Inloggen

biografie: Quirijn Metz


Inzendingen van deze schrijver

90 resultaten.

Een paar dingetjes

dagcolumn
2,0 met 4 stemmen 5
Afscheid nemen is natuurlijk altijd een trieste zaak. En zeker van iemand als Quirijn Metz, dames en heren. Want je hoefde hier op de site de naam Quirijn Metz maar te laten vallen of iedereen wist over wie je het had. Over Quirijn Metz, natuurlijk.
Quirijn was altijd bezig. Columns schrijven, stukjes tikken, cursiefjes maken, enzovoorts enzovoorts. Dat was Quirijn ten voeten uit. Druk als een klein baasje, en altijd een opbeurend woordje paraat om zijn collega's op te beuren. Wat zal hij hier op de site gemist worden.
Quirijn was altijd een beetje een aparte, zo. Van die aparte dingen deed hij altijd. Dan was het bijvoorbeeld zomer hè, dan vielen de mussen van het dak, dan was het warm warm warm, en dan zat hij achter het toetsenbord. Ja dat is dan misschien een verkeerd voorbeeld......
Er zijn natuurlijk al een hele hoop lovende woorden gevallen, maar voordat het feestgewoel nu echt gaat losdruisen wilde Quirijn zelf nog even een paar dingetjes zeggen. Namelijk dat er een tijd van komen is en een tijd van gaan en dat die tijd van gaan na exact twee jaar en negentig columns is gekomen. Dat was het, dank!...

Kort ander nieuws...

dagcolumn
0,4 met 7 stemmen 687
(...)
Dronken Pool
Astense gespietst op hek
Prins & Dingemanse komt met zomeroester...

Lijsttrekkersdebat

dagcolumn
4,9 met 7 stemmen 292
“Bent u voor meer of voor minder bemoeienis vanuit Brussel?”
“Wat wij willen, is een ander Europa.”
“En dat gaat u in uw eentje bewerkstelligen?”
“Hoho, niet door elkaar.”...

Silence, please

dagcolumn
4,0 met 4 stemmen 476
Het is 20.00 uur.
Ik kijk op televisie naar de Dodenherdenking en betrap mezelf op iets geks: ik laat het geluid aan.
Macht der gewoonte.
Alles en iedereen zwijgt, behalve mijn tv-toestel. ...

De media

dagcolumn
3,6 met 9 stemmen 357
De media is asociaal. Dat betoogde Gerrie Ruijmgaart, beter bekend als pa Tokkie, denkend dat media enkelvoud is. Hij lijkt Louis van Gaal wel. Die zegt ook altijd dat de media iets heeft gedaan, of dat de media iemand kan maken of breken. De Tokkies kan erover meepraten. Vier partijen, die de familienaam associeerden met dergelijk gedrag, worden aangeklaagd door de Amsterdamse familie. In totaal gaat het om tweehonderdduizend euro. De Tokkies wil af van de associatie met asociaal gedrag; de media moet ophouden!
De familie wil vijftigduizend euro van de Van Dale. Het woord 'tokkie' werd opgenomen in het woordenboek (eh, zou Ruijmgaart een exemplaar hebben?) en is geassocieerd met asociaal gedrag. Van tijdschrift Nieuwe Revu wordt een halve ton geëist omdat het blad de Amsterdamse familie vergeleek met de familie Flodder. Asociaal, zo’n vergelijking. Hoe durft de media!
Ook de gemeente Rotterdam heeft een claim van vijftigduizend euro aan zijn broek hangen, vanwege de tokkietoets. De gemeente wil dat nieuwe huurders aantonen dat zij van onbesproken gedrag zijn voordat ze een huurwoning kunnen betrekken. Die toets werd door Rotterdam tokkietoets genoemd, met een kleine ‘t’. De laatste vijftigduizend euro eist de Tokkies van een sauzenfabrikant die een tokkiesaus op de markt wilde brengen. Asociaal lekker, had mij een leuke slogan geleken.
Ruijmgaart was uitgenodigd in het mediaprogramma 'De leugen regeert' om lekker leeg te lopen. Dat deed hij dan ook ten volle: alle media kreeg van hem een dik pak slaag. Hij benadrukte voor de zekerheid nog maar even dat het hem niet om het geld ging. Voor je het wist, zette de media hunnie weer neer als geldwolven. Want zo werkt de media....

