Inloggen

biografie: Harry van Dooren

Harry van Dooren werd in 1966 geboren in Ewijk en groeide op in Amersfoort. Na een succesvol afgeronde studie Journalistiek in Utrecht werkte hij voor de Amerfoortse Courant en Dagblad Tubantia. Daarna volgde 10 jaar Consumentengids waar Harry werkte als redacteur, creatief eindredacteur en (adjunct-)hoofdredacteur. In die tijd schreef hij columns over reclame en marketing en fungeerde als ghostwriter voor de hoofdredactie en directie. Namens de Consumentengids vulde hij een 2-wekelijkse gastcolumn in de Telegraaf.

Eind 2006 verliet Harry de Consumentenbond en begon een eigen bedrijf in journalistieke producties en bladmanagement: Arevista.

Kijk gerust eens op http://www.arevista.nl


Inzendingen van deze schrijver

85 resultaten.

Het ga u goed

dagcolumn
3,1 met 7 stemmen 544
Beste lezers, collega's, vrienden en passanten,
Bij mijn eindejaars overpeinzingen kom ik tot de slotsom dat ik u de afgelopen weken nogal eens in de steek heb gelaten. Tijd schiet vaak te kort en ook de onderwerpen komen niet meer vanzelf aanwaaien.
Toenemende mildheid over het menselijk tekort - niet in de laatste plaats dat van mijzelf - leidt tot een chronische vorm van meningnietis. Niks ernstigs, eigenlijk wel een prettige staat van zijn. Maar voor u als lezer heeft mijn nieuw verworven inzicht niet zoveel te bieden.
In de nuance van de kwestie, de afwezigheid van één waarheid en het gelijk dat iedereen wel een beetje aan zijn zijde heeft, schuilen nu eenmaal geen spetterende columns. ...

Slim?

dagcolumn
3,4 met 11 stemmen 567
Als kind uit een autoloos gezin kijk ik toch wat anders aan tegen mobiliteit dan leeftijdgenoten die met de vierwieler naar school werden gebracht en naar wintersport.
De eerste keer dat wij met de familie naar het buitenland op vakantie gingen, was een onderneming die diepe indruk heeft gemaakt. Vader, moeder, vier kinderen en zes koffers in de trein naar Zuid–Frankrijk. De reis was enerverender dan de bestemming. Vooral de overstap in Parijs was bloedstollend: met de metro van Gare du Nord naar Gare du Lyon in minder dan een half uur.
Na 40 jaar taal ik nog steeds niet naar een eigen auto, ook al wordt er om mij heen vaak wat meewarig gedaan over de stumpers die zijn aangewezen op het openbaar vervoer. Ik mag op mijn beurt graag grappen maken over het schaapachtig masochisme waarmee menig forens elke ochtend aanschuift in file, die ik dan grijnzend met 140 km per uur voorbij snel. Als de trein rijdt tenminste, want natuurlijk mankeert er van alles aan de NS en heb je in je eigen kooitje-op-wielen geen last van het mobiele gekwaak van breeduitzittende reisgenoten in stinkende regenjassen.
Maar op een ritje van een kwartier van L. naar H. zijn het dragelijke ergernissen. ...

Neger

dagcolumn
4,4 met 7 stemmen 537
Zangeres Hind staat op de cover van het decembernummer van Reader’s Digest. Hind deed ooit mee aan Idols en het songfestival en is volgens het blad dat vroeger Het Beste heette, gelukkig met rapper Brainpower. Op de dag dat ik dat lees, staat in de krant dat Hind en Gertjan – want zo heet Brainpower in het echt – uit elkaar zijn. De nachtmerrie van elke hoofdredacteur: ingehaald door het leven.
Verderop in het handzame blaadje staat een verhaal over chef Margot Janse onder de titel: “Onze topkok is een vrouw”. Waarom is dat opmerkelijk? Omdat de culinaire top vooral bestaat uit Michelinmannetjes. Feit.

Niet voor mijn lief, die briest dat dergelijke koppen het glazen plafond in stand houden. “Onze topkok is een neger”, declameert ze uitdagend. Moet kunnen denk ik, “neger” staat tenslotte nog steeds in het woordenboek. Maar sinds de tv-serie “Chef!”, waarin de zwarte komiek Lenny Henry een licht ontvlambare topkok speelt, vind ik dat niet zo’n bijzonder beeld. ...

