biografie: Hans van de Waarsenburg

Eig. Johannes Paul Richard Theodorus, Nederlands dichter (Helmond, 1943). Volgde een opleiding aan een katholieke kweekschool en werd in 1966 onderwijzer in Maastricht, waar hij op politiek en cultureel gebied uiterst actief is. In 1965 debuteerde hij met de bundel Gedichten. Was redacteur van het tijdschrift Kentering vanaf 1966 en van 1970 tot 1976 secretaris van het pen-centrum Nederland, een functie die hij sedert 1981 opnieuw vervult. Hij is medewerker van het kunstprogramma Het Geheim van de Regionale Omroep Zuid en van het literaire programma Literama van de ncrv.

Aanvankelijk schreef Van de Waarsenburg vooral geëngageerde poëzie, waarin echter vanaf het begin ook de ontoereikendheid van de taal om verandering in de werkelijkheid te bewerkstelligen doorklinkt. Zijn Keuze uit de politieke gedichten van Hans van de Waarsenburg (1978) zou men als een afsluiting van deze poëzie kunnen zien. Daarna komt het accent te liggen op thema's als de zee, waarin vooral de eeuwigheid wordt gesymboliseerd tegenover het verval, de vergrijzing en de dood. Deze thematiek komt ook tot uiting in de titels van zijn bundels poëzie: De vergrijzing (1972), De dag van de witte chrysanten (1979) en Zeeschappen (1981).

Samen met Willem M. Roggeman stelde hij de bloemlezing Vijftig na '50 (1973) samen, een keuze uit de nieuwe poëzie sinds de Vijftigers. Voorts gaf hij enkele omvangrijke interviews met bekende auteurs uit: A. den Doolaard (1982) en Voetsporen door de tijd. Theun de Vries (1984).


Inzendingen van deze schrijver


Inzendingen van deze schrijver

3 resultaten.

De dameskapper II

wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 0
De watergolfslag van ambities liet hem niet onberoerd In de weekenden reisde hij met modellen door het land Nog geen veertig kilo woog hij, altijd met vrouwen bezig Verzilverd, gediplomeerd, gefotografeerd keerde hij terug en liet dit andere gewicht inlijsten Uit al deze lijsten, verkreukeld & vernietigd, herken ik nog altijd mijn…

Dan, langzamerhand dronken wordend

wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 0
Dan, langzamerhand dronken wordend van pop, powezie en pils staat hij uit zijn stoel op zijn tikmasjiene duvelt op de grond; hij weet de rand van de taal bereikt voorzichtig naar een oude boekenkast schuifelend (soms wordt hij eeuwen stof) negeert hij het dode grijze oog bij een aantal tijdschriften en bundels blijft hij staan en probeert…

ik zie haar nog wel eens

wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 0
ik zie haar nog wel eens blond en aangepaste lippenstift verkreukeld perkament van dichtbij een vrouw met bontjas in een bus tas dichtbij haar lippen dicht op elkaar want je weet nooit wat er kan gebeuren de ogen vosachtig wantrouwend achter de kooi van een modieuze bril dan zit ze op de bank en praat ratelend uit een oud plakboek en…