Laten zitten

dagcolumn
4,3 met 3 stemmen 309
De Iraanse Waalbrug-beklimmer mag in Nederland blijven. Niet alleen hij, ook zijn vrouw en twee kinderen hebben een verblijfsvergunning gekregen. Het is niet duidelijk of zijn actie op de Waalbrug daaraan heeft bijgedragen. Ik vrees alleen dat het wel zo zal worden uitgelegd door de virtueel grootste politieke partij van Nederland, die hier ongetwijfeld Kamervragen over gaat stellen aan staatssecretaris Albayrak.
"Kent u het bericht over de Iraanse man die vorig jaar voor lange files zorgde door te dreigen van de Waalbrug in Nijmegen af te springen? Zo ja, bent u het met ons eens dat het fileprobleem in ons landje al groot genoeg is? Vindt u ook niet dat u uw collega Eurlings hiermee een zeer slechte dienst bewijst? Zo nee, waarom niet?"
De Iraanse asielzoeker was bang dat hij het land zou worden uitgezet. Twee jaar geleden vluchtte de man uit het streng islamitische Iran, nadat hij en zijn vrouw zich tot het christendom hadden bekeerd. De IND komt nu tot het oordeel dat daar voldoende overtuigend bewijs voor is. Iraniërs die zich afkeren van de islam riskeren de doodstraf, daarom besloot de man tot zijn wanhoopsdaad en eiste hij een gesprek met Albayrak.
Om mij heen hoorde ik op die donderdag in oktober vorig jaar dat die man onder geen beding een verblijfsvergunning zou mogen krijgen. Nooit zwichten voor dit soort chantage, was de redenering. Ook moest ik eens weten hoeveel geld zo'n 'geintje' ons land kostte. Maar dit zijn geen geintjes; iemand gaat toch niet voor zijn lol op vijftien meter boven het wegdek staan?...

Gevoelstemperatuur

dagcolumn
2,0 met 3 stemmen 304
Eerste paasdag was de warmste in vijfentwintig jaar. Dat stond op Teletekst, dus is het waar.
Eerlijk gezegd herinner ik mij van Pasen 1984 in het algemeen en van de temperatuur in het bijzonder hoegenaamd niets. Ik was toen twaalf, dus ik had wel wat beters te doen dan stilstaan bij het weer. Paaseieren vinden bijvoorbeeld.
Vorig jaar sneeuwde het met Pasen op veel plaatsen, schijnt. Ook dat wil ik meteen aannemen. Eerlijk gezegd is Pasen 2008 voor mij een zwarte vlek, want wanneer ligt er nu een wit pak in Nederland? Als Pasen en Pinksteren op één dag vallen. In de pruimentijd, met andere woorden.
Maar wat las ik vorige week maandag over het weer? Dat we een nat Pasen zouden krijgen, als mijn geheugen me ditmaal niet in de steek laat. Niets zo veranderlijk als het KNMI. En niets zo vervelend als al die weerberichten, die met de regelmaat van de klok zelfs 'leading story' zijn op nieuwssite Nu. Het weer is nu eenmaal iets waar een beetje Nederlander het graag over heeft....

Lijmen/Het goud

dagcolumn
3,8 met 5 stemmen 398
Plotseling klinkt een doffe klap. Zonder iets te zeggen, heeft de medewerker van de servicedesk een doos op de redactietafel neergekwakt. Hij verwacht nu dat iemand aan hem vraagt wat erin zit. Ik weiger, maar mijn collega speelt het spelletje mee en allebei horen we op van het antwoord. "Asperges."
Ja dames en heren, ze zijn er weer! Overmorgen is de opening van het aspergeseizoen en als 'geachte relatie' krijgen wij alvast een flinke bos 'points d'amour' in de schoot geworpen. Mijn collega's bedanken feestelijk voor de eer en daarom wordt de buit aan mij toegewezen. Dat komt mooi uit, want ik wist nog niet wat ik zou gaan eten. Parels van het land dus.
Maar ho, dat gaat zomaar niet. De doos is nog niet in mijn richting geschoven of daar meldt zich al een mevrouw van de marketingafdeling van de aspergebranche. "Ik zal u even doorverbinden", zegt mijn collega, die zijn lachen nauwelijks kan inhouden. Nu wil die mevrouw natuurlijk iets van mij. Een positief stukje over de koningin der groente, vrees ik.
De vraag is inderdaad of wij nog van plan zijn aandacht te besteden aan de opening van het aspergeseizoen. (Dat ze de benoeming van de asperge-ambassadeur 2009 onvermeld laat, mag een wonder heten.) Tja. Ik heb daar eigenlijk nog niet over nagedacht, om haar de waarheid te zeggen. Wil ze dat nu al weten? Dan moet ik misschien maar meteen ieder sprankje valse hoop de bodem inslaan: nee, ik ben bang dat we daar niet aan toekomen....