Gemengd douchen

dagcolumn
3,4 met 10 stemmen 813
Mijn lief vindt korfbal een ‘mietjessport’. Desalniettemin is ze weinig gerust op het gemengd douchen waar deze sport bekend om staat. Wegens deze malle hetze ben ik nooit met korfbal begonnen en wel met volleybal.
Mijn eerste vereniging was een waar pottenbolwerk, dus daar werd niet gemend gedoucht. Bij mijn huidige club wordt helemaal niet gedoucht: hardnekkige legionella. Wel hebben we een gemengd team, maar daar hoor ik mijn lief zelden over.
Toch zijn de vrouwen van mijn team bijzonder. Charlotte is transplantatieverpleegkundige zonder donorcodicil (‘Ik ga mijn lever niet afstaan aan een alcoholist!’); Helga boort voor de geneesmiddelenindustrie gaatjes in rattenschedels om te kijken wat medicijnen tegen hersenletsel kunnen uitrichten.
Bij dergelijke ontboezemingen trekt onze voedings- en gezondheidsdeskundige Reina altijd wat bleek weg. Zij raakt geen vlees, nee zelfs geen bitterbal aan, dus een moedwillig geperforeerd rattenschedeltje weegt zwaar op haar gemoed. ...

Du vin…

dagcolumn
3,6 met 5 stemmen 887
De afgelopen week sliepen wij in een duiventil. Nee, geen medelij. Onze duiventil is een toren van drie verdiepingen met een doorsnee van vier meter. Daar omheen een meter muur, zodat je je binnen tamelijk veilig waant. Deze onwaarschijnlijk duivenvilla is omgebouwd tot een comfortabele en sfeervolle ‘gite’ die wordt verhuurd door de wijnboer in de hof ernaast.
We zitten weer in Frankrijk. De Bourgogne om precies te zijn. Wat doe je in november in de Bourgogne? Niet zoveel. Beetje ‘touren’ in de Smart langs prachtige oude stadjes. Wandelen door stille straten en tussen twaalf en twee ergens aanschuiven voor drie gangen en een flesje wijn. Als het weer het toelaat, uitbuiken langs een kabbelend riviertje of slenteren door wijngaarden, waar altijd wel wat verlaten trossen wachten op een keuring.
‘Hors saison’ botsen we nogal eens op bordjes met daarop ‘fermé’, maar de prettige keerzijde is dat je niet hoeft te dringen voor toeristische topattracties als de abdij van Vezelay. We delen de kerk met een verwarde in zichzelf pratende vrouw en hebben alle tijd om te twijfelen aan het bestaansrecht van deze bedevaartsplek.
Het verhaal is dat hier resten van Maria Magdalena worden bewaard, overgebracht vanuit de Provence. Maar wat deed Maria in godsnaam in de Provence? Bepaald geen voor de handliggende bestemming in een tijd dat mensensmokkel en prostitutie nog niet zo goed waren georganiseerd, de afstanden groot en de verbindingen matig. Nu ja, dat zal wel de essentie van geloof zijn. ...

Eloquente brompot

dagcolumn
4,1 met 13 stemmen 518
Blij dat de Amerikaanse verkiezingen voorbij zijn. Wat een mediacircus! Mijn enige vrolijke zapmomenten waren die waarin de immer relativerende Maarten van Rossem een fanatieke VVD-er of andere fundamentalist op zijn nummer zette met snedige ironische oneliners. Geen drogreden is hem te min, appels en peren kunnen uiteraard best met elkaar worden vergeleken en feitenkennis moet je selectief inzetten.

Van mij hoeft Van Rossem geen gelijk te hebben. Het is mij genoeg dat hij de zaak ontregelt en stokpaardjes velt. Over de terrorismehysterie na 9/11 zei hij: ‘De kans dat iemand op zo'n mal scootertje zich te pletter rijdt is duizend maal groter dan de kans dat je door terroristisch geweld om het leven komt.’ Die relativering kwam hem zowaar op een mediafatwa te staan. Dat Van Rossem in deze de statistieken aan zijn zijde had, deed er even niet toe.
...

Een wulps concept

dagcolumn
4,2 met 5 stemmen 447
De auto-industrie heeft veel gemeen met haute couture. Wat je op de catwalk ziet, kom je op straat nooit tegen. In het echte leven dragen vrouwen tijdloze spijkerbroeken of decente jurkjes, hebben ze vlees aan hun botten en laten ze hun tepels niet aan Jan en alleman zien.
Zo is het ook een beetje met de ‘concept cars’ die op alle autoshows zijn te bewonderen. Wulps en gewaagd vormgegeven, kunnen ze met één liter benzine de halve aarde over racen. Of beter nog: met 200 km per uur over de snelweg met een door zonnecellen opgeladen batterij. Mannen dromen, misschien nog wel meer van science fiction autootjes dan van broodmagere modellen.
Zonder dromen geen vooruitgang, maar mét ook niet altijd. Onze ultieme vrijheidsdroom heeft vier wielen, een stuur en een uitlaat. We noemen het een auto, maar de daaraan toegedichte vrijheid is in Nederland toch lelijk ingeperkt door BPM, schaarse parkeerplekken, files en dure benzine. De door de zon aangedreven concept car lost van dat alles maar één ding op en ook de wat meer alledaagse hybride of elektrische auto komt niet vooruit in de file.
De opwarming van de aarde kunnen we met alternatieve energiebronnen wel afremmen, maar andere dreigende infarcten wenden we er niet mee af. Het klimaatprobleem is de logische optelsom van de manier waarop wij omgaan met ruimte, mobiliteit en de besteding van onze rijkdom. Een andere kijk op vooruitgang is daarmee minstens zo belangrijk als technologische oplossingen. ...

