wisgedicht
3.0 met 1 stemmen 
0
0Alle gezichten zich vergissend tot dit ene dat zegt: ondanks alles had ik het niet willen missen hoe de wind mijn laatste haren optilt en telt.…
biografie: J. Bernlef
J. Bernlef (H.J.Marsman, 1937) woonde als kind in Amsterdam en Haarlem. Hij volgde de HBS in Amsterdam. K. Schippers en G. Brands kent hij van deze school. In 1955 doet hij examen.
J. Bernlef reisde van 1958 tot 1960 heen en weer tussen Nederland en Zweden. Hij had allerlei baantjes, bijv. bordenwasser (in een hotel in Karlstad), houthakker en ober.
In 1960 debuteert hij met de dichtbundel 'Kokkels' en als prozaïst met 'Stenen spoelen' .Sinds 1964 wijdt hij zich geheel aan het schrijven.
J. Bernlef is getrouwd met Eva Hoornik (dochter van de dichter Ed. Hoornik). Ze hebben twee kinderen.
'Hersenschimmen' (1984) was Bernlefs doorbraak naar het 'grote publiek'. Hierin beschrijft hij het dementeringsproces.
In zijn vroege poëzie maakt Bernlef gebruik van ready-mades en van collage-techniek. Zijn latere poëzie is geconstrueerder van vorm. De titel van de bundel 'De noodzakelijke engel' (1990) verwijst naar de Amerikaanse dichter Wallace Stevens, die zijn essays over de poëtische verbeelding in 1951 onder de titel 'The necessary angel' bundelde. In het werk van J. Bernlef komen enkele van zijn fascinaties steeds terug: lege plekken, gaten, vergeten, het waarnemen, Laurel & Hardy, fotografie, jazz.
Uit het juryrapport van de P.C. Hooftprijs 1994: 'De kwaliteit van zijn poëzie werd al meteen erkend door de prijzen die hij voor zijn eerste twee bundels kreeg. Toch is Bernlef voor het lezende publiek vooral een romanschrijver, waarbij misschien te weinig wordt opgemerkt dat zijn verhalend proza in thematiek de consequentie trekt uit wat al in zijn gedichten was geëxploreerd. Men kan zijn poëzie dus het hart noemen dat het bloed door zijn hele oeuvre doet stromen.
De poëzie van Bernlef wordt wel gekenschetst als: 'Kijken met woorden. Zijn gedichten zijn als contactlenzen: ze zijn zo gewoontjes opgeschreven, in alledaagse taal, dat je nauwelijks merkt dat je erdoorheen kijkt, dat je amper door hebt hoe ze de werkelijkheid verscherpen.'
 | Inzendingen van deze schrijver |
Inzendingen van deze schrijver
12 resultaten.wisgedicht
2.2 met 4 stemmen 0
0Niets wijst erop dat ik hier ben, dat het mijn schoenen zijn, die het schelpenpad doen kraken. Je moet er geweest zijn om zo buiten jezelf te raken, traag verziltend in het geraamte van een vis.…
wisgedicht
3.5 met 2 stemmen 0
0Terwijl jij nou al een half uur met een glazige blik naar de daken zit te staren, creperen er over de hele wereld weer velen bij gebrek aan poëzie.…
wisgedicht
2.0 met 3 stemmen 0
0Hoe jou te zien die er is? Alles wat is af te straffen met een beeld waarin zij overleeft, waaruit zij nooit meer terugkeert.…
wisgedicht
3.0 met 2 stemmen 0
0Ik kuste zijn slecht geschoren wangen. Het was alsof mijn lichaam voor mij uit de kale houten trappen afliep. Niemand op straat leek mij te zien. Ik wist dat hij daar voor het raam stond, met half afgewend gezicht, een penseel in zijn afhangende, werkeloze hand. Hij moest haar vreselijk missen.…
wisgedicht
2.1 met 9 stemmen 0
0Poëzie is een streven naar anonimiteit dat slechts door de filter van een persoonlijkheid kan worden bereikt.…
Stilleven (met echt bloed)
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0de oprechtheid van
de groene plastic beker
met witte stippen
de baldadigheid van de
tandenborstel met wijd
uitstaande haren
de eerlijke ouderdom
van de half op-
gerolde tube
zo zou ik iedere morgen
willen denken
even duidelijk
mijn woorden
als de beweging
waarmee ik poets
en poets tot
het tandvlees bloedt
---------------…
De rups trekt zichzelf in twijfel
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1
1De rups trekt zichzelf in twijfel
steigert op de twijg, lijkt blind rond
te tasten in de richting van de vlinder die hij wil
stort dan neer
recht voor de bek van de merel.
Hap!
Weg vlinder.
------------------------------------------
uit: 'Bagatellen voor een landschap', 2001.…
wisgedicht
2.8 met 5 stemmen 0
0Globaal kan men geloof ik niet anders dan blij zijn met een ontwikkeling in de poëzie die haar weer maakt tot een ding onder dingen, een verbruiksartikel, een ogenblik in de gebeurtenissen van de dag, een ontwikkeling die heldere formuleringen en ideeën prefereert boven vage woordgoochelarij en smalle ik-lyriek afwijst ten gunste van een benadering…
Uit het oog uit het hart
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Als het iemand is
is het dus die iemand
die ons neerslaat
wegmaait, al ons gras
Ik ben niet bestand tegen dit
alles vernietigende beeld
Daarom leg ik een steen
in een doos, sluit de deksel
begraaf zo de stilte achter zijn naam
Als het iemand is
is hij hier niet
is hij die steen in die doos
ook niet.
----------------------------…
Heel iemand anders
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Volgens de bovenmeester was ik een mulo-kandidaat
voorbeeld van grijze middelmaat, onopvallend
verlegen, tot niet bijster veel in staat
Toen mijn vader verhaal kwam halen
keek meester peinzend voor zich uit
zat zo'n jongen werkelijk in zijn klas?
Vader kwam briesend thuis: hij wist
niet eens je naam of wie je was
ik knikte maar wist: meester…
Oom Karel: een familiefilmpje
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Vanmiddag een familiefilmpje gezien. Oom Karel
niets vermoedend in een bootje bij Loosdrecht.
Drie weken later was hij dood, niet meer vatbaar voor
celluloid.
Hoe goed zou het zijn een filmpje van zijn sterven te bezitten
als operateur zijn laatste adem af te draaien
vertraagd het stollen van zijn blik, het vallen van die hand
langs ijzeren…