De koning van Zwolle

dagcolumn
4,1 met 8 stemmen 535
Hij zou fysiek contact hebben gezocht met een medewerker van de club nadat hij was overgeslagen bij het uitdelen van de bitterballen.
Hij zou een jeugdige stagiaire op de club seksueel hebben geïntimideerd ("Ga je mee een ritje op de achterbank maken?").
Hij zou hebben geweigerd de jas van de sponsor te dragen.
Hij zou zijn auto verkeerd hebben geparkeerd....

Eindpunt van deze trein

dagcolumn
4,0 met 6 stemmen 348
Laatst voor het eerst van mijn leven op de meest ongewenste plek van Nederland geweest. Nee, niet Almere. Warm. Als je met de trein gaat, kom je daar wél langs. Met een beetje pech moet je er zelfs overstappen. Zoals deze jongen, die voor 'zaken' naar het oord moest waarover hij - hoe is 't mogelijk - net een boek aan het lezen was.
Lelystad. Hoofdcentrum der polders en bekroning van de strijd tegen het water, maar ook de titel van het nieuwste boek van Joris van Casteren. Ik kreeg opeens heel veel zin om erheen te gaan. Zo kwam je nog eens ergens en zo las je nog eens wat, zo was het toevallig ook nog eens een keer. Tevergeefs hoopte ik dat mijn trein vertraging had.
"Waar vroeger vissen zwommen en wier bewoog, stonden nu verkeersborden en hoogspanningsmasten. (...) Op kaarsrechte akkers groeiden suikerbieten en aardappelen. In de verte, aan het eind van de asfaltweg, verrees een complete stad in de zee", las ik terwijl Almere Buiten uit zicht verdween. Die vreemde stad op de bodem van de Zuiderzee kon nu niet ver meer zijn.
En ja hoor, daar was het: het eindpunt van deze trein. Om niet te zeggen van de wereld. Ik stapte uit en wilde eigenlijk het liefst meteen weer instappen, al was het maar om verder te lezen. Over lelijkheid wordt vaak het mooist geschreven. Dat spookstation alleen al, zou ik met Van Casteren willen zeggen. Hoe krijg je het bedacht....

Zwartboekje komt zo

dagcolumn
3,2 met 4 stemmen 314
We hebben er weer een meldpunt bij. Buschauffeurs kunnen gevallen van geweld, intimidatie en agressie in de bus deze week melden bij FNV Bondgenoten. De vakbond houdt een actie om de sociale veiligheid in bussen te verbeteren. Een van de onderdelen is, jawel, het meldpunt.
Buschauffeurs. Normaal gesproken hebben ze nooit iets te melden, is mijn ervaring. Negen van de tien keer blijft het stil als ik de chauffeur een welgemeend 'goeiemorgen' toewerp. Maar o wee als ik vervolgens mijn strippenkaart neerleg en het aantal af te stempelen strippen of zones niet meld – nou, dan zijn de rapen gaar! Als blikken konden doden...
Bijna om de dag werd vorig jaar een buschauffeur van Connexxion mishandeld, zo blijkt uit onderzoek. Want Nederland is behalve een land van meldpunten ook een land van onderzoeken. En een land van zwartboeken, waarin de ervaringen worden gebundeld. Eind deze maand wordt het zwartboek met de verhalen van buschauffeurs gepresenteerd.
Geweld, intimidatie en agressie zijn natuurlijk niet goed te praten. En zeker niet in de bus. Misschien moet het aloude bordje 'Niet spreken met de bestuurder' intussen worden vervangen door 'Niet vechten met de bestuurder'. Geert Wilders meldde een tijd geleden dat hij desnoods troepen uit Uruzgan wil terughalen om dit soort geweld aan te pakken, maar die meldt wel meer....

