biografie: Jan Wolkers

[Oegstgeest 1925 - ....]

Jan Hendrik Wolkers wordt in de naoorlogse Nederlandse literatuur genoemd bij 'De Grote Vier'. De Grote Vier bestaan dan uit Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch, Gerard van het Reve en Jan Wolkers.

Sinds 1980 woont Wolkers op Texel. Bekende beelden van hem  zijn  het  Auschwitz-monument in Amsterdam en het monument op de dijk bij Ceres op Texel. Wolkers maakt veel gebruik  van glas omdat dit materiaal kwetsbaarheid uitstraalt. Als reactie van de vernieling van het monument bij Ceres in 2003 maakte Wolkers bekend dat hij glas minder zal gaan toepassen en meer met staal zal gaan werken.

Werk:

Serpentina's petticoat (1961)
Kort Amerikaans (1962)
De Babel (1963)
Een roos van vlees (1963)
Gesponnen suiker (1963)
Wegens sterfgeval gesloten (1963)
De hond met de blauwe tong (1964)
Terug naar Oegstgeest (1965)
19 composities in lood, messing, brons, kunsthars, zand en hout (1966)
Horrible tango (1967)
Turks fruit (1969)
Groeten van Rottumerplaat (1971)
Werkkleding (1971)
De walgvogel (1974)
De kus (1977)
De doodshoofdvlinder (1979)
De perzik van onsterfelijkheid (1980)
Brandende liefde (1981)
De junival (1982)
Gifsla (1983)
De onverbiddelijke tijd (1984)
22 sprookjes (1985)
Een paradijsvogel boven het aardappelloof (1987)
De bretels van Jupiter (1988)
Op de vleugelen der profeten (1990)
Tarzan in Arles (1991)
Rembrandt in Rommeldam (1994)
Zwarte bevrijding (1995)
Icarus en de vliegende tering (1996)
Mondriaan op Mauritius (1997)
Omringd door zee (1999)
Jaargetijden (2000)
Wolkers in Wolkersdorf (2000)
De achtertuin (2003)

Inzendingen van deze schrijver


Inzendingen van deze schrijver

11 resultaten.

wisgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 0
Beethoven heb ik met zijn pipse neus in het grondzeil gedrukt omdat ik bang was dat de aanwezigheid van zo'n klein wit mens met uitgesproken hogere aspiraties de eetlust van mijn scholekster zou bederven.…
Jan Wolkers24 oktober 2011Lees meer >

wisgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 0
Ze schoof haar borsten een beetje op zodat de tepels boven de rand uitkwamen. Haar gezicht was vuurrood geworden, een rood dat zich geaderd op haar hals en schouders voortzette. Haar neus had ze een beetje opgetrokken zodat er kleine horizontale plooitjes in trokken. - Ik geneer me er echt voor. Ze hangen een beetje, zei ze bijna schuldbewust. - Je…
Jan Wolkers9 september 2010Lees meer >

wisgedicht
1.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1
Ineens draaide ze wild met haar onderlichaam en deed haar dijen van elkaar, zodat ik met mijn vinger in haar wegzakte. Verschrikt trok ik mijn hand terug en ze keek me aan of ze plotseling wakker werd. En toen kwam de natuur mij te hulp want naast haar hoofd zat een zeldzame rugstreeppad die ik alleen van plaatjes kende.…

wisgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1
Voordat ze in mijn boekenkasten verdwijnen leef ik tussen stapels boeken als tussen bloeiende struiken.…
Jan Wolkers27 januari 2009Lees meer >

wisgedicht
3.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 0
Wacht...ik zie een adelaar overvliegen! Schitterend! Ja het is op Franse televisie, maar toch, dit is echt een gebeurtenis!…

wisgedicht
1.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 0
Als schrijver vraag je je vaak af, wat is er gebeurd in het verleden, in die bruisende jeugdjaren. Hoe zijn die oefeningen in letters, woordjes en op den duur hele zinnen schrijven ineens op een geheimzinnige manier overgegaan in zelf schrijven, wat niets te maken leek te hebben met de grammatica die je geleerd had en de dictees die je uitentreuren…
Jan Wolkers24 september 2006Lees meer >

wisgedicht
2.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 0
Schilderen is fysiek heel anders dan schrijven. Als ik zo’n schilderij maak, dan is dat gewoon een soort drift. Het lijkt een beetje op schermen. Je schermt met je penseel op dat doek. Daardoor reiken je gedachten tot in de verf. Voor schrijven moet je een ander soort geduld hebben. Je probeert een staat op te roepen waarbij de woorden gaan stromen.…

wisgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 0
‘Vreemd om te zien dat mijn karakter toen al zo gevormd was, hè. Als ik die ietwat naïeve brieven teruglees, treft me het enthousiasme en de intensiteit waarmee ik met dichters leefde, tot op het dweepzieke af. Hölderlin, Rilke, Roland Holst, Gilliams. En Achterberg! Ken je het verhaal hoe ik in 1946 werd afgekeurd voor militaire dienst? Ik kwam bij…
Jan Wolkers30 oktober 2005Lees meer >

wisgedicht
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1
Over de hemel ben ik op mijn leeftijd niet anders gaan denken. Wat zeg je? Wat er gebeurt als straks de hemel toch blijkt te bestaan? Dan weet ik zeker dat er ineens een oude baas naar voren zal stappen die zegt: "Het spijt me voor de anderen, maar is hier ook ene Jan Wolkers? Want die is uitverkoren."…

wisgedicht
2.1 met 46 stemmen aantal keer bekeken 0
De Nederlandse maagd, nou die wordt door de grote concerns op de grond gegooid, de rok omhoog en dan wordt ze genaaid door het Amerikaanse kapitaal.…