biografie: Ben Cami
Ben Cami
Benjamin Cami, Vlaams dichter (Durham, Engeland, 30.8.1920). Studeert Germaanse talen en is tot 1975 leraar aan verschillende rijksscholen. Vriend en in Erembodegem buurman van Louis Paul Boon. Medewerker en redacteur van het Vlaamse experimentele tijdschrift Tijd en Mens. Debuteert in 1950 met de poëziebundel In de tijd verloren, waaruit zijn bitterheid spreekt over de ‘verworvenheden’ van de westerse beschaving en vooral over de uitingen van die verworvenheden: machtsbelustheid, winstbejag en hypocrisie, vervlakking en massificatie. Diezelfde somberheid en wanhoop van een cynisch geworden naoorlogse generatie komt naar voren in de bundel Het land Nod (1954).
Cami's poëzie is vaak ingedeeld bij de experimentele dichters van Tijd en Mens, maar hij heeft zich nooit echt aangesloten bij enige literaire groep. Zijn poëzie staat eerder in de traditie van het humanitair expressionisme dan in die van de experimentelen. Daarbij zijn er ook existentialistische trekken te herkennen. Cami schrijft overwegend poëzie, maar ook aforismen en korte verhalen.
In 1974 krijgt hij de Dirk Martensprijs voor zijn bundel Wat ik wil is gelijk aan nul (1974). In 1978 wordt het manuscript van de bundel Wat is met de dood gaande? bekroond met de Prijs van de stad Brussel, maar deze gedichten werden niet gepubliceerd. Op latere leeftijd begint Cami ook te schilderen.
Na een lange tijd van zwijgen, verschijnt in 1987 toch weer proza in Brief aan Dorothy en andere verhalen en in 1998 poëzie in Ten westen van Eden .
Inzendingen van deze schrijver
5 resultaten.In klamme droom zoek ik
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 In klamme droom zoek ik
Een harnas te ontwerpen waarin
Niemand me kan treffen, bouw ik
Schuilkelders in lood, huil ik
Om een idee een woord die zouden
Een zachtaardig dier verwekken.
's Morgens schijnt mijn angst misplaatst.
De bomen staan er rustig en zelfzeker.
Even zelfzeker haten
De kinderen elkander.
Een bang mens stemt de buren…
Dertig seconden voor je hart stilviel
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Dertig seconden voor je hart stilviel
Sprak je, dacht je, en waar sterf je nu,
Waar zwerft
Het onomschrijfbare dat je nu bent?
Welke agonie leeft nu stom
In je dode tong en lip?
Je wil ons horen,
Je wil ons zien.
Ik neem je bijna koude hand.
Als je me voelt, ben ik ijs
Tegen het ijs van je eenzaamheid.
------------------------------…
In dit huis wil je blijven wonen en sterven.
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 In dit huis wil je blijven wonen en sterven.
Je moeder schonk je de luiken, je vader
Heeft tot zijn tachtigste in de tuin gespit.
Nu zijn ze verdwenen ergens in jou, op een plek
Waar ze niet moeden dubben en peinzen
En waar ze in een lieve stilte luisteren
Naar een lang ironisch verhaal.
Ze overwegen te verhuizen naar je kinderen.
----…
Tijd: uiteindelijk
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Tijd: uiteindelijk
Zijn we er zonder wrevel in gevangen,
Samen in dit kleine huis, verzoend
Met de jaren van blindheid en schuld,
Bevrijd
Van de sintvitusdans
Op het ritme van de angst.
Van buiten de muren komt ons eens geruis.
Is het de wind?
Of is het de nacht waarin we,
Tijdloos ver in de ruimte,
Nooit meer blind zijn,
Nooit meer schuldig…
wisgedicht
3.2 met 19 stemmen 0 Hoe ouder ge wordt, des te meer zult ge lief hebben;
Hoe meer ge lief hebt, des te jonger zult ge worden.…