Waar rook is

dagcolumn
3,0 met 4 stemmen 364
Een bezoek aan Scheveningen begon bij Mijn Schoonmoeder, maar daar was niets te beleven en zo belandden wij in De Maatschappij. In De Maatschappij werd naar voetbal gekeken en bier gedronken. Tot zover niets bijzonders, want daar draait het toch om. Wel opmerkelijk was dat er in De Maatschappij zo’n ouderwetse kroeglucht hing. Zo’n geur die diep in de vezels van je kleren trekt. Jawel, het was de lucht van tabak. En pas toen zagen we dat er aan de tafel voorin ‘gezellig’ werd gepaft. Ook de barman had zich over een sigaret ontfermd.
De ogen van vriend S. begonnen te twinkelen: ‘mag je hier roken?’
‘Als je een euro in de boetepot stopt’, reageerde de kastelein. Eigenlijk mocht het pas na elven - want dan zouden die verdomde inspecteurs toch wel thuis in bed liggen – maar de barman had zelf ook wel trek in een hijs.
Toen de klok elf had geslagen werd het verrassend druk voor een doordeweekse avond. De rookeuro’s werden met vrolijk gerinkel in een stalen wijnkoeler geworpen. En terwijl op de beeldschermen Nederlandse voetbalclubs een Europees pak rammel kregen en het bier rijkelijk vloeide, werd in De Maatschappij de vooruitgang om zeep geholpen… met klinkende munt en vuur....

Vernederen

dagcolumn
3,6 met 8 stemmen 519
Waar Watze’s mannen aan de Moezel bezig waren met Ruurd en Tessa, brachten deze heren een bezoek aan ‘de poort van Bretagne’. In een aardig kustplaatje in de buurt van St. Malo waren de toeristen opvallend afwezig.
Het dorpje had duidelijk betere tijden gekend. Het majestueuze hotel aan het strand kon wel een likje verf gebruiken en de scharnieren van de luiken hadden dringend behoefte aan olie.
De mannen vonden het wel best, herfst aan zee maakt aangenaam rustig. Een restaurant, een kruidenier en elke morgen het meisje van de boulangerie… het was ruim voldoende.
De dagelijkse wandelingen langs de grillige Bretonse rotskust onderbraken zij steevast met een eenvoudige doch voedzame maaltijd in een naburig dorp. Dat was doorgaans aangenaam, maar één lunch zullen ze niet licht vergeten....

Bij de beesten af

dagcolumn
4,0 met 7 stemmen 436
I.
Supermarktketen Coop heeft de handen ineengeslagen met Het Wereld Natuurfonds. Door dierenplaatjes te sparen kun je bijdragen aan de bescherming van beesten en hun leefgebied. Moet je wel het plakboek erbij kopen, want daarvan gaat €1 naar het WNF.
Coop kondigt aan dat ze zelf duurzaam gaan opereren. Dat heeft de advertentieafdeling nog niet helemaal begrepen. Deze week worden dierenstickers uitgedeeld bij bietjes-in-glas, koffiepads, vloeibaar wasmiddel en… gehaktschnitzels! Een zakje schattige-dieren-stickers voor een door de gehaktmolen gehaald beest dat er klaarblijkelijk minder toe doet.
De fleurig gepaneerde dode varkens staan op de site ingeklemd tussen spinnende tijgers en dartele olifantenreten. Erboven staat: ‘alle dieren verzamelen’. Likken of kauwen, denk ik dan. Orwell zag het scherp: sommige dieren zijn gelijker dan andere. ...

Kattenklets

dagcolumn
2,8 met 5 stemmen 330
De kat die Komo heet, kijkt afwachtend omhoog. Hij negeert het bakje waar net een handvol ‘hoogwaardige’ brokjes in zijn geschud. ‘Nature’s welness, Good for life’ meldt de dik met marketingklets gevulde bijsluiter. En verder:
Hoogwaardige eiwitten en vet uit Noorse zalm;
Toegevoegde vitaminen en mineralen plus de vitaminen uit wortels, tomaten en bladgroente ter ondersteuning van het immuunsysteem;
Speciale vezels uit bietenpulp en appels voor een gezonde spijsvertering; ...