Welverdiend compliment

dagcolumn
4,2 met 6 stemmen 352
Hans Poortvliet verdient een behoorlijke klop op zijn schouder.
Zijn boodschap: neem een momentje voor een complimentje.
Een dikke pluim voor deze vondst.
Zijn motto: waardeer en je krijgt meer! ...

Us Camieleke

dagcolumn
3,7 met 7 stemmen 427
Verkleed als minister bood Camiel Eurlings dit weekeinde zijn excuses aan voor de files op de Nederlandse wegen. Tijdens de Brand Beer Boètegewoeëne Boètezitting (een soort partijbijeenkomst, red.) in Venlo ging hij diep door het stof. De bewindsman deed dat door in Limburgs dialect ten overstaan van een uitzinnige menigte het liedje 'Fileleed' ten gehore te brengen.
'Hei Camiel, ich staon wir in de fiel' (Hee Camiel, ik sta weer in de file, red.) - zo ging het ongeveer. Pin me er niet op vast. Belangwekkend detail: voor de muzikale begeleiding zorgde de Kerkraadse band Ummer d'r Naever (Altijd Erneven, red.) - dat u niet denkt dat-ie zich daar in zijn eentje stond uit te leven. Hij zou niet durven.
Ik had er een lief ding voor over gehad om dat historische optreden met eigen ogen aan te gluren, maar ik stond weer eens vast op de A2. Het is toch van de zotte! Mijn eindbestemming was de Zoepkoel (Zuipkuil, red.), maar die heb ik nooit bereikt. Met dank aan Camiel Eurlings.
De minister bood trouwens niet alleen zijn verontschuldigingen aan, maar permitteerde zich ook nog de volgende oneliner: "Laten we zorgen dat er deze drie dagen geen files voor de tap staan." Typisch Camiel. Nooit te beroerd voor een kwinkslag, een plaagstootje of een gebbetje. En altijd in voor een goudgele jongen. Of twee, of drie, of meer, hahahaha....

Rookworstoorlog

dagcolumn
3,5 met 4 stemmen 2.892
Zondagavond schafte de pot in huize Metz boerenkool met worst. En als ik zeg worst, dan bedoel ik rookworst. Magere rookworst om precies te zijn. Inderdaad, omdat die niet zo vet is. Dacht ik. Nou, wel dus. De werkelijkheid is altijd weer ranziger dan een Metz voor mogelijk houdt.
Magere rookworsten zijn moddervet, schrijven de maandagkranten. Wat zeg ik? Vetter dan hamburgers, gehaktballen en karbonades! Die conclusie trekt de Consumentenbond na onderzoek van 22 verschillende rookworsten. Ja, je leest het goed: 22. Zo veel verschillende rookworsten zijn er kennelijk. Ik moet er niet aan denken om die allemaal te moeten proeven, maar daar hebben we gelukkig de Worstpolitie uit Den Haag voor.
De vetste worst? Die van de Hema, stelt de bond. De rookworsten daar zouden niet op authentieke wijze gerookt worden. Foutje, zo heeft de bond inmiddels toegegeven tegenover een gepikeerde Hema, de Moeder aller Rookworsten. Ze worden wel degelijk authentiek gerookt. Ook de vereniging van Keurslagers heeft geen goed woord over voor de test, die een vertekend beeld zou geven omdat de echte rookworsten zouden zijn genegeerd.
In een enkel periodiek dook al de term 'rookworstoorlog' op. Zo gaat dat in de media: daar heet iets al snel een 'crisis', een 'drama' of een 'oorlog'. Vooral De Telegraaf heeft daar een handje van. Hoe magerder het nieuws, hoe vetter de kop in de Balkenbrijbode. Ik vind dat echt een inferno. 'Rookworstoorlog' wordt woord van het jaar 2009, dat zou zomaar kunnen in dit land van nuchterheid, waar de lunch een broodje kaas is. En het avondeten boerenkool....

