar te vragen. Probeer het eens daar of anders daar, zeiden ze dan, maar daar was je dan vaak al geweest. En terwijl je door de bak met oude posters keek van nieuwe albums of concerten (gratis mee te nemen, maar hou het netjes) twijfelde je tussen nog even wachten of toch maar bestellen.
Deze puberromantiek heeft BOL succesvol weggewist met hun mathematische blauwwitte site waar je met je eigen naam wordt verwelkomd en waar na twee dagen de plaatjes al in je bus liggen, in een onbedrukte envelop alsof het om een schijfje porno gaat. En dat is verrekte handig. ...

Onverstuurbaar verklaard

dagcolumn
1,8 met 5 stemmen 837
Blijkbaar gaan die dingen in fases. Na de huwelijken, de baby's en de sterfgevallen, is het nu de tijd van de scheidingen aangebroken. Voor de onwetende derde partij soms een behoorlijke schok, want je bent die namencombinatie zo gewend, en dan is het ineens afgelopen.
De een vertelt duidelijk aangeslagen van de twijfels over de beslissing, de ander presenteert het nuchter alsof het over een nieuwe puntenslijper gaat.
Een collega verklaart een misser op de werkvloer middels een mailtje aan iedereen waarin onverbloemd te lezen is dat zijn relatie definitief is stukgelopen.
Het zijn weinig poëtische mededelingen. Nu is de boodschap dat ook niet, maar de verpakking kan ook anders, zag ik in Liefdesbrieven, de voorstelling van Anne Wil Blankers en Paul van Vliet in de Haagse Schouwburg. Gezeten achter een lange tafel, lezen de acteurs (onversterkt en toch perfect verstaanbaar, een verrassing na mijn beroepsdeformatieve gedachte 'och jee, z'n microfoon doet het niet') hun tekst, met een minimaal muziekje tussendoor en een subtiel veranderende wolkendekprojectie op de achtergrond. De briefwisseling verhaalt van de springerige jeugd, de keurslijven van twee verschillende werelden als de jongen en het meisje uit elkaar groeien, maar toch blijven schrijven, het overspel en het einde. ...

Foto van vroeger

dagcolumn
1,5 met 2 stemmen 1.104
'Nog geen interesse in digitale fotografie?' werd me laatst gevraagd, toen ik op een grote weide een in de verte grazend beest probeerde vast te leggen met mijn kleine handpalm-Olympusje-gewoon-met-een-rolletje. Eigenlijk ben ik er wel aan toe. Als ik een jaar of tien geleden al was overgegaan op een digitale fotocamera, had ik nu geen tassen vol mapjes met foto's en negatieven gehad waarvan ik niet weet waar ik ze moet laten en hoe ik ze moet rangschikken.
Maar stel nou dat ik er een koop... dan sta ik ook als iemand die vliegert zonder vlieger mijn plaatjes te schieten, want de digicam houd je niet meer aan het oog (en het beeld van mensen met een apparaatje aan hun oog, hoort toch te blijven! Niet voor niets wordt bij Hints de categorie Film nog steeds uitgebeeld met de beweging van een ouderwetse filmcamera waarbij je zelf de film moet doordraaien).
Het schermpje van de digicam laat meteen zien of je eindprodukt gesaved of gedelete kan worden. Fantastisch systeem en er kan belichtingsgewijs ook ongelooflijk veel mee. Maar dat betekent ook nooit meer dat gevoel van 'yes, dit wordt vast een fantastische foto!' (wat later niet zelden niet het geval blijkt te zijn). Dat betekent ook nooit meer naar de leuke meisjes van de ETOS. Nooit meer teleurgesteld zijn als je foto's een dag te laat zijn. Nooit meer gespannen het mapje open maken om de resultaten te bezien. Dat sentiment natuurlijk weer!
Dat ja, maar ook de nabewerking. Want die ligt met een digicam in je eigen handen. Zelf de plaatjes naar de computer oversluizen, recht zetten indien nodig en afdrukken maken gaat best, maar daarvoor moet er toch eerst geschoven, gemaild of gebrand worden. Uit mijn bekraste Olympus haal ik na 37 foto’s (meestal krijg ik er wel een extra) het rolletje en de rest wordt voor me gedaan. Na een dagje leuke dingen doen met vrienden heb ik enkele tientallen foto's gemaakt, terwijl de digitalen met soms honderden plaatjes en een om genade smekende batterij naar huis gaan. ...

