biografie: Bert Voeten
Voeten, Bert
Eig. Lambertus Hendrikus, Nederlands dichter (Breda 6.7.1918). Gehuwd met de schrijfster Marga Minco. Nadat hij in 1940 met een jongensboek had gedebuteerd ontwikkelde zich zijn schrijverschap aanvankelijk in de traditie van Criterium.
Afgezien van clandestiene uitgaafjes trad hij als dichter eerst na wo ii in de openbaarheid, o.a. met de bundel De blinde passagier (1946). Een diepere indruk maakte in hetzelfde jaar het oorlogsdagboek Doortocht, waarmee hij de Van der Hoogtprijs verwierf. Als redacteur van Het Woord en Ad Interim nam hij in die naoorlogse jaren deel aan het opkomend letterkundig leven; in 1950 werd hij mederedacteur van De Gids. Versch. verzenbundels verschenen van zijn hand, die meer van een virtuoos vakmanschap dan van een groot persoonlijk dichterschap getuigden. De bundel Met het oog op morgen (1953) werd met de Jan Campertprijs bekroond. Zijn latere dichtwerk staat meer in het teken van het modernisme.
Zijn onmiskenbaar meesterschap over de taal maakte hem tot een uitstekend vertaler, met name van toneelwerken. Zo verzorgde hij o.a. vertalingen van Molière (De school der vrouwen), Shakespeare (Hamlet, De vrolijke vrouwtjes van Windsor, De koopman van Venetië, Coriolanus, De getemde feeks, Othello e.a.), Fry (Droom der gevangenen, De eerstgeborene, Thor en de engel, Deze vrouw mag niet branden, Venus bespied e.a.), Miller (Na de zondeval, Incident in Vichy), Wilder en Scribe - vertalingen die aan het hedendaagse toneelrepertoire goede diensten bewezen hebben. In 1958 werd zijn vertaalwerk bekroond met de Martinus Nijhoffprijs.
Inzendingen van deze schrijver
5 resultaten.De zon op mijn hand
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1 Schrijvend met de zon op mijn hand
ademend tussen blote woorden
op de strandwei van het papier
zie ik een kind door de regels lopen,
zorgeloos, met ogen die alles
drinken tot op de bodem. Alles.
Als ik het roep bij mijn eigen naam
blijft het even tussen twee zinnen
wachten, kijkt mij verwachtend aan,
ledigt mij en laat mij achter:
dorstend…
Levensavond van een drummer
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 Zijn trommen
- twee grote, vier kleine, twee
tom-toms, bongo's etc. - heeft mijn
vader (78) al lang van de hand gedaan
maar niet zijn stokken
want zijn techniek houdt hij bij
op een schijf meubelplaat
met een middellijn van 15 cm
en, toegegeven,
ik ben jaloers op zijn beat.
---------------------------
Uit: 'Een bord bekijken', 1966.…
Passage
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 In het voorbijgaan zette je
met krijt geheime tekens:
driehoeken, andrieskruisen,
gevleugelde pijlen, ogen.
Ongemerkt bleef weinig.
Eén teken stond jaren later
nog onder een raam, gered
door de vensterbank - een golflijn,
getrokken zonder te bukken.
Zo klein was je toen zag je nu.
--------------------------------
Uit: 'Gedichten 1938…
Levensavond van een drummer
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 Zijn trommen
- twee grote, vier kleine, twee
tom-toms, bongo's etc. - heeft mijn
vader (78) al lang van de hand gedaan
maar niet zijn stokken
want zijn techniek houdt hij bij
op een schijf meubelplaat
met een middellijn van 15 cm
en, toegegeven,
ik ben jaloers op zijn beat.
-------------------------------
Uit: 'Een bord bekijken',…
DE VOGELS
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 De vogels in het stedelijk luchtruim schrijven
een winterbrief aan de mensen in de straten.
Cirkelend op het witte blad van de hemel
zijn zij hun eigen letters, veren en kraakbeen.
Al hun zinnen beginnen met uitroeptekens.
De taal der vogels is vol gevleugelde woorden.
Weinigen kunnen hun kraaiepoten lezen.
Weinigen worden wijs uit hun…