Zo vader, zo dochter

dagcolumn
3,2 met 6 stemmen 507
's Lands grootste kruidenier blijft op de kleintjes letten. Na de smurfen, de welpies en soortgelijk klein grut pakt de grootgrutter ons nu in met voetbalplaatjes. Eén pakje met vijf van die dingen bij iedere tien euro aan boodschappen. De tijden zijn veranderd, net wat u zegt. In mijn jonge jaren zaten er maar vier plaatjes in zo'n pakje. Bovendien kreeg ik ze niet cadeau, nee: ik moest ervoor betalen. Al mijn zakgeld ging naar de firma Panini. Eén pakje kostte 35 cent, ik weet het nog precies.
Panini. Een naam die klinkt als een klok, staat als een huis en klopt als een bus. Spreek het langzaam uit in je beste Italiaans en je waant je toch in één klap in Toscane? Misschien is de wens de vader van de gedachte, dat kan ook. Mijn gedachten dwalen af naar vroeger. Ik zit ineens weer thuis op de bank te kijken naar het wereldkampioenschap in 1984, het jaar waarin Italië wereldkampioen werd. Mijn tot op de dag van vandaag bewaarde spaaralbum ligt binnen handbereik. Ik heb ze allemaal: Rossi, Tardelli en al die andere Azzurri.
Terug naar 2009. Bij het verlaten van de supermarkt word ik belaagd door een jongen die even oud zal zijn als ik in 1984 was: "Meneer, heeft u voetbalplaatjes?" Ze ruiken het. Ik heb zojuist voor een slordige veertig euro boodschappen gedaan, goed voor vier pakjes. Oftewel twintig plaatjes. Toch moet ik de jeugdige bedelaar teleurstellen: hij neemt tenminste aan dat de knul zijn plaatjes gaarne wenst te ontvangen. Daar kan meneer niet aan beginnen. En dus antwoord ik dat ik ze graag zelf wil houden, de plaatjes.
Die jongen zal zich wel afvragen wat ik ermee moet. Dat zal ik verklappen, als u belooft dat u het niet doorvertelt. Ze zijn voor mijn dochter. Jazeker, ook meisjes van zes houden van voetbal. Of in elk geval van plaatjes sparen. De namen van de clubs, de namen van de spelers en de verzamelwoede zitten er al aardig in. Nog nooit vond ze boodschappen doen zo geweldig. De actie is nog maar net begonnen, dus ik heb de komende tijd geen kind aan mijn kind. We hebben Reinier Robbemond trouwens dubbel....

Bijna agressief

dagcolumn
3,3 met 6 stemmen 441
Een 12-jarig meisje kon ondanks haar handicap voor het eerst bijna op vakantie.
Dankzij de rolstoelbus die bijna werd aangeschaft van het geld dat mensen bijna hadden gegeven.
Bijna hadden gegeven.
Hoe behulpzaam we ook willen zijn, we geven vaak bijna. ...

Blauwe maandag

dagcolumn
2,6 met 5 stemmen 801
Ik ben niet te benijden. Elke dinsdag moet op deze plek een column van mij staan, anders dan zwaait er wat. Ik geef het je te doen. Telkens zijn daar weer die moordende deadline, dat akelig lege scherm en die o zo hooggespannen verwachtingen van dat talrijke publiek. Ik noem het topsport. Voor je het weet, dringt de vaste schrijfdag zich weer op.
De maandag dus. Ik zeg: de dufste dag van de week. Een dag waarbij alles en iedereen maar niet op gang wil komen. Nee, ik al helemaal niet. En toch moet dat hoekje op die site iedere keer weer worden gevuld met letters en zinnen. Eens even kijken: welke woorden zal ik nu weer eens kiezen. Wat een weelde. Ik mag schrijven wat ik wil, maar de firma Inspiratie is maandag gesloten.

Wat een droefenis. Toch hoef ik me niet te schamen, lezer. De maandag blijkt echt de grote boosdoener te zijn. Een Engelse psycholoog stelt dat de derde maandag in januari de meest deprimerende dag van het jaar is, dus wie ben ik om hem tegen te spreken? Roerend mee eens! Ik ben dolblij dat er eindelijk iemand een wetenschappelijke formule heeft bedacht die het aantoont: 19 januari is de dag waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen. ...

