Inloggen

biografie: Pauline van Munster


Inzendingen van deze schrijver

65 resultaten.

Ik wil het net zo als Claudia de Breij.

dagcolumn
4,5 met 4 stemmen 507
-----------------------------------------------------------------------------------------
De maandag-dagcolumn is een herhaling van de dagcolumn van 10 jaar geleden.
Interessant om te zien in hoeverre omstandigheden, denkbeelden en zienswijzen van toen
nu nog geldingskracht hebben....

Een moment van vrede

dagcolumn
3,7 met 9 stemmen 632
----------------------------------------------------------------------------------------------------
De maandag-dagcolumn is een herhaling van de dagcolumn van 10 jaar geleden.
Interessant om te zien in hoeverre omstandigheden, denkbeelden en zienswijzen van toen
nu nog geldingskracht hebben....

Bio-resonantie

dagcolumn
3,0 met 2 stemmen 413
Ik ben geradbraakt. Vrijwillig. Ik heb mij vrijwillig aan banden laten leggen. Eén om elke enkel, één om elke pols en één om het hoofd. Aan iedere band werd een snoer gekoppeld. Links een zwarte, rechts een rode, en een beige om mijn hoofd. Al die snoeren leiden tot een kastje met veel lichtjes. Het apparaat droeg de naam SCIO.
Ik zal u de volledige naam besparen waar Scio voor staat, maar het heeft te maken met een helingstechniek die met bio-resonantie van doen heeft. Bio-resonantie is gebaseerd op de wetenschap dat ons lichaam - en alles wat leeft - bestaat uit trilling en reageert op andere trillingen. Trillingen resoneren. En die resonantie veroorzaakt balans of ziekte.
Ik kwam dus voor de balans.
SCIO is zo'n apparaat dat de disharmonische trillingen constateert en verbetert. Op alle fronten van ons bestaan - fysiek, emotioneel, spiritueel - trillen wij. Maar de ons zo drukke omringende wereld haalt ons vaak uit de goede trilling en daarom raken wij gestrest, worden we ziek of zijn moe. Ook onze voeding is van invloed op ons gedrag en ook dat meet SCIO....

Een telefoniste stem?

dagcolumn
3,5 met 4 stemmen 464
“We doen een voorstellingsrondje,” zei hij. “Dat praat een stuk makkelijker. Ik ben Henk en ik ben blij dat jullie hier aanwezig zijn. Dat betekent nieuw bloed. Begin dus maar bij je bloedgroep zou ik zeggen,”; hij lachte hard om zijn eigen grap.
Dat moet van de zenuwen zijn, dacht ik. Ik keek om me heen. Niemand lachte. Er was er één die grijnsde maar dat was ook vast van de zenuwen, zij was aan de beurt.
Waarom heeft God ons een stem gegeven als er maar zo weinig zijn die hem durven te gebruiken? Zangers weten het. Redenaars weten het. Politici, burgemeesters, Koningen en Koninginnen, acteurs en cabaretiers weten allemaal dat het juist om hun stem is dat we naar ze luisteren. Maar wij, de gewone burger, waarom hebben wij een stem gekregen als er op het moment dat wij hem moeten gebruiken vaak iets anders uitkomt dan wij willen zeggen? Of hij ineens anders klinkt? Of wij helemaal niets kunnen uitbrengen?
Ik was bijna aan de beurt. Ik voelde zweetpareltjes mijn kraag inglijden, onder mijn oksels werd het geurloos vochtig. Mijn hart klopte in mijn keel, mijn strottenhoofd krampte langzaam maar dwingend samen. Toen het eindelijk mijn beurt was waren mijn brillenglazen beslagen. ...

Foute teken.

dagcolumn
3,2 met 5 stemmen 428
Afgelopen week dacht ik een zomergriepje te pakken te hebben. Koorts en spierpijn van kruin tot teen dwongen mij in bed te gaan liggen en de transpiratieaanvallen te ondergaan, terwijl mijn spieren zich aan alle kanten lieten voelen. Er ontwikkelde zich geen hoest, geen keelpijn en ook geen kuchje op de longen, maar geen enkele andere gedachte haalde mij van het idee af dat het een griepvariant was.
Tot ik drie dagen later het rode puntje met een grote kring erom heen zag. Alle alarmbellen gingen af. Ik dook het internet op en zocht onder Foute Teek. Het aantal hits liep tot in de vijf pagina's en de meest betrouwbare - die van de apothekers - klikte ik aan. Mijn vermoeden werd bevestigd. Ik had een tekenbeet opgelopen die besmet was met een bacterie die de ziekte van Lyme zou kunnen veroorzaken en moest direct aan de antibiotica.
Gelukkig leven we in een land waar, als je de telefoon oppakt met een dergelijke vraag, je vrijwel meteen gehoord en geholpen wordt.
En zo lag ik die nacht in mijn bed alwaar een gevecht tussen twee grootheden in mijn lichaam begon. Het bacteriële gif van de aanvaller tegen de bestrijder van dat gif en zijn aanvaller. Hevig transpireren, niet stil kunnen liggen, hartkloppingen en veel spierpijn behoorden niet tot de bijverschijnselen maar waren de tekenen van die strijd. En ik, de ik die vanuit een plekje ergens in mijn hoofd, naar deze strijd kon kijken, zag dat het conflict nog niet zomaar bijgelegd was. Er woede een ware guerrilla in mijn lichaam en voor overige zaken had het weinig tijd en energie. Er zat niets anders op dan me over te geven en de twee partijen hun geschil te laten uitvechten. Ik was in een micro-oorlog beland....

