biografie: Miriam Van Hee
Miriam van Hee [Gent 1952 -....]
Miriam van Hee is dichter en vertaler.
Ze studeerde Slavische filologie te Gent en is docent Russisch aan het HIVT Antwerpen (RUCA).
Gedichten van haar hand verschenen onder ondere in de literaire tijdschriften 'Koebel', 'Restant', 'Nieuw Wereld Tijdschrift', 'De Brakke Hond' en 'Dietsche Warande & Belfort'.
Inzendingen van deze schrijver
6 resultaten.De eerste lentedag
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 op het plein werd nog gevoetbald
aan open ramen werd muziek geoefend
er was iets zuiders in de straat
de deuren stonden op een kier
wij brachten brieven naar de post
blij en opgewonden als kinderen
de avond voor de schoolreis
elders kwamen de troepen
weer in beweging
---------------------------------------
uit: 'Het verband tusen de…
Winter 2
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 langzaam glijden hier de uren
in een bestaan waarin het spreken
al bijna onmogelijk het lachen
ongehoord is het zwijgen
een ziekte
een bestaan waarin de nachten
wakend worden doorgebracht wachtend
op wat niet komt dromend van
rumoerige trottoirs en teder
geruzie onder de bruggen
langzaam sneeuwt de voortuin vol en
een vreemd samengaan…
tekening
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 tenslotte willen wij steeds opnieuw
hetzelfde zien: een huis tussen de bomen
zoals kinderen het onvermoeibaar
tekenen: een raam, een deur, een leien dak
en achter het raam een familie en laten we
vooral de schoorsteen niet vergeten
waar rook komt uitgekringeld
op de lege plekken komen bergen
hier en daar een vogel
en sneeuw misschien waardoor…
de ribben zijn van het geraamte
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 de ribben zijn van het geraamte
het mooiste onderdeel, ze doen
aan vleugels denken of een soort
accordeon waar leven in- en uitgaat
je ziet ze beter
na de hongersnood of in het massagraf
het zijn de rimpels in het zand
als de zee zich heeft teruggetrokken
het zijn de breekbaarste takken
van de bomen die in open vrachtwagens
worden weggevoerd…
deze lente, dit
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 deze lente, dit
nerveuze regenen maakt
alles weer onzeker en toch
buiten door het raam
gaat alles verder:
onrust ingemetseld in
huisnummers buslijnen
rekeningen dagen
graden en
daar lopen onder paraplu's
allen die wat willen worden
die al huizen hebben
schoenen auto's
kinderen
ach, deze lente dit
uitgesteld ontluiken, dit
regenen…
afscheid in poleskoje anno 1994
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 omdat lopen beter is
dan stilstaan hebben zij
niet op de bus gewacht
maar gaan alvast gestaag
het uitzicht in, met grote ogen
kijken hen de dieren na
zij namen afscheid
zij hielden even bij elkaar
wat straks uiteen zal vallen
huil niet, zegden ze
omdat woorden beter zijn dan stilte
een jongen loopt hen tegemoet
met rubberlaarzen in…