Alle wegen leiden naar Rome

dagcolumn
3,3 met 7 stemmen 567
“Grenzen aan de groei” heet het sombere rapport van de Club van Rome. De Club gebruikte als een van de eerste computermodellen om aan de hand van bevolkingsgroei, voedselproductie, industrialisatie, uitputting van natuurlijke hulpbronnen, vervuiling de toekomst te voorspellen. Dat was geen vrolijke toekomst: binnen 100 jaar zou de ineenstorting van de wereld zoals wij hem kennen een feit zijn.
We schrijven begin jaren zeventig waarin de oliecrisis, Den Uyl en autoloze zondagen de sfeer bepaalden. In calvinistisch Nederland ging de boodschap van matiging of verdoemenis er in als koek. Ook in de rest van de wereld werd de Club aanvankelijk zeer serieus genomen.
Maar in de decennia erna zorgden technologische vondsten ervoor dat lucht- en waterverontreiniging afnamen en met de dotcom-revolutie kende het optimisme geen grenzen. De wereld was maakbaar en De Club een stel doemdenkende oude mannen.
De voorspellingen werden afgedaan als niet ter zake doende. Voor het gemak zijn we vergeten dat dankzij De Club milieu en duurzaamheid op de politieke agenda kwamen en in kleine kring zelfs in de praktijk werden gebracht....

De inbreker de beach boy en het meisje

dagcolumn
3,6 met 5 stemmen 511
In de trein van Dordrecht naar Leiden probeer ik me door het boek Duyvendak te worstelen. Ik heb tussen inbraak en taart nog geen zinnig woord gehoord over de mogelijke legitimiteit van Wijnands acties, dus heb ik het boek zelf maar ter hand genomen. De eerste 50 pagina’s waarin de jonge Duyvendak activist wordt, kunnen maar matig boeien.
Bij de stop in Rotterdam komt er een meisje binnen met in de ene hand een telefoon en in de andere een gitaar. Zonder de hoorn van haar oor te nemen, plant ze de gitaar op een stoel in het carré aan de andere kant van het gangpad. Daarna draait ze een kwartslag en gaat naast haar instrument zitten. Het gesprek gaat verder.
Schuin tegenover haar zit een jongen in surfshort met teenslippers. Dat oogt wat fris voor het uur van de avond. Op zijn kin groeit een driedagenbaard. Zijn hand speelt met een rode aansteker. Zenuwachtig.
Het meisje babbelt verder, slaat haar ogen op en zegt tegen de beach boy: ‘hé ik ken jou!’. De jongen knikt wat aarzelend en je ziet hem denken waarvan hij haar kan kennen. Dat wordt snel opgehelderd. ‘Er zit hier een gozer tegenover me die vorig weekend een half uur door mijn haar heeft zitten kroelen’, verklaart het belmeisje tegen haar onzichtbare gesprekspartner en schakelt vervolgens weer moeiteloos over naar het onderwerp van voor de herkenning....

OpRutten!

dagcolumn
3,0 met 7 stemmen 430
Mark Rutte komt eindelijk uit de kast: zijn grote held is Arnold Schwarzenegger. Waarmee Mark maar wil zeggen dat de VVD ook voor het milieu is. Niet dat tobberige consuminderen waar linkse partijen op blijven hameren, maar the Californian Way: je mag best vier auto’s op je driveway hebben als het maar zuinige auto’s zijn met een roetfilter.
Zie daar het liberale dilemma: een fijne toekomst voor je kind begint met een veilige SUV om ze naar school te brengen.
Het is flauw om te beweren dat milieu en VVD helemaal niet samengaan. Ed Nijpels behoort tot de meest succesvolle milieuministers uit de geschiedenis. Maar waar het bedrijfsleven als was in zijn handen was, stapte zijn eigen partij voortdurend op de rem en liet hem uiteindelijk ook vallen.
9,5% van de VVD-aanhang schijnt zich grote zorgen over het milieu te maken. Da’s weinig merkt u terecht op. Maar het is meer dan bij CDA, PvdA en SP. De aanhang van PVV heeft helemaal niks met milieu, net als leider Geert Wilders die ontkent dat de mens iets met de opwarming van aarde te maken heeft....

