biografie: Johanna Kruit
Johanna Kruit werd in 1940 in Zoutelande (Zeeland) geboren in een gezin van elf kinderen. Haar vader was boekhandelaar. Ze groeide op in een hoog huis achter de duinen en zwierf vaak langs het strand.
Johanna woont nog steeds in Zeeland, al is het nu in een andere plaats: Biggekerke. Strand en zee zijn veel in haar werk terug te vinden. Niet alleen in 'Brieven aan een prins', maar ook in haar gedichten. Daar ruist en waait het vaak.
Johanna verzon verhalen, sprookjes en gedichten voor haar eigen twee kinderen. Later schreef ze ze ook op. In 1994 verscheen haar eerste kinderboek: 'Jasper en Sartje'. Voor haar poëziebundel voor jongeren 'Zoals de wind om het huis' kreeg ze in 1996 een Vlag en Wimpel.
Johanna Kruit bezoekt vaak scholen. Daar leest ze voor uit eigen werk, praat met leerlingen en doet poëzieprojekten. In de toekomst wil ze graag doorgaan met het schrijven voor kinderen. Haar boeken moeten gaan over problemen van deze tijd. Johanna vindt het belangrijk dat kinderen het gevoel krijgen dat iemand hen begrijpt. De rest van Johanna's plannen is nog geheim.
Inzendingen van deze schrijver
6 resultaten.Vaders
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1 Knuffelen gaat niet zo goed.
Ze roepen hé joh, je weet het hè,
en lezen de krant.
Over de rand kijken ze mee
hoe je je huiswerk doet
of niet.
Je staat versteld van
wat ze weten over de wereld.
Meer dan van jou bijvoorbeeld.
Vaders zijn zo. Ze laten niets merken
tot er iets is.
Dan leer je ze kennen als moeders.
------------------…
Melancholie
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1 Altijd geweten dat je terug zou komen.
Een winter lang op je gewacht.
Soms wakker liggend in de nacht die
duistere geheimen wikkelde om bomen.
Altijd geweten dat je er nog was.
Bijna vergeten soms. Dan kon ik zingen
en lachen door de tijd. Hoe ongezien en
onvermijdelijk verborgen in de dag
bleek je aanwezig. En nu je er weer bent
begroet…
Legpuzzel
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 van schoonheid hing de wereld samen
de koeien leken echt te kloppen
slechts hun koppen waren groter
of zat het in de ogen?
een vogel die we vaag vermoedden klonk
uit de lucht een stip die zong was thuis
uit onze doos ontsnapt
later vouwde al het vee zich
samen voor de hekken
droomden wij dat na de regen
onze namen zouden groeien in het…
Mijn vader had een stoel in zijn kantoor
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Mijn vader had een stoel in zijn kantoor
waar hij het langst in woonde. Als hij schreef
mocht ik, wanneer ik met hem zweeg
tegen zijn benen zitten. Het kwam voor
dat wij vergaten waar we waren.
Dan las ik over Remy of oom Tom.
Ik weet nog dat het leek alsof hij zong.
Ook streelde hij een keer mijn haren.
Later heb ik gehuild om wat niet…
Wasdag
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Mijn moeder zingt. Zij is alleen
en hangt de was op lange lijnen.
Achter de schuur zit ik. Steeds weer verschijnen
haar handen om de waslijn heen.
God is mijn licht, ik wandel op zijn pad
zingt zij. De lijnen raken vol.
De zon legt om haar hoofd een aureool
van goud dat zij nooit eerder had.
Dan is ze weg. Ik hoor de achterdeur
eerst opengaan…
Nooit
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Nooit schreef ik je een brief. Je was zo dicht
dat ik je elke dag kon zien. Jouw verte
was anders dan de mijne. Maar het viel ons licht
daar over heen te praten. De toekomst was zo lang
dat over vroeger spreken nog wel kon. We deden
dus gewoon. Maar waren beiden bang
dat alles toch weer fout ging. Deze nacht
leg ik voorzichtig bloemen op…