Ita, Ella en Noraly

dagcolumn
3,4 met 7 stemmen 351
'Paul moet op de koets' is gekozen tot tv-moment van het jaar. Om eerlijk te zijn: ik kende het fragment niet. Wat zegt dat over mij? Dat ik vorig jaar te weinig televisie heb gekeken, zou je zeggen.
Vermoedelijk keek ik tijdens uitzendingen van Paul de Leeuw echter naar andere (potentiële) tv-momenten, overigens zonder me daarvan op dat ogenblik bewust te zijn.
Ik heb het winnende fragment nu een keer of vier bekeken. De hoofdrolspelers: Paul de Leeuw en verstandelijk gehandicapte Ita. Beiden zitten in een gouden koets en worden getrokken door een pony. Als de koets strandt, loopt Paul weg om verder te gaan met het programma. Ita pikt dat niet en rent hem achterna door de studio. Best grappig om te zien, maar de 69-ste plaats was ook mooi geweest.
Wat zegt het over de Nederlandse televisie als zo'n fragment uit 150 momenten en tien genomineerden als leukste wordt beoordeeld? Dat er te weinig echt leuke momenten zijn, zou je zeggen. Vermoedelijk waren er echter juist te veel en hadden we ze al te vaak gezien. Dat gold zeker voor de twee andere kanshebbers, de Joran-tapes en het Vogelaar-filmpje. Spraakmakender dan 'Paul moet op de koets' waren ze allebei zeker....

Zó 2008

dagcolumn
2,7 met 7 stemmen 482
- welpies
- Youp van 't Hek
- de Rijdende Rechter
- Youp van 't Hek...

Appelbeignets

dagcolumn
4,1 met 9 stemmen 422

Beste redactie,
Met stijgende verbazing heb ik kennis genomen van de zoveelste Nationale Oliebollentest in uw krant. Dat u dit culinair gedrocht jaar in jaar uit aan een test onderwerpt, stuit mij bijzonder tegen de borst. Vanwaar die eeuwige en eenzijdige fixatie voor deze zwaar overschatte bol? Neem me niet kwalijk, maar er zijn toch wel meer – lees: betere en lekkerdere – oudejaarslekkernijen die voor een test in aanmerking komen? Wat te denken van die fenomenale appelbeignet?
Als beignetliefhebbers laat u ons lelijk in de kou staan; wij worden totaal niet serieus genomen. Wij moeten van oudsher niets van die ranzige oliebollen hebben en worden telkens ongevraagd met die afschuwelijke oliebollentest geconfronteerd. Ik betwijfel of u weleens bij een gebakkraam bent geweest, anders zou u wel weten dat daar bijvoorbeeld ook appelflappen en Berliner bollen worden verkocht. Gemakshalve gaat uw krant daar volkomen aan voorbij....

Goeie dagen

dagcolumn
3,5 met 6 stemmen 387
Het hoogtepunt uit mijn carrière als supporter. Ja, zo mag je het bereiken van de derde ronde van de UEFA Cup wel noemen. Dat ik dit nog mag meemaken!
Jarenlang werd NEC gezien als het lelijke eendje van het betaalde voetbal, maar die tijd is voorbij. Zelfs de Azijnbode komt tegenwoordig superlatieven tekort. "De club die zichzelf en daarmee ook heel voetbalminnend Nederland blijft verbazen met uitzonderlijke resultaten, bekroonde donderdagavond een jaar dat steeds meer het karakter heeft van een betoverend sprookje, waarin de grote boze wolf maar niet wil opduiken", schrijft Charles Bromet.
Opduiken? Terugkeren zal hij bedoelen, want als fans hebben wij ons portie wel gehad. In de eerste competitiehelft vorig seizoen stond die grote boze wolf wekelijks voor de deur om ons met huid en haar te verslinden. Het spel was best acceptabel, maar de punten bleven uit. Tot na de winterstop. Ineens werden bijna alle wedstrijden gewonnen, met als beloning een ticket voor de UEFA Cup.
De bende van Mario Been denderde vervolgens ook door Europa heen. Dinamo Boekarest werd uitgeschakeld, waarna NEC doordrong tot de groepsfase. Tegen Dinamo Zagreb en Tottenham Hotspur ging het mis. Maar tegen Spartak Moskou en Udinese werd wel gewonnen, en nog verdiend ook. Een droomscenario....