Je eigen stem

dagcolumn
2,7 met 3 stemmen 335
Laatst vroeg iemand mij of ik de gedichten wilde lezen die hij had geschreven. Ik was de eerste die ze te zien kreeg. Hij wilde weten of ze goed genoeg waren. Hij dacht eraan om naar buiten te treden met zijn gevoel. Hij voelde dat het tijd was geworden om zichzelf te laten zien. Misschien dat hij een bundeltje zou laten maken.
Ik voelde me vereerd. Ik weet hoe kwetsbaar het kan zijn om met je gedachten en ideeën naar buiten te treden. Het geeft mij soms het gevoel dat ik half naakt tegenover de lezer sta. En wie staat er nou graag half naakt voor een volkomen vreemde? Wat drijft de schrijver om naar buiten te treden?
Ik schrijf omdat ik contact wil maken. Ik zoek verbinding met – op de eerste plaats – mijzelf. En dat gaat makkelijker als ik schrijf. Er komen gevoelens uit de pen waarvan ik niet wist dat ze er waren. Er worden gedachten op een rijtje gezet die ineens een uitgewerkt idee of visie schetsen. Schrijven brengt mij in aanraking met mijzelf. Dat ik het vervolgens naar buiten wil brengen heeft met een zekere zelfingenomenheid te maken – iets in mij gelooft dat er een ander is die zichzelf in het standpunt herkent.
Ik bied de lezer de gelegenheid om mijn woorden te wikken en te wegen, te becommentariëren en te beoordelen, het mooi of niet mooi te vinden. De negatieve reacties kunnen steken, de positieve reacties vervullen de wens naar herkenning. Want meer is het niet, in het publiceren van mijn werk ligt het verlangen om gezien te worden. En om gezien te worden moet je naakt durven staan. Dat is niet iedereen gegeven. ...

Het Boek met alle Antwoorden

dagcolumn
2,7 met 3 stemmen 304
Dit is geen reclame. Ik moet het gewoon even kwijt. Er bestaat een Boek met alle Antwoorden. En het werkt. Ik heb het geprobeerd. Niet om te testen of het Boek zijn titel waard is, of om de werking ervan te achterhalen, ik heb het geprobeerd omdat ik echt een vraag had waar ik antwoord op wilde.
Ik liep al dagen rond met de vraag of degene die me had teleurgesteld het zich bewust was dat ze dit gedaan had. Ik voelde me tekort gedaan en een beetje in de kou gezet. Maar vertel je dat en hoe vertel je dat? En had het nog zin om het te vertellen, er was ondertussen al ruim een week overheen gegaan? De vraag en twijfel bleef me opzoeken en juist daar werd ik onrustig van. Ik kon het niet van me afzetten.
Toen kwam het Boek ten tonele. En daar zag ik de mogelijkheid tot een oplossing. Ik stelde de vraag; 'Hoe kan ik mijn twijfel en onzekerheid opheffen?'
Het antwoord was duidelijk; 'Wees assertief.'...