Doe-isme

dagcolumn
3,3 met 10 stemmen 425
‘Het maakt niet uit wat je doet, zolang je het maar met liefde doet’, zegt de boeddhist. Dat klinkt sympathiek, dacht ik aanvankelijk. Ieder zijn vrijheid. Daarna viel het kwartje. Met liefde vergreep de pastoor zich aan de misdienaar en met liefde bedroog de vrouw haar man. Onder het mom van liefde zijn de grootste misdaden begaan. Maar laten we daar de liefde de schuld niet van geven. Liefde is een gemoedstoestand, geen gereedschap waarmee de problemen van de wereld worden opgelost.
Ik kwam op de boeddhist door een diep verschil van inzicht met mijn lief. Zij hecht aan goede bedoelingen. Ik kijk daar anders tegenaan. ‘Ik schijt op goede bedoelingen en met intenties veeg ik mijn reet af’, mag ik graag roepen. Geen tekst voor een Delftsblauw tegeltje, maar ik lach er altijd heel lief bij. En ik meen het.
Goede bedoelingen komen meestal aan het licht als een project totaal in het honderd is gelopen, mensen boos en verdrietig uiteen zijn gegaan en de schuld van de belofte in de verste verte niet is ingelost.
Bij goede bedoelingen denk ik aan Olie B. Bommel, de heer van stand die vol goede bedoelingen en een eindeloze hoeveelheid geld in zeven sloten tegelijk loopt en een spoor van ontwrichting nalaat. Dankzij het nare betweterige ventje Tom Poes gaat de wereld van Bommel niet ten onder aan zijn eigen goede bedoelingen....

Weg met de censuur

dagcolumn
3,4 met 12 stemmen 654
De maatschappij verruwt, hoort men wel eens. Wie Nederlands.nl volgt, zou kunnen denken dat ook onder de zondagscolumnisten tegenwoordig andere waarden en normen gelden.
Watze E. vecht een vete uit met reaguurder Ruurd vd W. die niet gediend is van de stijlwapens die de columnist inzet tegen de aankomend landsleiders Rita V. en Geert W.
Persoonlijk vind ik de gewraakte columns niet tot Watzes beste werk behoren en het gebruik van de term ‘criminelen’ weinig creatief, maar om te stellen dat hij over de schreef ging…
Johan M. - die zich verschuilt achter het pseudoniem dagschrijver - eist namens Ruurd excuses van Watze die zich op zijn beurt in zijn column van gisteren op boze toon verzet tegen de ‘sorrycultuur’....

Dromen van Marianne

dagcolumn
2,8 met 10 stemmen 518
Ik droomde van Marianne Thieme die in een te kort rokje als een echte Britney Spears uit haar Hummer stapte. De persfotografen richtten hun lenzen gretig op het met een snoezig pruikje schaamhaar bedekte partijjuweel. Over de stelling – beter een vegetariër in een Hummer dan een carnivoor op de fiets – had niemand het meer. Marianne was hot.
Maar buiten mijn klamme bed, beklijft alleen de vergelijking. Er is altijd wel iets te bewijzen met statistiek of met een Hummer. Met een licht ochtendhumeur schuif ik een kom biologische muesli met wat verse frambozen en Turkse yoghurt naar binnen. Kopje pittige espresso erbij. En een boosaardig onderzoek dringt zich op: hoeveel veren moet de aarde laten voor mijn op zich diervriendelijke ontbijtje?
Met hulp van collega H. diep ik wat verontrustende cijfers op. Als we kijken met wat voor middelen de ingrediënten van het ontbijt zijn geproduceerd, wat voor verpakking er is gebruikt en hoe ze zijn vervoerd, heb ik per ontbijt ongeveer een pijpje ruwe olie nodig.
...

Klein huishoudelijk leed

dagcolumn
4,1 met 11 stemmen 554
Beste Yvonne,
Ik ben dol op mijn vriendin, maar snappen doe ik haar niet. Als Mars en Venus botsen wij regelmatig en dan zijn er ook nog zo wat dingen waar we de hormonen niet de schuld van kunnen geven.

Neem nou jouw vakgebied: opruimen. Daarmee ben ik toch echt wel ‘het vrouwtje’ in ons huishouden (en zij het zwijntje)....

De val van De Cobra

dagcolumn
3,2 met 11 stemmen 2.394
Mijn lief kan een aardig moppie fietsen, maar de Tour de France kan haar niet boeien. Onbegrijpelijk. Drie weken fietsen biedt meer drama dan alle opera’s, songfestivals en het complete werk van William Shakespeare. Heroïek, verering, leugens, bedrog, verraad, broedermoord en machtspelletjes. En dat allemaal tegen schitterende decors van lieflijke weiden, ruige bergen, romantische dorpen en paradijselijke valleien, gedecoreerd met alpinopetjes en gulle glazen wijn.
De held van de zoveelste schone Tour was een Italiaanse etter (is dat geen tautologie?) met de naam Ricco. Een perfecte naam voor een man met ambities. Zijn bijnaam spreekt echter nog meer tot de verbeelding: De Cobra. Vrienden maken is niet zijn talent. In zijn jonge carrière stond hij al op heel wat tenen maar bergop fietsen gaat hem goed af. We zagen hem vliegen op de flanken van de Pyreneeën.
En ja, als mensen vliegen, moeten we argwanend zijn. De val van Ricco kwam voor zijn ster goed en wel gerezen was. En we zagen gendarmes van het type Louis de Funes een spektakel bouwen rond de arrestatie. In Frankrijk kan je beter verkrachter zijn dan dopingzondaar. Als het aan justitie ligt gaan deze misdadigers op de fiets direct het cachot in.
Wat een theater!...

