biografie: Jan Wolkers

Jan Wolkers [Oegstgeest 1927 - ....]

Jan werd geboren als derde kind in een streng gereformeerd gezin met een toental kinderen. Zijn ouders hadden een levensmiddelenwinkel, die nauwelijks rendeert. Jan kon de Mavo niet afmaken. Hij nam baantjes als dierenverzorger en tuinman. In deze periode nam Jan afstand tegenover het  geloof van zijn ouders.

Tijdens de oorlog volgde Wolkers les op de Leidse Kunstacademie; na W.O. II studeerde hij aan de Haagse Academie van Beeldende Kunsten en de Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam.  In 1957 studeerde Wolkers op uitnodiging van de Franse regering een jaar bij Zadkine in Parijs.

In Parijs begon hij zijn eerste verhalen te schrijven en in 1958 debuteerde Wolkers met een verhaal in Podium. In 1963 werd zijn Toneelstuk De Babel opgevoerd door toneelgezelschap Studio, in 1966 gevolgd door de eenakter Wegens sterfgeval gesloten door het Nieuw Rotterdams Gezelschap.  In 1963 kreeg hij de Novelleprijs van de Gemeente Amsterdam toegekend voor de verhalenbundel Serpentina’s petticoat (1961). Deze prijs stuurde hij drie jaar later terug uit protest tegen de acties die de Amsterdamse politie hield tegen de provo’s bij het huwelijk van Beatrix en Claus.

Vanaf 1965 uitte Wolkers ook in zijn werk kritiek op de maatschappij. In Terug naar Oegstgeest (1965) werd het kapitalisme veroordeeld, in De walgvogel (1974) werd de Nederlandse koloniale politiek gehekeld. Ook zijn beeldende werk getuigde in de loop van de tijd meer en meer van maatschappelijke betrokkenheid.

Omdat hij vond dat critici zijn werk steeds rancuneuzer en slordiger bespraken, accepteerde  Wolkers geen literaire onderscheidingen meer. ‘Literaire prijzen zijn een farce in Nederland,’ zei hij in een interview met Jan Brokken.  In 1982 weigerde hij de Constantijn-Huygensprijs voor zijn gehele oeuvre, in 1989 weigerde ook  hij de P.C. Hooftprijs. In 1986 werd in het Leidse museum De lakenhal de eerste overzichtstentoonstelling gehouden van Wolkers beeldende kunst.

Verschillende boeken van Wolkers werden verfilmd. Turks Fruit (1969) in 1973 door Paul Verhoeven, Kort Amerikaans (1962) in 1979  door Guido Pieters, Brandende Liefde (1981) in 1983 door Ate de Jong en Terug naar Oegstgeest (1965) in 1987 door Theo van Gogh.

Sinds de jaren negentig schrijft Wolkers geen proza meer. Wel verschijnen er regelmatig gedichten en essays van hem in NRC Handelsblad. De essays worden samen met voordrachten van Wolkers gebundeld in o.m. Wolkers in Wolkersdorf (2000) en Schuimspaan van de tijd (2001). Meer en meer wijdt hij zich aan beeldhouwkunst en schilderkunst. Ook draagt hij bij aan radio- en televisieprogramma’s van de VPRO. Jan Wolkers woont sinds 1980 op Texel

Serpentina's petticoat (1961)
Kort Amerikaans (1962)
De Babel (1963)
Een roos van vlees (1963)
Gesponnen suiker (1963)
Wegens sterfgeval gesloten (1963)
De hond met de blauwe tong (1964)
Terug naar Oegstgeest (1965)
19 composities in lood, messing, brons, kunsthars, zand en hout (1966)
Horrible tango (1967)
Turks fruit (1969)
Groeten van Rottumerplaat (1971)
Werkkleding (1971)
De walgvogel (1974)
De kus (1977)
De doodshoofdvlinder (1979)
De perzik van onsterfelijkheid (1980)
Brandende liefde (1981)
De junival (1982)
Gifsla (1983)
De onverbiddelijke tijd (1984)
22 sprookjes (1985)
Een paradijsvogel boven het aardappelloof (1987)
De bretels van Jupiter (1988)
Op de vleugelen der profeten (1990)
Tarzan in Arles (1991)
Rembrandt in Rommeldam (1994)
Zwarte bevrijding (1995)
Icarus en de vliegende tering (1996)
Mondriaan op Mauritius (1997)
Omringd door zee (1999)
Jaargetijden (2000)
Wolkers in Wolkersdorf (2000)