Reizen kan altijd

dagcolumn
3,7 met 3 stemmen 440
Een dagje naar mijn familie in het oosten van het land doe ik altijd met de trein. Zo kan ik 's avonds bij het eten een glas wijn drinken en kan ik op de terugweg in gedachten en mijmeringen over het verloop van het bezoek verzinken.
Mijn vakantie is voorbij en ik ga ze verslag doen van mijn ervaringen. Ik zit in een coupé met schuin tegenover mij een gezette, kwebbelende Surinaamse familie. Een moeder met dochters. Dat zie ik niet alleen aan dezelfde trekken in de gezichten, maar ook omdat ze haar voortdurend als mama aanspreken. Drie dochters van mijn leeftijd die hun moeder een dagje meenemen naar familie, ook in het oosten. Het is uit de gesprekken op te maken dat het lang geleden is dat de moeder met de trein heeft gereisd. Ze is enthousiast over de ruime stoelen - alsof je in het vliegtuig zit, roept ze opgetogen - en wat handig dat er zo'n klaptafeltje voor je zit - ook al zoals in het vliegtuig! - en wat zijn de vloeren schoon en de ramen groot en ga zo maar door. De moeder geniet als een kind.
Daarnaast lijkt ze ook lang niet buiten de straten van de grote stad te zijn geweest. Bij de koeien in de wei en de schapen die grazen langs de randen van de sloten, klapt ze van plezier in haar handen dat ze weer levende dieren ziet. De draaiende wieken van de oer Hollandse molen verderop brengen haar in volkomen extase en ze moet nu echt wat eten; een broodje ham.
De dochters serveren haar het maal en de moeder geniet nu nog meer, met volle mond en uitzicht over zonnige weiden tot aan de einder....

10 (T)huisregels

dagcolumn
3,0 met 3 stemmen 300
1: Het wonen in een huis, met een dak en deuren, dat je beschermt tegen kou en regen en wind, is een groot goed.
2: Het genot van stromend water, warm en koud, het comfort van verwarming en de luxe van elektriciteit is een rijk bezit.
3: De ruimte van een tuin om je eigen huis, de mogelijkheid om direct en dagelijks in contact te zijn met de natuur, is een kans om verbinding te leggen met datgene wat je omringt.
4: Het onderhoud aan je eigen huis is een dankbetuiging aan dit bezit....

Twijfel

dagcolumn
3,7 met 6 stemmen 345
Er zijn van die ochtenden, dan sta ik onzeker op. Ik voel het in mijn buik, een onrust die kenmerkend is voor de twijfel die me de rest van de dag zal achtervolgen. Twijfel met keuzes maken, twijfel over discipline, op het vlak van hoop en verwachtingen. Kortom, twijfel over wat er nou precies goed is om te doen en wat niet. Op zo'n ochtend weet ik dat ik structuur moet zoeken die me door de dag begeleidt.
Zo heb ik in de loop van de maanden al een rijtje van drie opgebouwd. Drie dingen die me houvast bieden op een twijfelachtige dag. En sinds kort is er een vierde bij.
Ik weet dat mijn fiets altijd in de schuur staat. Op die fiets rijd ik naar het strand, waar ik weet dat de zee altijd is. Daar maak ik een strandwandeling waarvan ik weet dat hij altijd een rustgevende, aardende uitwerking op mij heeft.
En nu zijn er de zwanen bij. Op weg naar het strand, op de fiets die mij al in het zadel houdt, kom ik langs de geboorteplaats van een troep zwanen. Drie gezinnen bij elkaar, alledrie met een groot aantal nazaten. Het is werkelijk een klein zwanenmeer als ik voor negen uur, op mijn fiets, naar het strand rijd. Zestien zwanen in totaal, als ik op tijd ben zie ik ze nog allemaal hun toilet maken alvorens zij ieder voor zich een richting kiezen voor die dag....

Chianti.

dagcolumn
1,0 met 4 stemmen 226
Morgen gaan we naar Chianti. De eerste vakantie dit jaar. Ik heb nog nooit zo veel zin in een vakantie gehad als dit keer. En ik ben niet eens moe of de dagelijkse sleur zat - ik leef niet in een sleur omdat ik een nerveuze aard heb die iedere herhaling what so ever dodelijk acht, dus is mijn dynamiek die van een storm, en stormen hebben over het algemeen de eigenschap niet stil te zijn en tot een rustpunt te komen, waardoor alles voortdurend in beweging is - maar dit terzijde. Ik kijk erg uit naar onze bestemming. Ook omdat er al mensen zijn. Niet omdat ze daar wonen - al zou een goed gesprek bij een goed glas plaatselijke wijn weleens vruchten kunnen afwerpen betreffende het aanschaffen van een woning daar - deze vrienden zijn eerder vertrokken en leven tijdelijk met ons in hetzelfde huis.
We krijgen niets anders dan lovende smsjes, enthousiaste telefoontjes en dito emails toegestuurd. Over de omgeving, het eten, de temperatuur, kortom... Ik ben blij, trots en zeer voldaan met mijzelf, want ik heb deze mooie plek gevonden.
Nu weet ik dat de schoonheid van het plekje niets met mij te maken heeft. Dat heeft het plekje aan zichzelf en zijn schepper te danken. Maar het zal me niets verbazen als het plekje gek is op complimenten en door iedere loftuiting alleen maar mooier wordt.
Ik heb me voorgenomen om vanaf het moment van aankomst tot het moment van vertrek niets dan lof te uiten over onze verblijfplaats. En ik ga vaker complimentjes uitdelen. Niet alleen aan mooie plekjes in z'n geheel, maar ook aan een rivier, aan een bos of een heide, aan een braak stuk liggend land, aan een olijfboomgaard, aan een weggetje door landerijen, en ook aan mensen en dieren. Want van complimenten groeien en bloeien we denk ik allemaal....

