wisgedicht
1.9 met 8 stemmen 
0
0Soms schiet het mij pas naderhand te binnen hoezeer wij ons au fond hebben vermaakt (al is het vaak te spoedig uitgeraakt, maar viel er aan iets diepers te beginnen, mijn wonderlijk aanminnige vriendinnen?)…
biografie: Jean Pierre Rawie
Jean Pierre Rawie [Scheveningen 1951 - ....]
In 1954 verhuist de familie Rawie van Scheveningen naar Winschoten.
Rawie studeerde vanaf 1970 Slavische en Romaanse filologie aan de Universiteit van Groningen.
Rawie debuteerde in 1976 als dichter met een gezamenlijke bundel 'De match Luteijn - Donner' met Driek van Wissen (de tekst inclusief diagrammen vind je op www.basic-chess.nl) en heeft sedertdien een tiental zeer goed verkopende bundels uitgebracht. In de jaren zeventig publiceerde hij onder het pseudoniem Albert Zondervan samen met Driek van Wissen verzen in het satirische Groninger studentenblad 'De Nieuwe Klerke', waarvan ze beiden de drijvende krachten waren.
Hij vertaalde uit het Russisch naar het Nederlands verzen van onder meer Aleksander Blok en Fjodor Tjoettsjev.
In 1989 ontving hij voor zijn oeuvre de Wessel Gansfortprijs van de Provincie Groningen.
Werk:
- Het meisje en de dood (1979)
- Intensive care (1982)
- Kwade trouw gevolgd door Liederen in opdracht (1986)
- Oude gedichten (1987)
- Winter (1989)
- Woelig stof (1989)
- Het pamflet (1991)
- Onmogelijk geluk (1992)
- Geleende tijd (1999)
- Wij hebben alles nog te goed (2001)
- Verzamelde verzen (2004)
Illustratie © Henk Veenstra, 2002
 | Inzendingen van deze schrijver |
Inzendingen van deze schrijver
14 resultaten.wisgedicht
2.6 met 8 stemmen 0
0Nou, ’t is niet ‘Ik ben gestemd om een sonnet te schrijven’. Voor mij moet een gedicht een strakke vorm hebben omdat het dan z’n bezwerende functie heeft. De chaos bedwingen, wat poëzie toch doet, werkt beter als het in een strakke vorm gegoten is. En het voordeel daarvan is ook dat het gedicht zichzelf min of meer schrijft.…
Wij die elkaar tot bloedens toe
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Wij die elkaar tot bloedens toe
op alle zwakke plekken kwetsen,
wij beiden zijn ten langen leste
de onbesliste vete moe.
Het laatste licht faalt in het westen,
mijn lieve vijandin, zie hoe
ik mij van wapentuig ontdoe;
dit is uiteindelijk het beste.
Het heeft alleen zo lang geduurd:
de bitterheid waarmee wij streden
heeft voor ons alletwee…
Waagstraat
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1
1De eeuwig wisselende hemel welfde
zich eeuwenlang boven dezelfde grond,
waar altijd anders en altijd hetzelfde
de stad zichzelf herkende en hervond;
van wat hier door de jaren is verrezen
is veel weer door de jaren neergehaald,
maar altijd werd deze plek het wezen
van Gronings stad en ommeland bepaald,
dat, steeds als men het nieuwe met…
wisgedicht
2.9 met 10 stemmen 0
0De rijmende dichter ervaart het rijm juist niet als een keurslijf, maar als een bezielende verrijking, die hem dingen laat schrijven die hij in eerste instantie nooit had bedacht, wat bijdraagt tot wat een gedicht moet zijn: iets wat groter is dan zijn maker, iets waarvan ook de dichter het gevoel moet hebben dat hij het niet zelf had kunnen bedenken…
Adressen
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0In het verhaal van mijn twee steden
is het vooral in deze stad
dat mij meteen weer is ontgleden
wat ik het meest heb liefgehad.
Mijn Amsterdamse perioden
meet ik als vanzelfsprekend af
aan onvergetelijke doden
om wie ik onvergeeflijk gaf.
En altijd loop ik in den blinde
door de bekende buurten rond
om iets van vroeger te hervinden
wat…
Begraafplaats
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0De mannetjes die hier wat werken
doen alles maar op hun gemak,
ze harken de paden en perken
en scheren de sierheesters strak.
Ze weten van elk van de zerken
het nummer, de rij en het vak;
ze zouden het zeker bemerken
wanneer er een dode ontbrak.
Dat zal ook wel nooit meer gebeuren.
De mannetjes kennen hun plicht,
het hek met de ijzeren…
Moment
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1
1Soms hoor ik onverwacht weer achter
gewone woorden die je uit
een zoveel zuiverder en zachter,
adembenemender geluid,
dat ik opnieuw naar je moet kijken
of ik je nooit tevoren zag.
Laat al die jaren maar verstrijken;
zolang ik dit bewaren mag
kan jou en mij de tijd niet deren:
weer voor het eerst met je alleen
hoor ik de harmonie der sferen…
Credo
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Ik heb je terugkeer uit de tijd
met zoveel ongeduld verbeid,
met zoveel stelligheid bezworen,
dat als er voor dit rijk gemis
in wat ik schrijf geen plaats meer is
ook ik niet voortkan als tevoren.
Wanneer ik ons van het geloof
dat mij in leven houdt beroof,
kan niets je aan de dood ontwringen:
je bent een handvol woelig stof,
een schap bedorven…
Verstokt Rondeel
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden,
een hoop gelazer en getob;
toch ken ik nog de harteklop
van elke vrouw waarmee ik vrijde.
Ik schreef gedichten tussenbeide,
maar loste het probleem niet op:
nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden,
een hoop gelazer en getob.
Hoe dikwijls toog ik niet ten strijde
en keerde met bebloede kop
weerom…
Bezit
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Waar ik mijn hart aan heb verpand
in mijn verspild verleden,
het ging voorbij, het hield geen stand,
het is als zand vergleden.
Ik heb mij steeds het meest gehecht
aan sterfelijke zaken,
aan dingen die ik nimmer echt
tot mijn bezit kon maken.
Maar alles wat zo dierbaar was
dat ik het heb verloren,
is mij sinds ik het kwijt ben pas
voorgoed…
wisgedicht
2.8 met 14 stemmen 0
0Wat zijn dat toch voor waanideeën,
dat je, verdomd, in een gedicht
'de dingen van je af kunt schrijven'?…
wisgedicht
2.5 met 10 stemmen 0
0Als ik rechten had gestudeerd en voor mijn lol gedicht, was ik gelukkiger geweest. Niet voor niets heb ik geschreven: de beste kans is steevast de gemiste.…
Ten leste
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0
0Ik weet niet welke weg je neemt;
de sterren gaan hun baan ten einde
en straks is mij het dichtstbijzijnde,
het langst gewetene weer vreemd.
Maar wat bestond aan zon en maan
en wisseling van de getijden,
het was alleen opdat wij beiden
elkander niet zouden ontgaan.
Wij worden nu nog slechts door tijd
en ruimte van elkaar gescheiden,
maar…