Inzendingen van deze schrijver


Inzendingen van deze schrijver

11 resultaten.

wisgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 0
Beethoven heb ik met zijn pipse neus in het grondzeil gedrukt omdat ik bang was dat de aanwezigheid van zo'n klein wit mens met uitgesproken hogere aspiraties de eetlust van mijn scholekster zou bederven.…
Jan Wolkers24 oktober 2011Lees meer >

wisgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 0
Ze schoof haar borsten een beetje op zodat de tepels boven de rand uitkwamen. Haar gezicht was vuurrood geworden, een rood dat zich geaderd op haar hals en schouders voortzette. Haar neus had ze een beetje opgetrokken zodat er kleine horizontale plooitjes in trokken. - Ik geneer me er echt voor. Ze hangen een beetje, zei ze bijna schuldbewust. - Je…
Jan Wolkers9 september 2010Lees meer >

wisgedicht
1.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1
Ineens draaide ze wild met haar onderlichaam en deed haar dijen van elkaar, zodat ik met mijn vinger in haar wegzakte. Verschrikt trok ik mijn hand terug en ze keek me aan of ze plotseling wakker werd. En toen kwam de natuur mij te hulp want naast haar hoofd zat een zeldzame rugstreeppad die ik alleen van plaatjes kende.…

wisgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1
Voordat ze in mijn boekenkasten verdwijnen leef ik tussen stapels boeken als tussen bloeiende struiken.…
Jan Wolkers27 januari 2009Lees meer >

wisgedicht
3.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 0
Wacht...ik zie een adelaar overvliegen! Schitterend! Ja het is op Franse televisie, maar toch, dit is echt een gebeurtenis!…

wisgedicht
1.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 0
Als schrijver vraag je je vaak af, wat is er gebeurd in het verleden, in die bruisende jeugdjaren. Hoe zijn die oefeningen in letters, woordjes en op den duur hele zinnen schrijven ineens op een geheimzinnige manier overgegaan in zelf schrijven, wat niets te maken leek te hebben met de grammatica die je geleerd had en de dictees die je uitentreuren…
Jan Wolkers24 september 2006Lees meer >

wisgedicht
2.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 0
Schilderen is fysiek heel anders dan schrijven. Als ik zo’n schilderij maak, dan is dat gewoon een soort drift. Het lijkt een beetje op schermen. Je schermt met je penseel op dat doek. Daardoor reiken je gedachten tot in de verf. Voor schrijven moet je een ander soort geduld hebben. Je probeert een staat op te roepen waarbij de woorden gaan stromen.…

wisgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 0
‘Vreemd om te zien dat mijn karakter toen al zo gevormd was, hè. Als ik die ietwat naïeve brieven teruglees, treft me het enthousiasme en de intensiteit waarmee ik met dichters leefde, tot op het dweepzieke af. Hölderlin, Rilke, Roland Holst, Gilliams. En Achterberg! Ken je het verhaal hoe ik in 1946 werd afgekeurd voor militaire dienst? Ik kwam bij…
Jan Wolkers30 oktober 2005Lees meer >

wisgedicht
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1
Over de hemel ben ik op mijn leeftijd niet anders gaan denken. Wat zeg je? Wat er gebeurt als straks de hemel toch blijkt te bestaan? Dan weet ik zeker dat er ineens een oude baas naar voren zal stappen die zegt: "Het spijt me voor de anderen, maar is hier ook ene Jan Wolkers? Want die is uitverkoren."…

wisgedicht
2.1 met 46 stemmen aantal keer bekeken 0
De Nederlandse maagd, nou die wordt door de grote concerns op de grond gegooid, de rok omhoog en dan wordt ze genaaid door het Amerikaanse kapitaal.…