Mijn moeder, haar vriendin en de trein.

dagcolumn
4,0 met 1 stemmen 252
Mijn moeder is op leeftijd. Ze loopt met een stok de wereld rond. Zo heeft ze afgelopen jaren Zuid-Afrika, Sri-Lanka, Thailand, Frankrijk, en meerdere steden in Europa bewandeld. Dit keer met een vriendin. Een dagje Den Haag, in het bijzonder de Lange Voorhout waar de beelden van Manolo Valdes en Kim de Ruysscher waren te bewonderen.
Ze namen de trein vanuit Nijmegen, dat ze al ontelbare keren had gedaan, en ze waren er bijna.
"We zijn er als de trein onder de overkapping staat", zei mijn moeder zelfverzekerd tegen haar vriendin, een reisleidster. Deze vriendin geloofde haar.
"Toch apart dat iedereen er hier uitstapt." ...

Volledig jezelf zijn

dagcolumn
4,0 met 5 stemmen 982
Volledig mezelf zijn is nog geen eenvoudige taak. Al zou ik nog zo graag willen, ik voel een muurtje om mij heen. Een waar ik zelf moeilijk door naar buiten kan dringen. En andersom natuurlijk ook, door die muur kan iemand mij niet eenvoudig bereiken.
Ik weet niet wat er gebeurd is dat deze muur gemetseld is. Heb ik het gedaan? Hebben omstandigheden, ervaringen, gebeurtenissen dit muurtje opgetrokken? Ik zie niet van wie de handen zijn die deze muur steen voor steen gemetseld heeft.
Maar dat doet ook niet ter zake. Feit is dat hij er staat en dat ik die muur weer af wil breken. Hij belemmert mijn zicht.
Een gat slaan is onmogelijk. Het is een degelijk stukje bouwwerk, niet eenvoudig om te gooien. Omduwen, in één gebaar omver werpen vereist te veel kracht. En daarbij, ik zou mezelf bezeren. ...

Het verhaal van de ezel (3)

dagcolumn
1,3 met 6 stemmen 753
Ik keek haar nog steeds niet begrijpend aan. 'Ik snap het niet S,' zei ik.
'Nou,' zei mijn vriendin, 'ik heb de auto vandaag nodig om die ezel met jou te gaan halen natuurlijk!'
'Die ezel is niet van mij.'
'Natuurlijk is die ezel wel van jou. Je wilt hem toch hebben?' ze keek me vorsend aan....

Het verhaal van de ezel (2)

dagcolumn
4,0 met 1 stemmen 242
'Ja, dat is 'm,' fluistert ze als we bij de ezel staan. 'Die heeft E. een paar dagen terug buiten gezet.'
We keken er met een overwinnaarsblik naar. Nu had ik de buit binnen dacht ik. Ik zag direct kans om de prijs te verlagen. Want een gevonden ezel brengt altijd winst op voor de eigenaar.
'Nee,' antwoordde de vrouw van de uitdragerij op mijn verzoek. 'De ezel stond bij ons voor de deur en dat betekent dat hij voor ons is. Wij mogen er voor vragen wat we willen.'
Ze had een punt. En zelfs op het zakken van een derde van de prijs, bleef ze hardnekkig weigeren. ...

Het verhaal van de ezel (1)

dagcolumn
2,3 met 3 stemmen 676
Het begon met de gedachte. Tijdens mijn schilderen ervoer ik de beperking van mijn veldezel en fantaseerde over een draaibaar model. Ik wist dat hij bestond; de atelierezel. Mijn gedachten dreven af naar mijn schilderkompanen, wellicht dat zij nog ergens zo'n ding hadden staan.
En zoals de alchemist van Paulo Coelho ons stelselmatig voorhoudt: wanneer je een hartewens uit, dan spant het hele universum samen om hem te verhoren.
Ik fietste langs een dumpzaak die zijn boeltje buiten had gezet. Een uitdragerij gevestigd in dezelfde straat als waar een van mijn kameraden woont. Mijn oog viel direct op de ezel die buitenstond - onmiskenbaar precies dat wat ik zocht.
Het was het begin van een reeks confrontaties die een ongelovige zou betitelen als toeval, maar die voor mij het bewijs leverde dat het universum inderdaad van goede zin is. Wij worden gehoord. En meer nog, wij worden geholpen in onze zoektocht naar het leven van onze legende....