Gebed zonder end

dagcolumn
3,7 met 12 stemmen 396
Junks heb je in alle soorten en maten. Die van de nicotine zwerven sinds een paar dagen verdwaasd over straat. Ze zijn uit de tempel verstoten. Die van de olie vullen de tank tegenwoordig zonder te betalen, want oh God, wat is die benzine duur.
Daar hebben de junks van het goddelijke woord wat op gevonden: bidden bij de pomp opdat de Heer de Saoudi’s maar zover krijgt om nog wat meer olie uit zijn schepping te persen.

Een vrij suïcidaal gebed, want met onze olieverslaving zijn we die schepping eigenhandig om zeep aan het helpen. Zo bezien is dure benzine een zegen en misschien wel een ingreep van diezelfde god....

Ridder zonder faam

dagcolumn
3,9 met 15 stemmen 1.250
Dat voetbal oorlog is, moge dan minder erg zijn dan dat oorlog geen voetbal is, maar slachtoffers vallen er wel degelijk.
In de nacht van de vermakelijke ontmoeting tussen Turkije en Duitsland wordt het laat in het café aan de overkant. Ergens in de vroege ochtend dringt een luidruchtig gelal de slaapkamer binnen. Carnavalesk uitgedoste kroeggangers wankelen over de kade naar hun sloep. Dat gaat met veel misbaar gepaard.
Daar moet je bij mevrouw Van Dooren in het midden van de nacht niet mee aankomen. Ze rukt het raam open en vraagt niet al te vriendelijk of het wat zachter kan.
De dronkenlappen beantwoorden het verzoek met 'kutkankerhoer, kutkankerhoer' en herhalen dat nog een paar keer, terwijl ze hun vuisten ballen naar het slaapkamerraam. Scheldend kiest het gezelschap het ruime sop. ...

Zwart-wit

dagcolumn
1,5 met 2 stemmen 458
De apartheid heeft Zuid-Afrika nooit verlaten. Maar moderne discriminatie heeft vreemde verschijningsvormen. In 2008 zijn de Zuid-Afrikaanse Chinezen de dupe van het zwart-witdenken. Chinezen behoren namelijk volgens de huidige wet tot het blanke deel van de bevolking. Wie langs oude lijnen denkt, zal vermoeden dat ze daarmee nog steeds tot het bevoorrechte deel der natie behoren. Maar dat zien de Chinezen anders.
In het moderne Zuid-Afrika kunnen echte zwarten en Indiërs een beroep doen op allerlei regels, potjes en middelen om van hun achterstandspositie te worden verlost. Maar een Chinees die solliciteert, valt altijd tussen de wal en het schip: niet donker genoeg om te mogen profiteren van positieve apartheid en niet licht genoeg om te kunnen concurreren met blanken.
De Chinezen zien maar één oplossing: ze willen gewoon weer bij de zwarten horen, net als vroeger.
Apart....

Vrijdag de dertiende

dagcolumn
4,2 met 6 stemmen 392
Altijd als ik op de klok kijk, is het 22:22 uur. Wat betekent dat? Volgens mijn geliefde is het ‘iets’ symbolisch en die gedachte wordt gesteund door vele verhalen op internet. De meeste gaan trouwens over 11:11, maar dat tijdstip ontgaat mij meestal.
Volgens de mystici op het web schuilt er in die ritmische nummerreeks een bericht van engelen. Maar hoe communiceerden die engelen dan in het tijdperk dat klokken uitsluitend wijzerplaten hadden? Toen viel tien-uur-tweeëntwintig toch niet echt op als een bijster interessant tijdsbeeld. En daar dan meteen een theorietje overheen: dat aan 11:11 zoveel meer verhalen zijn opgehangen, is natuurlijk omdat in de Angelsaksische wereld niet verder wordt geklokt dan 12. Geen Brit die de engel van 22:22 kent…
U begrijpt, ik geloof heilig in het toeval. Waarschijnlijk kijk ik per uur tientallen keren op de klok, maar dringen de meeste cijfercombinaties niet tot mijn bewustzijn door.
Thuis is de grap dat er gedronken mag worden zodra de vijf in de klok zit en dat komt dus – als je er op gaat letten - minimaal 6x per uur voor en dat 24 uur lang…...

