biografie: Hans Lodeizen
Johannes August Frederik Lodeizen [Naarden 1924 - Lausanne 1950]
Hans studeerde korte tijd rechten te Leiden; hij switchte naar de studie biologie en volgde daartoe colleges in Amherst, Massachusetts(V.S.), waar hij in aanraking kwam met de belangrijke dichter James Merrill en andere jonge talenten. Mede door zijn slechte gezondheid (hij leed aan leukemie) brak hij zijn studie af, keerde naar Europa terug en bracht de laatste maanden van zijn leven door in een Zwitsers sanatorium.
Zijn enige bij leven verschenen bundel 'Het innerlijk behang' (1949), wordt gekenmerkt door een romantisch verlangen en de ontoereikendheid ervan. Het besef van `deze wereld is niet de echte' doet wel een greep naar werelden van de droom, maar bereikbaar blijken deze niet. Deze melancholie heeft Lodeizen in een beperkt aantal motieven (tuin, haven, zee) uitgewerkt in een vrije versvorm, qua beeldspraak verwant met de vroege surrealistische poëzie van Paul Éluard.
De associaties waarmee hij leven en verlangen verbindt, zijn voor de Nederlandse poëzie omstreeks 1950 verrassend nieuw, waarbij zijn werk preludeert op de Vijftigers (de experimentele dichters als Lucebert). Zijn poëzie heeft wel iets weg van een dichterlijk dagboek, een in persoonlijke stijl geschreven verslag van een ontoereikend bestaan, dat ook nu zijn zeggingskracht en ontroering behouden blijkt te hebben.
In 1951 werd hem postuum de Jan Campertprijs toegekend. In de publikaties na zijn dood komen dezelde thema's en kwaliteiten naar voren, waarbij duidelijker naar voren komt hoe hij als homoseksueel de wereld om zich heen beleefde.
Inzendingen van deze schrijver
9 resultaten.voor vader
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 o vader wij zijn samen geweest
in de langzame trein zonder bloemen
die de nacht als een handschoen aan-
en uittrekt wij zijn samen geweest
vader terwijl het donker ons dichtsloeg.
waar ben je nu op een klein ritje
in de vrolijke bries van een groene auto
of legde de dag haar handschoen
niet ...
Langzaam
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 winter, jij bent een slechtaard
in de huizen verstop je je
als een kind zie ik je alle scholen
binnen hollen met je lichaam
in een tas o winter jij bent
een slechte meester
een klein beetje vuurwerk daarmee
ben ik tevreden o winter geef mij
wat vrolijkheid knip een stuk
van deze middag af...
verwijderd item
3.7 met 19 stemmen 0 Ik heb het belangrijkste besluit ooit door een mens gedaan, genomen,
Een steen door de ruit te slaan van mijn dromen.
'Een lege postbode verdrinkt op de landweg'
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 (Voor A. Morriën)
het is verdomd al weer haast herfst
en mijn vermoeid lichaam dat geen honing kent
lichaam zwak boven mate en gespleten
het is een oud huis als in Greenwich Village
de bomen staan haastig in te pakken
hun bladeren gaan in de koffers van de grond
de wind is een gezwinde s...
De buigzaamheid van het verdriet
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 in een wereld van louter plezier
kwam ik haar tegen, glimlachend,
en ze zei: wat liefde is geweest
luister ernaar in de bomen
en ik knikte en we liepen nog lang
in de stille tuin.
de wereld was van louter golven
en ik zonk in haar als een lijk
naar beneden het water sloot
boven mijn hoofd...
ik heb mij met moeite alleen gemaakt.
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 je zou niet zeggen: je zou niet zeggen dat
het zoveel moeite kost alleen te zijn als
een zon rollende over het grasveld
neem dan - vriend!- de mieren waar
wonend in hun paleizen als een mens
in zijn verbeelding -; wachten zij op regen en
graven dan verder: het puur kristal
is hen zand gewo...
toen ik de middagen in zijn kamer
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 toen ik de middagen in zijn kamer
doorbracht en in zijn lichaam
rondliep of neerzat, een boek las
of sliep, toen ik de weg van zijn oor
kende en de rivier van zijn ogen
binnenvoer toen ik met zijn handen
speelde en over zijn lippen liep
toen ben ik mezelf vaak tegengekomen,
lachend en huilen...
Je hebt me alleen gelaten...
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je allang vergeven
want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer
en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent
laatst reed...
verwijderd item
2.8 met 22 stemmen 0 Weeg het leven wat lichter.