Natuur en de stad

dagcolumn
3,0 met 2 stemmen 2.893
Ik woon in de stad. Ik ben geboren in een stad en zal er mijn leven lang in blijven wonen al verlang ik met tijd en wijlen naar de stilte van de natuur.
Lange wandelingen kunnen maken die starten bij mijn eigen huis van waaruit ik meteen een mooi gebied in loop staat nummer één op de lijst. Maar een goede tweede plaats wordt ingenomen door het leven in een buitenlands dorp waar ik de wind in de bomen hoor, de regen ruik voordat hij valt en waar dieren van allerlei pluimage mijn pad kruisen.
Toch is de natuur ook in de stad. Natuur laat zich niet zo gemakkelijk wegjagen. Het bezit de intelligente kracht van aanpassing. Zo weten we dat vogels zich niet alleen in bomen nestelen.
Bij ons in de straat waar oude, hoge herenhuizen staan, heeft zich onder een daklijst een nest kauwen verschanst. We kennen de geluiden die ze maken. Het krassen dat de moeder dan ook op een ochtend deed viel op. Mijn buren en ik stonden in een mum van tijd buiten, wijzend en starend naar boven, ons afvragend wat er loos kon zijn. De moeder wipte onrustig van auto naar auto, van daklijst naar balkon. Toen ik de straat aftuurde zag ik de oorzaak van haar paniek. Een dood jong lag tussen geparkeerde auto's. Uit het nest gevallen en niet meer tot leven te wekken door zijn moeders stem....

Familiepatronen.

dagcolumn
3,0 met 4 stemmen 499
Mijn schoonmoeder is letterlijk doodziek geweest. Gister was het voor het eerst dat ze sinds maanden voor even het verpleeghuis verliet. Ze kwam op bezoek. Haar andere schoondochter had een kleine gezinsbijeenkomst georganiseerd.
Voor ieder individu aanwezig was het een gedurfde onderneming. Het verlangen van iedereen naar hereniging, naar een weerzien van elkaar in gezinsverband, heeft in ieders hart geklopt. Het was lang geleden dat we bij elkaar waren geweest. Er was door onmin een barst gevormd die eerder op breken dan op buigen stond. Maar het ernstige ziek zijn en beter worden van moeder/schoonmoeder/oma leek de lijm te zijn die het kon herstellen.
Thuis, in je eigen situatie, bij je eigen gezin, in je eigen hoofd en hart kan het streven naar verzoening idealistische vormen aannemen. Het verlangen kan zich op eigen houtje een voornemen vormen, een inzet, een intentie, waardoor het onmogelijke mogelijk lijkt. Voor de wakkeren kan zo'n samenkomst de mogelijkheid zijn tot een definitief afscheid van oude, ongewenste gedragingen en gewoonten. Een nieuw begin. Gebouwd op de dankbaarheid voor het nog in leven zijn van moeder/schoonmoeder/oma.
Het ging goed. Er werd gelachen, gegeten, gespeeld. Er was contact. De barst leek zich te kunnen herstellen. Vrienden worden met je familie hoeft niet, elkaar respecteren is al een hele winst. ...

Ontmoeten is risicovol.

dagcolumn
2,5 met 4 stemmen 236
Ik ben graag met mezelf. Alleen. Werkend aan een tekst of tekening.
Het is niet alleen mijn behoefte aan stilte, en aan creëren, het is ook mijn moeite met ontmoetingen. Ontmoetingen met mensen en situaties. Mensen in situaties. Vooral in de situaties waarin ik gevraagd word voor mijzelf op te komen ondervind ik de meeste problemen.
Of anders gezegd; ik heb moeite met situaties waarin ik uitgedaagd word om in mijn eigen kracht te staan.
Of nog anders; ik geef gemakkelijk mijn eigen macht uit handen....