Dat zoeken we op

dagcolumn
4,0 met 3 stemmen 1.811
Die prachtige rij boeken. Die geweldige rij opzoekboeken in de onverslijtbare quiz Twee voor Twaalf. Vanaf volgende week kunnen we er weer naar kijken, en zal ons waarschijnlijk opvallen dat die boeken elke aflevering minder en minder gebruikt worden. Twee voor Twaalf heeft namelijk ook de cd-rom encyclopedie Encarta staan. Gelukkig zijn er nog diverse deelnemende dinosauriërs die liever kostbare tijd kwijt zijn met bladeren dan hier even snel een begripje in te tikken. En gelukkig kan er niet gegoogled worden, want dan zouden de 12 letters er wel erg snel staan.
Google maakt echter niet in alle gevallen het leven van de zoekende mensch eenvoudiger. Flarden tekst, begrippen, betekenissen, types, titels; allemaal geen probleem voor Google. Maar dan hoor ik in de auto een geweldige instrumentale Classic Rocktrack op het nonstopstation van Arrow. Geen deejays, dus geen afkondiging. Op de website: geen playlist. Naar de platenzaak gaan en het daar voorzingen durf ik niet (en trouwens, waar vind je nog een platenzaak? Als je de games en de films voorbij bent, vind je met een beetje geluk ergens achterin nog een paar bekraste plaatjes waar muziek op staat, met nog een prijssticker in guldens), dus ik klamp vrienden en collega's aan en doe steeds die enorm vette riff voor.
Behalve hilariteit en 'ja, klinkt heel bekend' kom ik niet veel verder, en gaandeweg vervormt het nummer in mijn hoofd tot het riedeltje van 'Don´t get me wrong' van The Pretenders, want van die notenvolgorde heeft het wel wat, zij het bij de Pretenders in een vrolijk hitritme, in plaats van met zo'n lekkere bluesy beetje Santana-achtige enigzins Fleetwood Mac-klinkende gitaar. Nee, geen Albatross. Geen Samba pa ti. Maar wat wel, meneer Google?
Een paar dagen later zat ik naast een leuke plant. Een rode plant. Een niet bijzonder welriekende plant, maar mooi was-ie wel. Nu is die vast wel te uploaden naar plantenfreaks-are-us punt-nl, maar waarom zou ik het hier niet doen? Kent u onderstaande plant of bovenstaande rocksong? Vul het in bij reacties. En speel 'ns voor Google. Maak me blij....

Belspel

dagcolumn
2,3 met 9 stemmen 664
Voor een gesprekje op de radio bel ik een collega die een half jaar vrijwilligerswerk doet in Zuid-Afrika. Het nummer is wat langer, er zit een kleine seconde vertraging op de lijn, maar na een paar seconden neemt Gerard op of ik hem thuis in Nederland bel. Het is anno nu een kleinigheid, maar ineens valt het wonder van vernuft me op. Een combinatie van cijfers en via snoertjes en onzichtbare lijntjes heb je in een paar tellen iemand in een andere wereld aan de lijn.
Ik denk er weer aan als ik lees over het meisje wat met haar telefoon een achtbaan filmde in de Efteling, waarin een evacuatie plaatsvond. De trein van de Python stond stil op de helling en de passagiers werden eruit gehaald. Doordat men aan het eind was begonnen en de kop van de trein al over het heuveltje stond, had de zwaartekracht tijdens de evacuatie de overhand gekregen, waarna de trein weer was gaan rijden. Een medewerker kon er nog net op tijd afspringen en de overgebleven passagiers trokken snel hun harnas naar beneden voor de eerste duik in de diepte kwam. Oog van de naald, maar eind goed, al goed.
Tot het meisje het telefoonfilmpje op YouTube zet om het met haar vrienden te delen die 's avonds haar verjaardag komen vieren. Wat zouden zij ervan vinden? Internetzwervers vinden het filmpje, de media krijgt er lucht van en binnen 24 uur is het incident opgeblazen tot voorpaginanieuws en talloze programma-items. Nieuws wat er enkele jaren geleden nooit was gekomen. Want dan had het meisje haar vrienden en vriendinnen gebeld om te vertellen over wat ze gezien had. En die hadden dan eventjes geluisterd, maar de botsende beeldvorming en de korte attentiespanne in hun hoofden had hen al snel afgeleid naar andere onderwerpen. Nu voerde het blokkerige filmpje met bijpassend geschokt commentaar allerhande media-uitzendingen aan die bestonden uit vergelijkingen als ''s ochtends hadden mensen al een paar minuten in de rij moeten staan voor een entreekaartje, en nu dit weer!'
Niet dat het voorval niet ernstig genomen dient te worden. Maar dat was zonder YouTube ook gebeurd. Waar je niet bij bent gebeurt niet, zei Deelder, en dat lijkt met YouTube een steeds sterker woord te worden. Mijn gesprek met Gerard was bedóeld om uitgezonden te worden, maar voor andere gelegenheden is het ook wel weer eens goed om mekaar gewoon te bellen en te vertellen wat je zeggen wilt, in plaats de hele wereld ontvanger te maken van elke digitale ansichtkaart....

