biografie: Pieter Boskma
[Leeuwarden 1956]
Pieter Boskma debuteerde in 1987 met de dichtbundel Quest.
Sindsdien publiceerde hij nog zeven bundels, o.a. Simpel Heelal, In de Naam en Te midden van de tijden, en de novelle Een foto van God.
Zijn werk verscheen in vele literaire bladen en bloemlezingen, en in kranten en tijdschriften als NRC Handelsblad, de Volkskrant, Avenue, Vrij Nederland en Playboy.
Boskma maakte deel uit van de dichtersgroep 'de Maximalen'; hij publiceerde met mede-maximalen Joost Zwagerman en Tom Lanoye de poëziebundel Maximaal.
In recensies is Boskma omschreven als (kosmisch-)romantisch, expressionistisch, postmodern, klassiek, eigentijds en vernieuwend.
Onderwerpen:Poëzie (algemeen), poëzie en beeldende kunst, poëzie en erotiek, letteren (algemeen), reizen (met name Zuidoost-Azië en de VS) en eigen werk.
Inzendingen van deze schrijver
4 resultaten.Op het geraamte van de avond (1)
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
0 schemer brak de kleuren af
tot op gelijk gebeente -
het was weer tijd voor kale
echo's van de kale stenen.
je liep wat langs de kade
als zocht je iets van waarde.
een koffer die is blijven staan
waaraan een label met haar naam.
een hoed misschien, een handschoen,
alles wat maar passen kon
om degeen die voor je stond
steeds als je daaraan…
Stof stof stof
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 wat maakt het ons uit of ook het stof tot stof vergaat?
wij zijn de douche-generatie, ordelijke gel-gebruikers,
wij laten niets
aan het toeval over.
wij shockeren de pillenslikkers van de bestbeprijsde kwis.
wij houden van de doofpot der sterren en kometen.
wij zijn allergies voor knarsende sloten
want wij roesten niet.
wij spreken graag…
Oude Hamlet
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 De klepgrage cabaretier en de konkelzieke columnist
houzee houzee zij vieren feest in de clicheerfabriek
het feest van wie het dunste woord weet te chiqueren
de neutraalste druppels in chimerische vermommingen
Waren wij een platvis wij zwommen in royale scholen
op naar de burelen van de fopneus en de klapsigaar
maar helaas wij zijn de vierdimensionale…
Op het geraamte van de avond (2)
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 even verdop, aan een rivier
misschien, of midden in de bossen
zou het nog wel rustig zijn,
dacht je, en je bent vertrokken.
waarschijnlijk met de eerste
trein die eruitzag als een dier
zonder behoefte aan skelet.
wel leek het sprekende op haar
maar spreken kon het niet,
en ook geen kleren dragen,
laat staan een koffer laten staan
op een vergeten…