Migraine

dagcolumn
3,5 met 4 stemmen 303
Het begint er mee dat geluiden en geuren sterker tot me door dringen, dat de hang naar alcoholische drank zich versterkt en dat mijn irritatiegrens eerder is bereikt dan anders. Ik zou nu onder hand wel moeten weten dat het de voortekenen zijn van een lichaam en geest die overwerkt dreigen te raken, maar telkens wanneer ik op zekere ochtend opsta en de koffie me tegenstaat, overvalt me de migraine als een duveltje uit de doos.
Gordijnen dicht, watten in de oren, geen geuren, geluiden of beweging kan ik de volgende 24 uur nog verdragen. Het systeem staat op 'red alert'.
Bij iedere gedachte - een beweging van de geest - begint de maag te krampen om een braakaanval op te starten die de volgende uren aanhoudt. En wanneer er niets meer in het lichaam zit om over te geven, dan wordt overgegaan op de sappen van de gal. Alles wat erin zit wordt eruit geperst. Tot de laatste druppel reinigt het lichaam zich en ontdoet het zich van de toxische stoffen die de oververmoeidheid heeft opgebouwd.
En de geest? De geest verblijft al die tijd in onherbergzame oorden waar geen levende sterveling zich doorgaans waagt. Een karavaan aan herinneringen, ervaringen, emoties en onsamenhangende beelden denderen over elkaar heen als een stelletje losgelagen gekken. De drukte neemt pas na enkele uren af en wordt vervangen door etherische vormen die in golven in elkaar overgaan. Ook de geest is zich aan het ontdoen van de vervuiling die de drukke periode heeft opgebouwd. ...

Achterna gezeten door een spook.

dagcolumn
4,2 met 4 stemmen 451
Ik heb me jarenlang opgejaagd gevoeld. Van jongs af aan heb ik het idee dat ik word achterna gezeten door een spook. En als ik niet opschiet, doorloop, verderga, doorzet, haalde het me in en zou ik te laat komen. Waarvoor ik te laat zou komen wist ik niet, maar het ging duidelijk niet om het halen van een trein.
Het was iets belangrijks. Iets van grote, essentiële waarde. Het was iets dat als ik het niet zou halen, ik de grootste fout van mijn leven zou begaan. Ik zou iets mislopen. En ik zou er de rest van mij leven spijt van hebben dat ik het misgelopen was.
Ik werd achter mijn vodden gezeten door een fantoom dat mij de indruk gaf dat ik moest hollen. Vraag me niet waarom, maar het gaf me de indruk dat er haast geboden was bij alles wat ik deed.
Ik rende van ervaring naar ervaring, nam geen tijd om gebeurtenissen, ontmoetingen aanvaringen, frustraties werkelijk tot me door te laten dringen. Had ik iets meegemaakt dat leuk of vervelend was, dan stopte ik dat in mijn rugzak en liep gauw door naar het volgende. Want misschien zou daar gebeuren wat ik zocht. Misschien zou zich daar het geheim ontplooien wat tot nu toe voor me verborgen was gebleven. Waarschijnlijk - waarom zou er anders zo'n haast achter de dingen zitten - hoogst waarschijnlijk zou ik bij de volgende ervaringen mijn doel bereiken. Als ik maar haast maakte en op tijd zou komen. En waar ik vooral voor moest zorgen was dat ik niet ingehaald werd door het spook dat me wilde tegenhouden....

Leven als een kind in vredestijd

dagcolumn
3,3 met 6 stemmen 428
Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Iedere dag is een nieuw begin. Maar het zou zo gloednieuw moeten zijn dat ik alle dingen hiervoor ben vergeten. Dan is het pas echt nieuw.
Voor het eerst verwondering meemaken, als een kind voor het eerst de wereld zien, de aarde waarop wij leven ieder dag als een nieuwe aarde beleven. De helder groene kleuren van de lente ontwaren, het lied dat de merel fluit horen zoals ik het nooit eerder heb gehoord. Zelfs de regen tegen de ruiten alleen maar als de regen zien en niet als 'het slechte weer waar ik doorheen moet om mijn boodschappen te halen'.
Nieuw, alsof ik nog geen pijn, geen vreugde heb gekend en elk gevoel, iedere emotie zich nog moet openbaren, zich kenbaar moet maken in mijn blanke, zuivere ziel. Om het vervolgens weer te vergeten en de volgende dag weer van voren af te beginnen.
Ik kan mezelf zo oud voelen, zo te leven in herhaling. Ik ben het verleerd de wereld, mijn wereld, iedere dag opnieuw mee te maken. Ik ben het afgeleerd te kijken met de ogen van een kind. ...

Het verlangen naar verbinding.

dagcolumn
4,2 met 6 stemmen 318
Enkele keren per maand onderneem ik met een vriendin een lange wandeling door de natuur. Het liefst aan zee, daar waar de lucht open is en the sky the limit. Mijn vriendin is beeldend kunstenaar, en het duurt niet lang of wij bevinden ons midden in een vaak filosofisch getint gesprek.
Nu was het voor de Grieken al een gegeven feit dat wandelen de methode is om op wijsheden te stuiten. Wijsheden die doorgaans verborgen blijven in het hart en in de geest, maar door het wandelen vrijgemaakt worden.
Dat gebeurt ook dikwijls tijdens de wandeling bij mijn vriendin en mij.
Dit keer kwamen we op het thema verbinden....

