biografie: Leo Vroman
Leo Vroman [Gouda 1915 - ....]
Leo had joodse ouders. Hij studeerde, na de Rijks-HBS in Gouda voltooid te hebben, van 1932 tot 1940 biologie in Utrecht. Tijdens zijn studie leerde hij o.a. A. Alberts, Kees Stip en Anton Koolhaas kennen. In 1940 deed hij als soldaat-wielrijder dienst op de Grebbeberg. In mei 1940 wist Leo Vroman met een zeilboot naar Engeland te ontkomen.
Vandaar reisde hij verder naar Nederlands-Indië. In Batavia maakte hij zijn studie af. Toen de Japanners Nederlands-Indië binnengevallen waren, werd hij krijgsgevangen gemaakt en verbleef in verschillende kampen (o.a. in Bandoeng, Tjilatjap, Batavia, Singapore, Osaka en Nagaoka). Na de Tweede Wereldoorlog kwam hij in New York terecht, waar hij werkte als wetenschappelijk onderzoeker (hematoloog) op het gebied van de bloedstolling. In zijn biochemisch vakgebied is zijn naam vastgelegd in het 'Vroman-effect': bepaalde bloedstollingsverschijnselen. Leo Vroman promoveerde in 1958 in Utrecht. In 1970 ontving Leo Vroman de Individual Science Award, Wayne State University, Detroit, MI.
Leo Vroman debuteerde in 1946 met de bundel 'Gedichten'. Hiervoor had hij al in diverse tijdschriften gedichten gepubliceerd. In 1947 trouwde hij met Tineke Sanders met wie hij sinds 1938 verloofd was. Ze kregen twee dochters: Geraldine in 1950 en Peggy Ann in 1952. Tineke publiceerde onder de naam Georgine Sanders zelf ook gedichten, o.a. in 'De Tweede Ronde'.
Sinds 1951 is hij officieel Amerikaans staatsburger. In Amerika had Vroman wel heimwee naar Holland. Dit bracht hem tot de - intussen gevleugelde en veel geciteerde - woorden: 'Liever heimwee dan Holland'. 'Philosophische psychologie van de kunst' werd door Vroman geschreven in 1935. Het kwam via de ouders van zijn vrouw en Bert Voeten bij het Letterkundig Museum. In 1981 werd het in een kleine oplage (120 exemplaren) uitgegeven. In 1987 kreeg hij de zilveren penning van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.
Veel van zijn werk is door hem zelf geïllustreerd. Zijn poëzie is vaak op conversatietoon en zijn 'ik' en zijn vrouw Tineke en zijn dochters zijn terugkerende elementen in zijn werk, naast het dichten zelf en de angst voor de dood, maar ook voor het leven.
Het Tom Kwakernaat Ensemble zette poëzie van Vroman op muziek (2002)
Inzendingen van deze schrijver
13 resultaten.
wisgedicht
1.9 met 7 stemmen 
1 God behoede de mens en geve hem een zoen: er is verder niets met hem te doen. Streel zijn zoete pens, want mens is een zachte machine, een ingewikkeld liefje. Verzilver zijn statiefje, leid hem in een vitrine, doe bij hem een lichtje aan.…
Vrouwen 2
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1 Het mooiste in ons hele leven
doen we net als iedereen
en daarom juist het liefst alleen.
Dus wordt het krom beschreven.
Er blaast eentonige muziek
uit de annalen der erotiek
dwars door de waarheid heen.
---------------------------
uit: Tirade, nr. 300, 1985.…
Toen ik 12 jaar was
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Toen ik 12 jaar was
hield ik het meeste
van bossen vol beesten
en van slapen in het gras.
Daar staan nu huizen, want
dat was duizend jaar geleden.
Wat bos was en weiland
is nu bebouwd en bereden.
Was ik maar een kilometer
lang, dan kon ik alles beter
overzien en misschien verdragen,
en dan kon ik mij vol behagen
uitstrekken over die…
XXIV
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Gekwelde bloemen die nog even
in kwalijk water overgeven;
verwarde kip wier lege tenen
in de lucht van toen verstenen...
vreselijk is het woord 'stilleven'.
------------------------------------------
Uit: 'Manke vliegen'…
Twee Partijen
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Er zijn twee hachelijke
partijen: één strevende
naar het belachelijke,
dat is die der levenden;
en één van gezag,
dat is die der doden;
en als het aan mij lag
waren beide verboden.
Lag het aan mij
dan stichtte ik graag,
en liefst nog vandaag,
een derde partij.
De 'Waar Alleen…
Regeneratie
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Ieder gedicht
dat ik schrijf
is het laatste,
is mijn dood.
Dan smelt mijn gezicht
bijzonder groot
uit mijn lijf,
in mijn schoot.
Als ik wegloop
mors ik een hoop
dode manen
en kruip-organen,
en ikzelf dool,
zo dun dan
zo fijn van vrees
als een Chinees
symbool
voor 'man',
(een lijn
voor gebaar,
en een voor voet,
waaruit…
wisgedicht
2.6 met 13 stemmen 0 Het schrijven van een gedicht is in feite naaktlopen
met je hersenen.…
De grote tuin
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 De grondwet van de aarde
is langs de kanten
van wegen en paden
nu al uit planten
en bloemen te raden:
waarom hier dit gras?
Omdat iemand zo pas
of ooit, zeg maar ooit
een eeuw geleden
langs is gereden
en zijn bakje as
had leeg gestrooid.
Waarom daar die planten?
Daar heeft een tante
op een deken gezeten
en bessen…
In bed
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Het is mij een droom te ontwaken
door een hand op het haar en de slapen
en de streling van zaaien en rapen
meer dromen te voelen maken;
hoor in het omhullend geruis
van een adem de zee, de wind
op een lang, leeg strand, en een kind
ver van het ouderlijk huis -
Zij vroeg mij waar we nu waren.
Het was herfst in mijn droom en ook buiten…
Voor wie dit leest
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1 Gedrukte letters laat ik U hier kijken,
maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,
mijn hete hand uit dit papier niet steken;
wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken.
O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.
Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid;
verzacht het vreemde door de druk verstenen
van het geschreven woord, of spreek het uit…
wisgedicht
2.8 met 18 stemmen 0 op enkele dagen van het jaar
is bijna alles wel eens waar…
wisgedicht
3.4 met 93 stemmen 1 Kom vanavond met verhalen
hoe de oorlog is verdwenen,
en herhaal ze honderd malen:
alle malen zal ik wenen.…
wisgedicht
3.4 met 18 stemmen 0 Ieder gedicht
dat ik schrijf
is het laatste,
is mijn dood.…