Onze God is kampioen

dagcolumn
3,6 met 14 stemmen 367
De bijbel ken ik niet van voor tot achter, maar als ex-katholiek en geliefde van een voormalig zwarte kous, ken ik veel verhalen uit het boek der boeken. Wat me daaraan opvalt is dat de God die volgens de ChristenUnie niet wil dat zijn rammelende schepping in het laboratorium licht wordt verbeterd, zelf dol is op selectie.
Dat Eva uit een rib van Adam ontstond, lijkt me een aardige metafoor. Soort van stamcel-kloonfeestje in het paradijs. In de loop van de testamenten selecteert de schepper dat het aard heeft. Vaders, zonen, dieren (2 van elk), plagen, sodomieten en ook nog een compleet volk.
Die selectiedrang werd het handelsmerk van de gelovigen: onze God is de beste (ja, onze God is Kampioen*). En daar kwam natuurlijk narigheid van en heel veel kerken, die allemaal weer hun eigen post-embryonale selectiecriteria ontwikkelden om slechte en goede mensen te onderscheiden.
Zeker in protestant Nederland werd het afsplitsen van artikelen, fracties en cellen een nationale sport. Elke gemeente zijn eigen lezing van Het Boek. Zo werd de kracht van Het Woord door de gelovigen zelf om zeep geholpen. Al is dat bij de ChristenUnie nog niet helemaal doorgedrongen. ...

POSTbank

dagcolumn
4,1 met 10 stemmen 430
Ik ben doorgaans een redelijk tolerant mens, al verdenk ik mezelf ervan dat het net zogoed onverschilligheid kan zijn. Aan de andere kant zijn er kleine zaken waar ik me ongelooflijk druk over kan maken. Over debiliserende marketingprietpraat bijvoorbeeld. Slachtoffer van zo’n kleinzielige ergernisaanval mijnerzijds werd deze week Mw. drs. I.M. van der Wal,
Hoofd E-commerce en E-mail van de Postbank.
Wat was de aanleiding?
Bij mijn laatste bezoek aan de site waarop ik mijn bankzaken doe, viel mijn oog op een oproep om de verzending van afschriften voor mijn rekeningen (3) stop te zetten. Daardoor heb ik ‘minder rompslomp en dus meer tijd voor andere zaken’. De Postbank denkt met je mee! ...

kutbommen

dagcolumn
4,2 met 9 stemmen 638
Geachte heer Bush, beste George,
Omdat u de PR van Israël verzorgt en niet zeurt over die 113 VN-resoluties die we in de afgelopen 60 jaar aan onze laars hebben gelapt, houden wij de Amerikaanse wapenindustrie in het zadel.

Nu zijn er de laatste tijd wat klachten over uw clusterbommen. Van die verrekte dingen ontploft de helft niet. Dat wil zeggen: niet op het moment dat wij een gebied willen zuiveren van Palestijnse terroristen. Ja, ik weet dat u ze ‘vrijheidsstrijders’ noemt, maar daar gaat het nu niet om. Het gaat erom dat van een beetje effectief uitroeien geen sprake kan zijn met dat veredelde vuurwerk dat u levert. ...

Alles aan duigen

dagcolumn
3,4 met 9 stemmen 486
Van Rita mogen we geen 'Ton' zeggen, want het is Trots op Nederland. Waarom dan toch zo’n makkelijk bekkende afkorting gekozen? Omdat TON net als haar leidster een vat vol tegenstrijdigheden is.
En dan hebben we het nog niet over de veelkleurige achterban die zich rond de TON verzamelt. Daar lijkt geen enkele neus dezelfde kant op te wijzen. Voor de doodstraf, tegen de doodstraf, af en toe de doodstraf… Rita krijgt er wat mee te stellen.
Ik luister naar de mensen, doe wat ze willen en laat wat ze niet blieven, belooft de toekomstig premier. Ik geef het haar te doen. Trouwens ook om die glorende 26 zetels te vullen met een bekwamer team dan het opportunistische vreemdelingenlegioen waarmee Fortuyn de macht had zullen grijpen.
De vergelijking met Pim ‘de verlosser’ wordt Rita een beetje door de strot geduwd. Ook dat is geen eenvoudige last om te dragen. Pim bleef een heilige, omdat hij de mogelijkheid niet kreeg om zijn beloften te breken. Rita zal bij leven en welzijn die zaligverklaring niet bereiken. 26 zetels is nu eenmaal te weinig om eigenhandig de heilstaat te realiseren. ...