Het verhaal van de Veer.

dagcolumn
3,3 met 3 stemmen 437
De zon stond hoog aan de hemel, de warmte straalde van de struiken af en het stof van het pad kringelde bij iedere stap om mijn voeten. De wind kwam uit het oosten, wat bestendig weer betekende. Zo anders voelde ik mij van binnen.
Mijn auto staat al maanden te koop. Ik zit te wachten tot mijn lessen aan een instituut mogen beginnen. Ik wacht op de uitslag van een bloedtest. Kortom, het is een periode van afwachten.
Ik ben niet goed in afwachten. Als de dingen niet gebeuren in het tempo waarin ik het wil dan beginnen zich allerlei spookgedachten in mijn hoofd te vormen.
Maar dit keer wilde ik dat juist niet. Ik wilde het eens anders. In plaats van nieuwe plannen te maken dacht ik, draai het nou eens om. Laat de plannen nou eens jouw richting opkomen. ...

Kadoe, de vredestichter.

dagcolumn
3,7 met 3 stemmen 384
We hadden een beetje mot met de bovenburen. Of als je het optimistisch benoemt, er was een discussie gaande over wel of geen bakfiets voor de deur.
De bovenburen hebben namelijk twee kleine kinderen. En wij wonen beneden, met de ramen op straat, een bankje en de scooter voor het raam waar we zelf op uitkijken.
Zo'n bakfiets is een mormel. Handig natuurlijk, maar eenmaal op de stoep blokkeert hij alle voetgangersverkeer. Maar goed, er is een mode gaande en het zal zeker makkelijk zijn je koters tegelijk te vervoeren naar de crèche, maar de stalling van dat ding? Als je op een bovenwoning leeft kun je hem niet mee de trap op nemen.
De vraag werd dus gesteld of wij ons bankje wilde weghalen zodat het ding daar kan staan. En met mijn vriendelijkste gezicht, we kunnen eigenlijk best aardig opschieten met elkaar als er niks bijzonders is, met een zonnig gezicht probeerde ik ietwat verlegen mijn grens aan te geven....

kunstenaar van het leven

dagcolumn
3,8 met 5 stemmen 363
Het lot van een schrijver wordt bepaald door zijn invallen. Het lot van elke kunstenaar hangt wellicht af van de mate van inspiratie en de kunst zich over te geven aan het wachten hierop, om zich daarbij volledig op het scheppen te richten. Iets maken wat er niet eerder was.
De kunst is daarbij ook om het accent te leggen op het proces van het scheppen, het creëren van het schilderij, het noteren van noten en woorden, het vorm geven in beelden om het naar de buitenwereld te kunnen zenden.
Je hoeft geen bekendheid te hebben om je kunstenaar te noemen. Je hoeft er ook geen geld mee te verdienen om toch een schepper te zijn. In ons wezen zijn we allemaal de schepper over ons eigen leven. We creëren dag na dag de reacties op gebeurtenissen en omstandigheden in ons leven. We beantwoorden op onze eigen manier de vragen die het leven ons stelt. We schrijver brieven, mails, in dagboeken in onze eigen taal, in onze eigen stijl en ritme. We neuriën niet bestaande melodieën onder de douche of op weg naar ons werk. We tekenen taferelen op een blocnote terwijl we een telefoongesprek voeren, we tekenen een voorbeeld voor onze kinderen wanneer het vraagt een boom of huis weer te geven.
Tijdens een wandeling produceren wij de mooiste liefdesgedichten in ons hoofd, we voelen de mooiste melodieën door ons bloed stromen wanneer wij ons in de natuur bevinden, we zingen hartverscheurende liederen over het afscheid en verdriet – over de tragedie die ons is overkomen. ...

Het drama van het begaafde kind.

dagcolumn
4,0 met 5 stemmen 455
We hadden afgesproken op de boulevard. Bij het grote schip voor kinderen, zodat hij er eerst zijn energie kwijt kon. Voor vliegeren is geduld en doorzettingsvermogen nodig, en dat heeft een kind van vijf doorgaans niet.
Mijn neefje mocht zich dus eerst uitleven op het piratendek. Dat deed hij dan ook met volle overgave. Roodharig als hij is, spat zijn energie niet alleen via zijn haardos naar buiten, zijn watervlugge bewegingen, zijn behendigheid en zijn tomeloze energie schijnen onuitputtelijk.
Wij, zijn vader en ik stonden te verwaaien in de harde zuidwesten wind. Toen ik de lippen van mijn broer blauw zag worden was het tijd om het strand op te gaan. Thijm werd geroepen en onder vermelding van 'vliegertijd' kwam hij aangestoven.
Nou heeft Thijm vanaf zijn geboorte al een lui linkeroog dat met regelmaat wordt afgeplakt met een grote pleister, en zijn rechteroog heeft een lichte vorm van staar. Heel onhandig voor een kind in de leeftijd dat hij de wereld wil ontdekken en zien. ...