...ha....ha....ha....

dagcolumn
3,8 met 5 stemmen 827
Niezen is goor. Zo is het gewoon. Niet voor jezelf; meestal is zo'n plotselinge bevrijdingsstorm wel lekker. Mits je niet tijdens het opkomen getwijfeld hebt hoe je de aanval gaat weerstreven. Laat je de golf lekker komen, hooguit een beetje afgeschermd door het heffen van de elleboog? Kun je op tijd je zakdoek tevoorschijn halen om meekomende semi-vloeistoffen direct te bergen? Of gebruik je je hoofd als een container van de Explosieven Opruimings Dienst, zoals cabaretier Ronald Goedemondt zegt?
Te laat een keuze maken resultaat vaak in een mix van bovenstaande keuzes die er idioot uitziet, en vaak nog eens een schrapende keelpijn als bonus achterlaat. Maar niezen van tweeden of derden is dus goor. En eigenlijk voornamelijk vanwege het geluid. Want er zijn maar weinig freule-style niesjes die het geluid van het openen van een flesje nauwelijks te boven komen. De meeste niezen, van mannen én vrouwen, bestaan uit Nilfisk-achtige Bescherming Bevolking-niveau blaasbrullen die werkelijk de grenzen van het fatsoen te buiten gaan. En daar is dan niet veel aan te doen. Als de aandrang komt, moet je mee.
Maar het blijft zelden bij één keer. Of bij twee. Niet zelden tettert er een golf van vijf door het gangpad of vanaf een belendend bureau. En daar ligt de grens. Als je meervoudig achter elkaar gaat blaffen, zonder je dan even af! Naar buiten, naar het toilet en in je eentje uitniezen. De Jurassic donderklanken die veel mensen voortbrengen, het gaat te ver. Niezen is het claxonneren van de mens. En dient bij gebrek aan smorende airbag danig aangepakt te worden. Laten we zacht zijn voor elkaar....

Kaars voor je dubbele raam

dagcolumn
2,0 met 5 stemmen 617
Het lijkt erop dat er dit weekend geen groot concert is vanuit de Wembley Arena. De afgelopen weken was het steeds prijs, eerst Diana (met Duran Duran), toen Live Earth (met Duran Duran). Vroeger had je Live Aid, in 1985 (met Duran Duran), en toen we daarvan bijgekomen waren in de jaren negentig nog een heel klein lichtpuntje met het eerbetoon aan Freddy Mercury, waarbij bleek dat alleen George Michael recht deed aan de gestorven Queen-frontman. Zijn uitzonderlijk uitzinnige 'Somebody to love' zong-ie regelrecht de hemel in. In 2005 was er Live Aid II, met te veel locaties, te veel optredens tegelijk, een schim van het houwtje-touwtje georganiseerde origineel.
Het zijn geglazuurde herinneringen, opgehangen aan mijn eigen opgroeien, want voor Live Aid was er The Concert for Bangla Desh, was er Open het Dorp, was er menige goedbedoelde muzikale fancyfair. Het is van alle tijden, maar herinnering en bewustwording worden tegenwoordig groots aangehaald. Geen moment voor jezelf, maar knallen met z'n allen over de hele wereld tegelijk, laat het maar zien en laten we het vooral massaal en tegelijk beleven.
Terwijl de stoom uit de YouTube-servers slaat vanwege alle Live Earth-registraties die volop bekeken worden, denk ik aan de Zuinig met energie-commercial van enkele decennia geleden. Een kaars in de vorm van een wereldbol op tv. Aangestoken. Eén pool was al gesmolten. De kaars deed verder niet veel dan een klein beetje flakkeren met de vlam. Zuinig met energie. De boodschap was helder, de eigen bijdragen kwamen als vanzelf je gedachten in. Zonder Duran Duran....

Geen actie ondernemen

dagcolumn
2,3 met 3 stemmen 503
Gisteravond was ieder uur op het nieuws te horen dat Michaëlla Krajicek 'niet in actie zou komen'. Een hele avond lang het bericht dat Michaëlla met een zakje Japanse zoutjes op haar hotelkamer oude ER's zat te kijken. Japanse zoutjes met veel van die donkerrode balletjes met pinda's erin, want niets is zo lekker als die donkerrode ballen, en dat weet Michaëlla heel goed. En stel dat er nou nóg iemand op Michaëlla's hotelkamer is, dan weet die dat je van haar donkerrode balletjes af moet blijven, omdat je anders een ongenadige backhand op je gezicht krijgt. Want Michaëlla komt dan wel niet in actie vanavond, een ros op je smoel heb je zo te pakken als je zo'n delicate grens overgaat.
Nu is er best vaak non-nieuws in de media; dat een besluit niet doorgaat of een situatie niet verandert. Maar als er expliciet wordt gemeld dat je iets niet gaat doen, en dat dan dan als nieuwswaardig geldt, en ook nog uren achtereen, dan ben je toch best een eind gekomen. De mens kan gerust overwerken. Je hoeft toch je bridge-avond niet af te zeggen. Rennen voor je aansluiting is niet nodig. Kijk rustig iets wat je eerder had opgenomen. Zelfs 24-protagonist Jack Bauer ontspant een beetje (dat zie je bij Jack aan een hortende linkerwenkbrauw). De katten spinnen gewoon door. Het carillon tinkelt op het hele uur. Het bad loopt vol. Michaëlla komt niet in actie. Ik herhaal......