Fritzl, zijn penis en het mes

dagcolumn
4,0 met 6 stemmen 426
Zou ‘caveman’ Fritzl wel eens een boek gelezen hebben? En zo ja, zouden de grote schrijvers uit de wereldliteratuur hem hebben geïnspireerd tot zijn gruweldaden? Niet onmogelijk als we de Belgische schrijfster en literatuurprofessor Kristien Hemmerechts mogen geloven. Ze schreef het pamflet ‘de man, zijn penis en het mes’ en trekt daarin ondermeer van leer tegen schrijvers die beroemd zijn geworden met romans die bol staan van het seksueel geweld. Geweld tegen vrouwen wel te verstaan, want over niet-seksueel geweld (oorlog, moord, sadisme en willekeur) waarmee romanpersonages (M/V/dier) bij het dozijn over de kling worden gejaagd, geen woord.
Daarmee schaart Hemmerechts zich in de rijen die er van uitgaan dat kunst en entertainment moet worden gezuiverd van de beschrijving van het leven in al zijn onaangename aspecten, want daarmee wordt de vrouw in haar ontwikkeling, vrijheid en lustbeleving beperkt.
Dat laatste is nogal een punt, want schrijvers doen niet eens hun best om zich in te leven in de vrouwelijke lustbeleving en dat kost miljarden orgasmes op jaarbasis.
Op zich is het met de vrijheid van vrouwen tegenwoordig wel zo gesteld dat zelfzuchtige, klunzende en inadequate mannen het doorgaans prima vinden dat hun eigen tekortkomingen worden gecompenseerd met een Tarzan, Rabbit of ander speeltuigje op batterijen, maar dat is geen vooruitgang vindt Hemmerechts. Dat is het failliet van de relatie tussen man en vrouw....

Pooierbak

dagcolumn
3,3 met 7 stemmen 1.060
Vriend T. heeft een nieuwe Mercedes. Of beter gezegd: een andere Mercedes. Een die oud genoeg is om voor oldtimer door te mogen gaan (want daar betaal je geen wegenbelasting voor) en modern genoeg om een gastank in bouwen (want bij één-op-vijf is benzine of diesel een dure hobby). Wat verder opvalt is dat je aan een auto van zes meter lang niet zo heel veel hebt als het een coupé-uitvoering is: de achterbank zit er voor spek en bonen in, omdat er geen beenruimte achter de voorstoelen is en het dak zit zo laag dat je voorin alleen maar kan ‘liggen’.
Je moet een beetje lef hebben om in zo’n Koko Petalo-mobiel1)of pooierbak te rijden. Bekijks genoeg, maar heel welwillend is die aandacht niet, eerder agressief. Het maakt T. niet uit. Tenslotte heeft hij het slim bekeken en in een onnavolgbare rekensom legt hij uit dat het niet betalen van belasting, de aanschafprijs en het weinig klimaatvriendelijke slurpgedrag ruimschoots goedmaken.
De oldtimerregeling is ooit bedacht om iconen uit de autogeschiedenis te laten vertroetelen door zorgzame mannen (waarvan de vrouwen vast veel te kort komen). Vier keer per jaar oppoetsen en laten glimmen, en dan met carnavaleske hoedjes en handschoenen - wind door het haar - in colonne over de bochtige dijken ronken. Dat moet je niet verpesten met wegenbelasting.
Maar de leeftijdsgrens van 25 jaar oud is nooit herzien. En dat is dom. Want de meeste auto’s uit pakweg 1980 hebben veel te weinig klasse om te worden bijgezet in het automobielmuseum. 13-in-een-dozijn-esthetiek was toen al de norm en zeldzaam zijn de meeste ook al niet, omdat er gewoon veel van gebouwd zijn. ...

Bij de konijnen af

dagcolumn
4,2 met 5 stemmen 640
Er zijn beelden en verhalen die zelfs mij de eetlust benemen. Zo vind ik het lastig een hap muesli naar binnen te werken als op een meter afstand de kat, na omstandig kokhalzen, zijn hele brokjesontbijt op de kamervloer serveert. Om daarna schijnbaar ongedaan zijn kloten te likken. Bij zo’n voorstelling zweeft mijn lepel nog geruime tijd besluiteloos tussen kin en kom.
Aan de lunch ging het konijn van Wim er vandoor met de lekkere trek. Het konijn was eigenlijk niet van Wim. Hij vond het op weg naar huis. Aangereden. Dood. Dat het beest nog geen platgereden gehakt was, gaf Wim de zekerheid dat het knaagdier spartelvers was.
Hij heeft het opgeraapt en mee naar huis genomen, waar hij als een ware stroper Flappie van vacht en andere harige zaken heeft ontdaan. Dat de kraaien al met de ingewanden aan de haal waren gegaan, stemde Wim tevreden. Dat is normaal een smerig klusje. Wim zal het konijn in de pan doen en opeten.
Zegt hij. ...