biografie: Michel van der Plas
Michel van der Plas (1927), ps. van Bernardus Gerhardus Franciscus Brinkel,is schrijver, dichter, journalist en biograaf. Veel lof oogstte hij met zijn biografieën over Guido Gezelle en J.A. Alberdingk Thijm en Anton van Duinkerken. Was als journalist verbonden aan
Elseviers Weekblad sinds 1949. Schreef versch. bundels gemakkelijk aansprekende, naar de vorm traditionalistische poëzie, waarvan
Going my Way (1949) bekroond werd met de Jan Campertprijs. Trok de aandacht met speelse parodieën en leverde tal van cabaretteksten. Ook vertaalde hij werk van o.a. T.S. Eliot en H. Böll.
In 1960 verscheen er een verzameluitgave van zijn poëzie tot 1955: Edelman-Bedelman. Zijn journalistieke documentaires Uit het rijke roomsche leven (1963) en Mooie vrede (1966) vonden een gunstig onthaal. Samen met G. Bomans blikte hij terug op zijn roomse jeugd in In de kou (1969).
Een belangrijke verzameluitgave van zijn poëzie is Gedichten (1974). Vertaalde poëzie kwam een jaar later uit onder de titel Goede buren, verre vrienden. Later werk van gemengd karakter selecteerde hij in Zo'n beetje wat ik voel (1979). In 1979 werd zijn gehele oeuvre bekroond met de Tollensprijs.
Inzendingen van deze schrijver
5 resultaten.Uit Warschau
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 Het kerkhof van een getto. Stenen. Stenen.
Gezichten die niet zeggen wat ze menen.
Hangende handen. Lusteloze voeten.
Ze waden door een eeuwig puin. Ze moeten.
Maar op een zolderkamer gaan ze leven.
Vertellen. Menselijk bewegen. Even.
Ze worden vogels, fladderen en wiegen.
Tot aan 't plafond. Dan weifelen ze. Liegen.
Schrompelen samen…
Regentesselaan
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Wat heeft ons op die morgen toch wel mogen
doen lopen langs de Regentesselaan,
waar ons de blaren om de oren vlogen?
Waar kwamen we in 's hemelsnaam vandaan?
Hoe dan ook, er kwam een mannetje aan
waardoor je blik opeens werd aangezogen,
een en al zwarte hoed en zwarte ogen,
voorzichtig schuifelend, - en jij bleef staan.
Kloos, zei je, toen…
Heilsoldaat
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Er liep een hondje tussen de soldaten,
meisjes giechelden op de laatste rij,
toen zij een lange juichende cantate
over de hemel zongen: Maakt u vrij!
Het was een straat als alle andere straten
Ik zag een heilsoldaat, hoe hij
Haast jubelend zong, of hij 't nooit meer zou laten,
hij keek omhoog en leek onzegbaar blij.
Ik hoorde de trompet…
Een nieuw lied
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Een nieuw lied voor de Heer die de vogeltjes schiep
En hun wijzen van iedere dag
Die de treurwilg tot eindeloos treuren riep
En de vrouw tot haar eeuwige lach
Een nieuw lied voor de Heer die de goudvissen goud
En de roodborstjes rood heeft gemaakt
Die de golven der zee, en de bladeren van 't woud
Met zijn vinger heeft aangeraakt
Die de kolibrie…
School der liefde
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Woorden van geluk zijn moeilijk, ze zijn
klank, wartaal, aaas en jijs en toedan, alles
of niets. Het lekken van vuur; een gordijn
in de wind. Ze zijn eigenlijk maar ballast.
Want we zeggen geluk niet, we doen het.
Dieren hebben alleen maar hun lichamen;
snuiven, stampvoeten, hoeden warmte met
warmte. Het leeft en trilt, het heeft geen namen…