Ik ben 40 en ik neem mee...

dagcolumn
2,4 met 14 stemmen 3.576
En dan krijg je inderdaad een kaart waar het heel groot op staat.
En zijn er fijne mensen die 'toch echt dachten dat je 35 was of zo'.
En weet je dat het alleen maar een afspraak is om iets van structuur in ons warrige leven aan te brengen, en dat je je met de juiste muziek, bepaalde mensen of een geschikte achtbaan meteen weer 16 voelt.
Maar stel nu eens dat NOVA niet alleen de planning van de koningin tot 2010 had gevonden in een Haagse afvalbak. Stel nu eens dat mijn toekomst daar ook bij had gezeten, per ongeluk aangehecht aan een promiscue paperclipje. Zou daar dan in staan dat ik uiteindelijk toch veelgelezen zou zijn? Of eerder ongehoord? Worden alle adviezen van Youp van 't Hek dan toch waar, en word ik drummer in een band? Brandt er een lichtje in de verte? Gaan we liften naar Parijs? Of kom ik in een winkel te staan, waar je om zes uur met een afwezige blik het rolluik laat zakken, met de gedachten al bij de krootjes, de nieuwe aardappelen en de vissticks?...

Puntje puntje puntje

dagcolumn
2,5 met 2 stemmen 650
In SMS en e-mailcommunicatie is het beletselteken aan een niet te stuiten opmars bezig. Waren deze drie puntjes aan het eind van een zin voorheen vooral bvoorbehouden aan de happy eindes van sprookjesverhalen, tegenwoordig druppelen de puntjes als confetti tussen al dan niet samenhangende zinnen door.
In persoonlijke post lees je snel door deze gemorste morse heen, maar beletseltekens-on-the-loose vind ik tegenwoordig ook steeds vaker terug in zakelijke of informatieve mail. En dat staat raar.
Is de afzender nog niet geheel zeker over zijn geuite boodschap? Moet ik zelf een conclusie voor het bericht bedenken? Of is de bijbedoeling wat extra gewicht in de schaal te leggen van de vermelde mededeling?
Het leven is al danig ongewis. Behalve de constatering dat 4 gratis ochtendkranten toch wel wat veel is en dat we nooit meer het Eurovisie Songfestival gaan winnen tenzij we Kelly uit Big Brother en Seki uit De Bus als duo afvaardigen, zijn er weinig zekerheden om je aan vast te houden. ...

Zweefblik

dagcolumn
3,8 met 6 stemmen 617
Tijdens een paar dagen Zeeland houd ik middagrust op de hotelkamer. Het Frans balkon (zo heet het geloof ik als er een balkondeur in de muur zit zonder balkon) staat open en biedt uitzicht op een in onbruik geraakte midgetgolfbaan. De 18 holes liggen er stil en eigenlijk nog opmerkelijk goed bij. De lastige nummer 9 met de drie gelijke heuvels achter elkaar, de slothole die eruit ziet als een verkeersknooppunt en de stalen looping, die zo'n geweldig doingggggg-geluid gaf als je er met je stick tegenaan kwam, het staat allemaal nog overeind, maar je mag er niet meer op.
De bevolking van de congreszaal onder mijn kamer kan dat niet veel schelen. Wat eerst een onderdrukt gemompel was in een omgeving met alleen vogelgeluiden, wordt luider en luider als blijkt dat er een buitenschoolse groepjesopdracht is gegeven. Groepje één neemt plaats op de midgetgolfbaan, groepje twee gaat in de nabijheid van de zaaldeuren staan confereren. Onder mijn raam. In mijn stilte.
Een man in een roze trui trekt de conversatie erg naar zich toe en benadrukt dat ook steeds. Hij heeft het over mensen die uit hokjes moeten komen en wil de volgende dag een beslissing nemen. Gaandeweg de opgeklopte conversatie, gekruid met sigarettenrook, blijkt er bezuinigd te moeten worden op de administratie-afdeling, en dat kon blijkbaar het best door 40 mensen in lease-auto's twee dagen een kamer te geven in een stevig geprijsd hotel, om een hoekje van de wakkere wereld.
Roze trui geeft toe dat hij erg dominant is als hem verweten wordt niet goed te luisteren, maar verweert zich door te zeggen dat hij van tevoren heeft gevraagd of het wel verstandig was als hij het woord nam. Een ander geeft aan dat het belangrijk is een helikopterview te houden. Terwijl ik in veel te snel tempo voor deze lome middag mijn belangstelling verlies, richt mijn helikopterview zich op een op het naastgelegen veld zweefvliegtuig. Suizend snel wordt het lichte toestel de lucht ingetrokken. ...

