biografie: Charles Ducal
Pseudoniem van Frans Dumortier, Vlaams dichter en prozaschrijver (Huldenberg 3.4.1952). Ducal studeerde Germaanse filologie in Leuven en was lang actief in de Marxistisch-Leninistische beweging en de Maoïstische partij AMADA. Hij is werkzaam als leraar Nederlands.
Als dichter debuteerde hij met Het huwelijk (1987), in 1989 gevolgd door De hertog en ik. Die laatste bundel werd bekroond met de Prijs van De Vlaamse Gids en de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs.
De gedichten van Ducal werden bij verschijnen als tamelijk schokkend ervaren vanwege de ontluisterende manier waarop het huwelijk erin wordt beschreven en de quasi-blasfemische manier waarop religieuze thema's worden aangesneden.
In zijn verhalen, gepubliceerd in De meesterknecht (1992) verwerkt hij autobiografische gegevens uit zijn radicaal-linkse verleden en zijn katholieke jeugdmilieu. Daarbij hanteert hij een evident ironische toon.
In 1994 verschenen opnieuw gedichten in Moedertaal.
Het werk van Ducal wordt doorgaans geplaatst in het milieu van postmoderne dichters als Spinoy, Van Bastelaere en Dewulf en het tijdschrift Yang, al bestaat er ook twijfel of zijn affiniteit daarmee wel zo groot is.
Inzendingen van deze schrijver
5 resultaten.Prins
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 Je prikte je aan mijn pen en sliep in,
en droomde verbitterd de honderd jaren
tussen de werkelijkheid en de prins.
Ik trachtte een gat te maken,
maar de haag bleek onmenselijk dik,
een schuld die groeide en groeide
omdat ze geschreven stond op mijn gezicht.
Wat ik had weg te snoeien was ik,...
Honger
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Niet langer bij wijze van spreken,
maar in de precisie van huid en haar,
een schoonheid met leeftijd en wereld:
ik wil een antwoord, geen vraag.
Ik wil een kamer zonder verbeelding,
een vrouw die is wat ik lees.
Honger die het verlangen kan breken,
wrevel wordt, vlees op vlees.
Ik wil je...
Moeder
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Om haar te ontlopen hield ik
van niemand. Ik schreef in de spiegel
een vrouw van ivoor,
knielde, aanbad, en bleef groot.
Ik kon niet verliezen.
Vanmiddag heb ik haar weer gezien
in de stad, volstrekt overbodig,
op zoek naar een jurk
die nooit meer past.
Zij is schoon,
al schoner dan oud....
In de marge
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Zij zitten hoog, op dunne banden,
in de marge van het verkeer. Hun strook
is niet ingelijfd, zij zijn op weg
in een tragere eeuw, missen de koorts
de wereld bijtijds te bestrijken,
de verte aanwezig te rijden, breed en brutaal.
De auto is jong, zingt de werkelijke taal.
Op de fiets komt men...
Pad
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Er is een pad op mijn leven
een grote onwrikbare pad
die opeet wat ik wil vergeten,
opdat de schuld niet ontsnapt.
Zo vet en vervuld het verleden,
zo nietig de pijn van de dag,
b.v. dat ik je lichaam wil strelen,
maar niet bewegen kan. Goedenacht.
Kon ik een naald in haar steken,
werd z...