Gevoelens hebben kleur.

dagcolumn
3,9 met 7 stemmen 319
Sinds kort kan ik naar mezelf kijken. Het is heel eenvoudig. Ik richt mijn ogen naar binnen en zie in mijzelf. Ik volg de adem door mijn luchtpijp naar mijn longen. Mijn longen zetten uit, en zinken in. Ik focus op mijn buik en ervaar een ruimte grenzeloos groot en donker. Als ik beter kijk beweegt er zich van alles binnen in. Ik visualiseer mijn hart, zie het kloppen. Ik voel de opgewondenheid, de drang van dit orgaan om zich te demonstreren – en onwillekeurig moet ik er om lachen.
Het is een groot gebied, de ruimte tussen hart en venusheuvel. Technisch gezien houdt het de volgende organen in bedwang: de maag, de baarmoeder, de eierstokken, de dunne darm, de lever, de galblaas, de nieren, de bijnieren, de blaas, de alvleesklier, de dikke darm. Je zou denken dat er geen plaats voor gevoel meer is. Toch wordt gezegd dat daar, in het holst van alle bedrijvigheid, zich het ware leven bevindt.
Hoe ziet een gevoel eruit? Ik heb het nooit gezien. Ik heb de uitwerking gezien en ervaren, maar de vorm, zijn massa, zijn gewicht ken ik niet. Ik heb nog nooit een gevoel in mijn hand gehouden.
Toch weet ik dat ze er zijn. Ik voel ze kruipen door mijn buik. Ik voel ze drukken op mijn hart. Ik voel ze trekken aan de spieren van mijn tranen. Ik hoor ze onze stem inkleuren....

CityPierCity loop

dagcolumn
3,3 met 7 stemmen 335
Mijn schoonmoeder ligt op de Intensive Care. Morgen op de kop af drie weken. Ze herstelt van een bijna fatale darmperforatie, ze is vier dagen lang bijna dood geweest. Nu kan ze af en toe even zitten. Maar praten lukt nog niet want ze wordt beademd via een buis.
Vannacht is er een meisje binnen gebracht. In coma. Door te veel pretpillen in combinatie met drank. De pret kan ze voorlopig wel vergeten, de drank gaat maar langzaam haar lichaam uit. Ze is ontwaakt en dat mochten we allemaal weten. Agressief tegen de verpleging die haar niet te drinken gaf, agressief tegen zichzelf door alle infusen eruit te trekken. Nu ligt ze vastgebonden op bed de gemeenschap heel veel geld te kosten.
Ik heb er een gewoonte van gemaakt om na het bezoekuur naar huis te wandelen. Doet me goed een beetje frisse lucht. En laat nou vandaag de CityPierCity run langs die zelfde route lopen! Ik wandelde in tegengestelde richting, de renners tegemoet. Eerst heel veel hekken, politie, afzetlinten die wapperden in de felle wind. Daar zag ik de eerste wagen komen. Ik stopte. De wagen droeg op zijn dak een digitale klok; 10:13 - 14 -15....
Daarachter, heel stil, een loper. Hij rende net zo snel als ik wanneer ik de tram wil halen. Even niks. Toen weer een loper. Langer lijf, net zo snel, net zo stil. Ik werd geraakt door de eenzame renners. Zwijgend en met een ijzeren discipline leverden ze een topprestatie voor niemand anders dan voor zichzelf....

De lente komt eraan

dagcolumn
3,2 met 4 stemmen 602
Ook al moet ik 's morgens mijn auto nog schoonmaken omdat een ijslaagje het zicht ontneemt, de lente is duidelijk in aantocht.
In onze tuin staat de Camelia op springen. Het is een wonderlijke plant. Ze heeft de kou in combinatie met zon nodig om haar volrode roosachtige bloemen te laten ontluiken. Elke dag nu kan de eerste bloem openspringen en binnen een week staat dan de hele struik in bloei.
Als het er dan ook nog bij gaat sneeuwen, ben je in een sprookjestuin beland.
Wat voor de een de krokus doet met het gemoed, doet de Camelia met mij; een gevoel van hoop en verwachting bloeit weer op. Er komt een end aan de donkere dagen. We kunnen nu niet meer terug - de lente komt eraan....