03:47

dagcolumn
4,1 met 10 stemmen 621
Dan maak je je allerlei vaardigheden eigen om te kunnen communiceren. Je krijgt al je bewegingen onder controle. Je doorstaat een immens aantal inwijdingsrituelen; thuis, op straat en in de klas. Je moet keuzekruisjes zetten bij ‘etalage inrichten’ of ‘een huis bouwen’. Eerst huppel je nog op straat, later durf je dat niet meer. Je leert omgaan met teleurstelling, verdriet, oneerlijkheid. Je durft amper adem te halen op verkeerspleinen, maar je haalt je rijbewijs.
Je studeert af. Je krijgt een baan. En nog een. Nadat je er amper een half uur bent binnengeweest, doe je de grootste aankoop van je leven tot dusver. Als de zeeppompjes weer in de aanbieding komen, koop je er een aantal tegelijk, want het scheelt toch. Je probeert evenwicht te vinden tussen nu genieten en denken aan later. Je zwaait naar de altijd vriendelijke man van de fietsenstalling. Je zorgt dat de mix van tijd voor jezelf en je vrienden in balans blijft.
Tot dat je hevig hijgend wakker schrikt uit een kakafonie van vreselijkheid en de rode cijfers vlakbij je geen enkele betekenis voor je hebben. In wat wel een uur lijkt te duren, haken de rode streepjes aan elkaar en vormen ze samen een tijdstip dat je in een droomloze slaap hoort te verkeren. Naast de wekker ligt een blikje Nivea, een pakje papieren zakdoekjes en de grip op je leven....

Mr. Bean´s holiday

dagcolumn
3,5 met 8 stemmen 712
Mijn vakantie naar een warm Spaans eiland duurde een dag langer wegens een kapotte kabel in het toestel. Dat we toen al uren op het vliegveld zaten nadat we om 6.45 door de bus bij het hotel waren opgehaald, was extra jammer, maar de vliegmaatschappij putte zich uit in achtereenvolgens een bon voor een broodje en een drankje, enkele gratis maaltijden en uiteindelijk een extra overnachting in een bizar luxe resort met eindeloos veel zwembaden, badjassen op de kamer en een inloopkast (waar we bij gebrek aan koffers niks in konden hangen). Waarmee de Nederlandse zeurneigingen (ook bij mij) tamelijk succesvol de kop in werden gedrukt.
Voor de vliegmaatschappij besloot om de steeds joliger wordende groep wachtende Hollanders (hoofdzakelijk te bruine pensionado's en wij) een gratis nacht aan te bieden, werd minstens ieder uur een nieuwe vertrektijd omgeroepen. In deze periode van gehang is er alle tijd om de laatste pagina's van de vakantielectuur te verorberen en goed genoeg te krijgen van de medepassagiers. De knorrige vrouw die ieder voorstel 'waanzin' vindt. De twee trage zussen die te goeder trouw ieder gangpad versperren, in de lucht of op de grond. De snelle bink met zijn nieuwe hands-on vriendin die bontjes in haar oorbellen draagt. De optimistische huisvrouw die vanuit de vertrekhal volstrekt overtuigd is 'dat de piloot gaat starten', tot ver na het moment dat het toestel is weggesleept van de gate. Alle kerels die ineens een schat aan luchtvaarttechniek en vliegervaring te berde brengen. Ook als je vlucht naar het warenhuis om wat toiletspullen en ondergoed te kopen voor de volgende dag, kom je de blinkende koppen tegen, 'd'r zijn d'r nog meer met hetzelfde idee huhhuhhuh'.
De volgende dag aangekomen bij het ingelaste toestel, blijkt de geest nog wat verder uit de fles. De eerste instappers hebben besloten 'dat je zelf mag weten waar je zit', ofschoon iedereen met inmiddels een dag oude instapkaart met stoelnummer aan boord is gegaan. Als we met 26 uur vertraging op Schiphol landen ligt iedereen stikkend van de lach onder de bank. De opgetrommelde Tsjechische crew vertrekt geen spier. En draait nog eens een Mr. Bean-filmpje op de schermen....

