biografie: Benno Barnard
Benno Barnard [Amsterdam 1954]
Benno is een zoon van de bekende dichter Guillaume van der Graft, pseudoniem van Willem Barnard (1920).
Hij is dichter, essayist, vertaler en toneelschrijver. Hij woont en werkt in Vlaanderen, waar hij zich soms kritisch uitlaat over aspecten van de Vlaamse cultuur.
Zijn werk is meermalen bekroond. Benno is een graag geziene gast op dichtfestivals.
Gedichten van Benno Barnard verschenen o.a. in de literaire tijdschriften 'Hollands Maandblad', 'Maatstaf', 'De Revisor' en 'Deus ex machina'.
Zijn gedichten:
Een engel van Rossetti (1981)
Klein Rozendaal (1983)
Het meer in mij (1986)
De tweede vrouw van Dik Trom (1988)
Tijdgenoten (1994)
De schipbreukeling (1996)
Getierd hebben de doden (2003)
Inzendingen van deze schrijver
7 resultaten.
verwijderd item
2.3 met 6 stemmen
0 Wat kijk je venijnig, madonna, zegt het zo weinig, dat ik in een zomer vol rokken, verzaligd, gezucht heb: je bent uit de school van Rossetti een engel?
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 Ik kies bij het kiezen geen positie, omcirkel mijn object omzichtig, sla gade. Vernaggel steeds eender een ander, kalkeer van haar borsten geen Goya.
verwijderd item
4.0 met 2 stemmen
0 Bijna al zijn landgenoten hebben geilheid en godsvrucht met elkaar verzoend, ze geloven met hun penis en paren met hun ziel. Op een straathoek in Kingston heb ik ze zien getuigen, elkaar opzwepend, ritueel wiegend, bijna in extase. Dit is het enige land ter wereld waar je een orgasme in de kerk kunt...
verwijderd item
4.0 met 1 stemmen
0 Wondermooie courtisane, met mijn glanzende ogen, geisha zeg ik, zie ik de heertjes met bolhoed en dames, uw rouge, en o ook de muisgrijze lucht van sigaartjes, dat ben je, de minste mirakels doen mij nog het meeste, dat van geen zomer de trieste, de roerloze huizen veel afdoen, er is zulk verbazend ...
Watou*)
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 Ik, die de zon als een gouden horloge las
en de grote ogen van Homerus geloofde
en verlangde uit te stijgen boven
dat dorp, de bossen van de wereld en mijn dood,
sta nu tussen de dichters, de opgewonden
standbeelden, nog een en al enkelvoud
in onze versteende kleren, nog helemaal koud
van d...
Droom
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 We waren in ons oude huis, wij tweeën.
Achter de bossen stond Parijs te branden:
van een hecatombe van autobanden
zweefden de vlokken as over mijn hoofd
en door dat voorjaar naar een hoger noorden.
Weldra zou Praag vallen, wist ik, weldra
sprak ik mijn eerste dissidente woorden -
weldra z...
verwijderd item
2.0 met 9 stemmen
0 Waarom vragen leraren Nederlands altijd wat de dichter bedoelt en nooit hoe de dichter klinkt?