Een keuze (kenbaar) kunnen maken

dagcolumn
2,0 met 5 stemmen 502
Ik heb een keuze kunnen maken. Dat willen ze altijd weten, of je daarin geslaagd bent. Dat ben ik. Allang zelfs, maar nu is het zaak om dat kenbaar te maken aan de aangewezen persoon. Kom daar maar eens om. Om iemand die je ziet staan bedoel ik, of beter gezegd: zitten.
Ik wil graag bestellen.
"We komen bij u aan tafel, meneer."
OK....

Heerlijk weekendje

dagcolumn
2,2 met 5 stemmen 358
De sinterklaasdrukte heeft zaterdag tot een recordaantal pinbetalingen geleid. Dat het internationale 'niet-winkeldag' was, deed daar niets aan af. In totaal haalde Pinpiet 8,6 miljoen keer zijn pas door een gleuf en drukte evenzovele keren op 'ja'. De kredietcrisis bestaat helemaal niet, in elk geval niet in Spanje.
Zelf had ik een pinloze zaterdag. Sterker nog, ook op koopzondag bleef mijn pas onaangeroerd. Alle credits. Het gebeurt zelden dat ik een heel weekend niet hoef te pinnen, maar uitgerekend nu kon ik toe met de dertig euro die ik vrijdag had opgenomen.
Uitstel van executie. Nog drie nachtjes slapen, dan staat het heerlijk avondje weer voor de deur. Je kunt er de klok op gelijkzetten dat ik voor vrijdag nog moet pinnen. En niet een keer, nee: ik zal het ritueel een aantal malen over me heen moeten laten komen ("Dan mag u de pas erdoor halen").
Sinterklaas-stress. Een op de vier Nederlanders heeft er last van, las ik ergens, maar ik weet door de stress niet meer waar. Zelf heb ik last van pinstress. Saldo ontoereikend, pas ongeschikt: er is altijd wat....

W.

dagcolumn
3,8 met 5 stemmen 455
Nooit gedacht dat ik nog eens medelijden zou krijgen met George W. Bush. “De mensen hebben geen idee hoe zwaar wij het hebben”, verzucht zijn vrouw Laura aan het eind van de film 'W.' tegenover haar man. Die denkt er uiteraard precies hetzelfde over. Een geniaal fragment: Bush als slachtoffer in plaats van dader. Iemand die zich letterlijk van geen kwaad bewust is en echt het beste met de wereld voorheeft. Een onbegrepen genie bijna, blind voor de enorme erfenis die hij op alle fronten achterlaat.
Als kijker heb je haast met hem te doen wanneer een journalist informeert naar zijn grootste vergissing. 'Mister President' zoekt hakkelend en stuntelend naar een antwoord, maar blijkt niet te kunnen improviseren. Hij valt pijnlijk door de mand. “Nu even niet”, zegt hij tegen een medewerker die na de persconferentie met hem mee wil lopen. Bush wil even alleen zijn. Hoe symbolisch: de lange, eenzame aftocht van de machtigste man ter wereld die weer eens tegen zijn eigen beperkingen aanloopt.
Zo blijkt maar weer dat iedereen president van de Verenigde Staten kan worden en als het moet zelfs twee termijnen. Lange tijd was het een raadsel wat er toch moest worden van George Bush junior, het verwende rijkeluiszoontje dat niks wilde niks en niks kon. Behalve drinken dan. De fles mocht hij, tot ergernis van zijn vader, graag aanraken. Hij worstelde en kwam boven. Zag het licht, mede dankzij Laura. En zou de wereld in het algemeen en zijn vader in het bijzonder eens laten zien dat hij niet helemaal van gisteren was.
Dat de kleine Bush beperkte verstandelijke vermogens heeft, wisten we. Toch voert het te ver om hem alleen de schuld te geven van de puinhopen van acht jaar Witte Huis. Beslissingen om troepen naar Afghanistan of Irak te sturen neemt hij ogenschijnlijk snel en gemakkelijk, maar niet zonder zijn vertrouwelingen te hebben geraadpleegd. Schokkend is hoe weinig tegengas zij Bush (durven) geven. Nog schokkender: de achteraf onjuiste informatie van de inlichtingendiensten over de aanwezigheid van massavernietigingswapens in Irak. ...