Reisbloggen

dagcolumn
3,8 met 5 stemmen 745
Een bevriende reislustige deed voor mij en de rest van de wereld de afgelopen maanden verslag van haar tocht door Azië. Met, zoals tegenwoordig gebruikelijk, foto's die sneller on line staan dan ze genomen zijn, verslagen en mogelijkheid tot reageren. Geruststellend voor familie en vrienden die kunnen volgen of het nog allemaal wel goed gaat. Instant bevrediging voor de geïnteresseerde die er graag over wil horen, maar niet achteraf eindeloze video- en diashows wil ondergaan. Leuk voor de verslaggever, die meteen verbazing en ergernis kwijt kan.
Toch wekt het bloggen ook wel enige heimwee op naar het sturen van poste restante-brieven naar een duister adres van een postagentschapje op een stoffige helling, met achterop het huisadres van de geadresseerde, mocht het onderweg nog ergens misgaan.
De korte afstand tussen de beleving en het internetverslag, zorgt daarnaast voor scheve verwachtingen bij de verzender. In kleine steekjes tussen de regels door blijkt de backpacker toch wat gebelgd dat de reactiepagina's niet uitpuilen van de gezellige berichten. De thuisblijver heeft in de regel echter een minder spectaculair bestaan waarin het leven gewoon doorgaat en van alles om aandacht schreeuwt, en kan daarnaast over de verslagen niet telkens dezelfde bewonderende kreten en verbaasde uitroepen slaken.
Van Bob Ross zouden we het toch ook heel raar vinden als hij ineens een vinnige terzijde maakte dat we gewoon lui op de bank naar zijn geschilder keken, in plaats van actief mee te doen. Reisverslagen on line of in een donkere dia-kamer: het blijft meestal eenrichtingsverkeer. Maar mooi om te zien, dat wel....

Blauwtand

dagcolumn
3,1 met 7 stemmen 893
Mijn nieuwe mobiel heeft Bluetooth. Een techniek om met mensen die bij je in de buurt zitten, draadloos dingetjes uit te wisselen. Een geweldig trucje, waarbij ik tegen beter weten in verwacht dat ik over een tijd een enorme rekening ga krijgen van Fred Bluetooth voor zijn bewezen diensten.
Afgezien van het versturen en ontvangen van foto's, kun je met Bluetooth ook kijken wie er bij je in de buurt ook Bluetooth op z'n telefoon heeft. Na het geven van een zoekopdracht verschijnen dan de namen van de naburige telefoons in het schermpje. Vaak komt merk en typenummer in beeld, maar je kunt je telefoon ook zelf een naam geven. 'Je moeder', bijvoorbeeld, of 'Big Paul' of suggestiever werk als 'Big tits tight arse' of 'Lou Lou Kitty Fuck', zoals mij laatst in een restaurant gewaar werd.
En je vraagt je toch af. Dus als het mistroostige grijze muizenduo naast je de fantasieloze dame blanche heeft weggelepeld en is vertrokken, ga je toch weer even snel zoeken of Lou Lou nog steeds in de buurt is (het bereik van Bluetooth is niet zo groot). Want je wilt de kans toch niet verspelen om te kunnen roepen: 'Hoe-oe, Lou Lou Kitty Fuck! Je vergeet je paraplu!'...

Nieuwe telefoon

dagcolumn
4,1 met 11 stemmen 724
Het was tijd voor een nieuwe mobiel. Veel te lang met de vorige gedaan, maar de batterij liep leeg als een ballonnetje, dus het moest.
Door de jaren heen had ik een collectie bewaar-sms'jes verzameld. Lieve dingen, leuke bedankjes, grappige opmerkingen, geestige beledigingen en een enkel gedicht. De teksten die ik niet kon missen, tikte ik over, maar voor de meeste was het commando 'verwijderen' het eindstation.
Tot ik bij de sms'jes van Martine kwam. Inmiddels is ze al bijna twee jaar dood, maar ik, met m'n mobiels die ik veel te lang aanhoud, ik had haar sms'jes nog. Verplaatste afspraken voor bezoekjes, die toch in het ziekenhuis plaats moesten vinden, omdat het 'even niet zo lekker ging'. Grenzenloos optimisme over behandelingen die aansloegen. Grapjes en goede vooruitzichten. Mededelingen uit een afgesloten leven. Zwartwitte uniforme beeldschermberichtjes.
In m'n nieuwe Nokia zijn ze kleiner, in kleur, beter leesbaar en zien ze er sierlijker uit. Maar levendiger wordt het er niet van....

Met de bus? Veolia!

dagcolumn
2,4 met 5 stemmen 1.297
De BBA, de Brabantse Bus en Autodiensten, varen tegenwoordig onder meer onder de vlag Veolia. Dat moet toch wel de slechtste naam zijn die ooit op een bus is gezet. Veolia. Een handsmeerseltje? Ja. Een presentatrice van Hart van Nederland? Ook. Maar zo'n pluizige naam voor een stoere vervoersmaatschappij? Mwah. En had dan je best gedaan om álle klinkers in de naam te verwerken (hoewel mensen die de 'o' als 'au' uitspreken hier al voor zorgen, menig kleinkind roept tenslotte 'Auma! Auma!').
Deze week werd er wederom gestaakt door de chauffeurs, om andere redenen dan de naam Veolia, maar ik zou de medewerkers toch aanraden om dit punt in de eerstvolgende actielijst op te nemen. Of te zorgen dat je op rozen reist, naar je plaats wordt geleid en een nekmassage krijgt tijdens je busverblijf....

Nederland Muziekland

dagcolumn
3,2 met 5 stemmen 856
Op mijn jongenskamer draaide ik vroeger op 1 januari kort na middernacht altijd een nummer dat dan een opdracht voor het komende jaar in zich droeg. De afgelopen jaarwisseling was dat niet echt nodig, er was idioot veel muziek tegelijk te zien op tv. Tears For Fears met een gruwelijk vals zingend koor tijdens Night of the proms. De Top 2000 in concert met voornamelijk niet lipsync zingend lelijk publiek in beeld. The Eagles live vanuit Melbourne.
En natuurlijk de nationale schoonzoon Marco Borsato met de registratie van een van zijn concerten in het Gelredome van vorig jaar. En Marco had uitgepakt. Een enorm podium met een grote gitaar als achtergrond (niet echt een instrument dat ik direct met Borsato associeer), ingenieuze videoschermentrucerij en een heel orkest erbij. In het themanummer 'Rood' was het weer te horen: ´de rode avóndzon streelt jouw gezicht´. Toch vreemd dat niemand tijdens het maakproces van deze nummer-1-hit heeft opgemerkt dat we toch meestal van ávondzon spreken. De gastoptredende Ali B en Yes-R I Can Boogie zal het niet opgevallen zijn, want die hadden het even later over 'helder als krístal'.
Ik dacht even terug aan Terschellinger Hessel die in de jaren negentig Ahoy vulde met een onwaarschijnlijk lelijke kartonnen Brandaris op het toneel en een Hop Marjanneke-choreografie, maar wél met puur speelplezier. Marco had een would be-Aerosmithsjaaltje aan zijn microfoonstandaard en bediende zich wel erg vaak van 'maak meer lawaai'-handgebaren, maar zijn opkomst aan het begin van 'Binnen' (qua stuwende intensiteit een opvallend sterk nummer in zijn verder vrij eenvormige repertoire), in volle vaart rennen tot de rand van het podium met een adembenemend gezicht op de enthousiaste in het rood geklede zaal, ja, potdomme, dat wil ik ook! Desnoods ten koste van alle kloppende klemtonen van de hele avond!...

Anoniempje

dagcolumn
4,0 met 8 stemmen 654
'in mijn dolgelukkige knuistjes klem ik mijn eerste nederlandse rijbewijs!' juicht een smsje. Zonder afzender. Zonder herkenning in het adresboek van mijn telefoon. Wat nu? Blij is hij of zij wel, en dat is al heel wat in deze wereld. Gewoon maar een proficiatje terugsturen? Het kan een bekende zijn met een nieuw gsm-nummer. Maar ook een poldermodel van Glenn Close met een cursusdiploma konijnen koken. Zodat dat ene berichtje terug nu net leidt tot een stalkpartij van heb ik jou daar, eindigend met een shovel in de schuifpui. En daar is dat rijbewijs vast niet geldig voor.
Natuurlijk heeft de blijerd zich vast een nummertje vergist. De doorlopende kleine letters van het bericht verrieden al een zekere slordigheid, maar gelukkig voor haar leek ze op de vrouw van de examinator. Of zij is een hij en zit met een pils in de linker kolenschop te ginnegappen over het ironisch bedoelde 'knuistjes'; met zijn duimomvang drukt hij over het algemeen toch al drie knopjes tegelijk in, zeker als hij maar met één hand sms`t. En als kerstkadootje gaat hij zich van die doordraaiende velgen als de auto stilstaat kopen.
'in mijn dolgelukkige knuistjes klem ik mijn eerste nederlandse rijbewijs!' Een naamloos mantra in mijn inbox. Maar terugsms'en durf ik niet meer, voor het geval de blijerd veel te hard rijdend onderweg is.
Wie u ook bent, gefeliciteerd!...

Filevliegen

dagcolumn
3,9 met 7 stemmen 2.732
De oplossing van het fileprobleem is heel eenvoudig. De te verwachten problemen van de nieuwe NS dienstregeling die zondag ingaat, kunnen makkelijk opgelost worden. Door te vliegen. Niet met een grote bak vol vakantiegangers en spugende kinderen, maar met een klein sportvliegtuig met een callsign dat dient te worden uitgesproken in een speciaal alfabet dat de leek vooral kent van Flying Doctors (Mike Sierra Foxtrot en Victor Charlie Charlie, tegenwoordig weer dagelijks rond dis-tijd te zien op SBS6).
Naast een bevriend piloot deed ik een rondje Lelystad-Rotterdam-kust-Lelystad in een verbijsterend tempo van 5 kwartier, zonder één tegenligger. Nergens remlichten, er zijn aardige mensen die je via de radio op de hoogte houden van wat er rondom je gebeurt en onder je zie je dat Nederland er inderdaad zo bijligt als het kaartje bij het journaal altijd toont. Wie het hemelsbreed heeft, kan daar lekker blijven hangen.
Helaas is het van dichtbij allemaal niet zo eenvoudig. Naast het vereiste brevet is een vliegtuigje huren stevig geprijsd, is er een ongelooflijke checklijst af te werken voor je op reis kunt en een sterke maag een vereiste, want hoe bedreven de piloot ook is, het blijft een bumpy ride. Na mezelf hervonden te hebben op de grond, bezochten we op vliegveld Lelystad het naastgelegen Aviodrome. Een grote hal vol vliegtuigkarkassen voor de pittige entreeprijs van 14,50, maar daartussen stond dan wel een nog vliegende Lockheed Constellation, die in het museum wordt gerestaureerd, en vlak voor onze neus werd gesloten.
Na wat korzelig geslof vond de dienstdoende beambte dit toch te gortig van zichzelf, en ondanks dat het opnieuw inschakelen van de cabineverlichting 'niet zomaar eventjes gedaan was' (een hele schakelaar), liet hij ons nog even binnenkijken. Ondertussen vertelde zijn enthousiaste collega honderduit over de 'Connie', tot de brombeer het genoeg vond en tijdens het gesprek gasten en gids verder in het donker zette. Wat dat is nog een ander probleempunt bij sportvliegen als oplossing voor de files: 's avonds blijven de toestellen aan de grond, gaan de lichten uit en de luchtwegen dicht....

Macht en onmacht

dagcolumn
3,5 met 4 stemmen 668
En natuurlijk kwam ook bij mij de Partij voor de Dieren eruit in de Stemwijzer. De prijs voor de meest pakkende reclamespot krijgen ze in elk geval (Kasper van Kootens 'De onnnnnnnmacht van een dier...'), maar of ik er ook mijn stem aan kwijtwilde, dat dacht ik toch van niet. Na de rechtszaak van de ontwerper van de (stoelen van de) Tweede Kamer die geld wil zien voor de campagnefoto met de kat die zijn klauwen in een regeringszetel heeft gezet, is het sowieso nog maar de vraag hoeveel er van de partij overblijft.
Toen verstrikte ik mij in Kieskompas, waar mij telkens werd toegeknipperd dat het volgende onderdeel toch echt maar een paar minuten in beslag zou nemen, alsof ik van plan was weg te zappen voor de commercials kwamen (met misschien daarin weer die treffende muzikale regel van Kasper). Natuurlijk duurde het allemaal veel langer. De uitkomst was zeer gedetailleerd, compleet met X en Y-as, maar lag weer zover verwijderd van wat ik eerder over mezelf had geleerd, dat ik hiermee ook weer niet veel verder kwam.
Mensen om mij heen roemden vooral kiesmannen die zich niet lieten zien in 'stomme spelletjes'. Daarvoor moet je zelf al die stomme spelletjes wel kijken, en het stomste spelletje is uiteindelijk het compromissenfestival wat binnenkort van start gaat, dus ook daar kwam ik niet veel verder mee. Ik schrijf dit enkele uren voor de beslissende avond valt, want tijdens het stemmen tellen zit ik in het theater. Voorafgaande zal ik me op weg naar de vernieuwde stembus wellicht laten leiden door platgetrapte groente, groene lichten, een rode waas. Of de onmacht van een dier....

REÜNIEVREES

dagcolumn
2,5 met 10 stemmen 1.134
Mijn middelbare school bestond 70 jaar en ik was gast op het terugkomfeest, voor de vierde keer sinds mijn diplomering. Eens per vijf jaar openen de poorten voor oud-leerlingen, een prettige frequentie. Inschrijven ging ditmaal digitaal via de kanalen van schoolpagina.nl, zodat je vooraf al kon zien wie er in elk geval van plan waren te komen. Dit haalde de noodzakelijke spanning een beetje onderuit en daarnaast was te zien dat de jaren gingen tellen. Mijn collega-Montessorianen waren blijkbaar in wat teveel vrijheid opgevoed, want de animo was karig, ondanks de vooruitzichten van een Mexicaans buffet tussen de touwen en wandrekken van de gymzaal.
Nu wordt er altijd een groep oud-leerlingen niet bereikt, is een ander deel verhinderd en is er een aantal niet geïnteresseerd, maar vermoedelijk speelt ook de reünievrees een rol. In mails met vrienden, columns van hoofdredacteuren en opgedrongen meeluistergesprekken in de trein blijkt bij veel mensen een enorme behoefte te bestaan zo duidelijk mogelijk te maken dat je nóóit naar reünies gaat. Want als je je richt op het verleden sta je met je rug naar de toekomst! Alsof je ieder weekend een reünie bezoekt en daags erna druk bent met het inplakken van de foto's.
Je oude school hoort net zo bij je verleden als de straat waarin je opgroeide of je eerste bijbaantje waar je voor een paar tientjes een hele dag aan de slag moest. Bovendien bijt de tand des tijds de scherpe randjes van de nare herinneringen. Een licht verromantiseerd verleden blijft over; het aardrijkskundelokaal is nog even oud en afgetrapt, dat uitzicht uit het raam op de trap naar 'de tweede' geeft een gek schokje van herkenning en ondanks alle uitbreidingen is er nog veel hetzelfde gebleven.
Niks om bang voor te zijn. In 2011 weer....