First Dog

dagcolumn
3,8 met 8 stemmen 445
Barack Obama staat voor een loodzware taak. Al voordat hij in het Witte Huis komt, stapelen de hoofdpijndossiers zich op. Zijn grootste zorg is niet hoe hij de kredietcrisis gaat bezweren die de Verenigde Staten aan de rand van de afgrond hebben gebracht. Nee, voorlopig houdt een ander onderwerp Obama meer bezig. De grote vraag is immers welke hond te kiezen voor zijn gezin. Om met hemzelf te spreken: "This is a major issue."
Aandoenlijk moment. Hier was niet de zojuist gekozen president van de VS aan het woord, hier stond in de eerste plaats de vader van Sasha en Malia. Als verrassing beloofde hij zijn dochters een 'welverdiende' puppy. First dogs first, zag je hem denken. De mensen om hem heen glimlachten vertederd toen hij over de hond te spreken kwam. Deze zelfverklaarde wereldburger deed hetzelfde en was zowaar even, heel even ontroerd.
Het toekomstige baasje ging door. "Malia is allergic", sprak hij. Het beest moet dus hypoallergeen zijn. Toch gaat de voorkeur uit naar een hond die uit het asiel komt, zei Obama. Een kruising van verschillende rassen 'net als ik' zou het mooist zijn. Zeg nou zelf: is er een mooiere metafoor denkbaar? Veel Amerikanen vinden dat een poedel het beste past bij het gezin Obama. Ik niet, ik ben voor een bastaard.
Onderschat de presidentiële pupkeuze niet. Het was oud-president Harry S. Truman die ooit zei: "Wie een vriend zoekt in Washington, moet een hond nemen." De vraag is alleen welke. Aan de hond herkent men zijn baas, luidt een andere wijsheid. Dat konden we onlangs zien in een filmpje op tv waarin een journalist werd gebeten door de Schotse terriër van de zittende president. Nog even, dan weten we of de opvolger van George Bush een brave(re) hond heeft. En is....

Black Tuesday

dagcolumn
4,4 met 5 stemmen 441
Nederlanders zijn er niet gerust op dat Barack Obama zijn eventuele presidentschap overleeft. Mocht woensdag blijken dat hij als winnaar uit de strijd komt, dan achten twee op de drie Nederlanders de kans groot dat de eerste zwarte president van de Verenigde Staten wordt vermoord tijdens zijn vierjarige termijn. Dat bleek zondag uit een peiling van Maurice de Hond. Leuke vragen kan die man bedenken: denkt u dat Obama zal worden vermoord?
Zelf ben ik er niet gerust op dat John McCain zijn eventuele presidentschap overleeft. Mocht woensdag blijken dat hij als winnaar uit de strijd komt, dan acht ik de kans groot dat de zoveelste blanke president van de Verenigde Staten in het harnas sterft tijdens zijn vierjarige termijn. Hij is per slot van rekening ook geen 71 meer. Had De Hond ook kunnen vragen: houdt u uw hart vast als u naar de leeftijd van McCain kijkt?
Ik ben niet gerust op een overwinning van Barack Obama. Hij mag dan een voorsprong hebben in de peilingen die bijna niet meer in te halen is, als het gaat om de verkiezing van de machtigste man ter wereld vertrouw ik niemand meer. En al helemaal geen Amerikanen. Ze kunnen nog zo hard roepen dat ze op Obama gaan stemmen, als puntje bij paaltje komt schijnen velen er toch moeite mee te hebben dat een zwarte het voor het zeggen krijgt.
Ik ben er niet gerust op als Willem Lust mij dinsdagavond voorhoudt dat Obama met één been in het Witte Huis staat. Dat een kandidaat de meeste stemmen krijgt, zegt niks. Mag ik even het jaar 2000 in herinnering roepen? Eerst zien, dan geloven: pas op uw tellen! ...

Griph

dagcolumn
2,2 met 4 stemmen 423
Een Anton Geesink ben ik er nog nooit tegengekomen. Nee, een Dick Bruna ook niet. Zelfs een Henk Westbroek heb ik nimmer aangetroffen. Een andere BN’er (lees: BU’er) daarentegen houdt steevast de kruk bezet die ik op het oog had, waardoor ik weer eens moet staan in mijn stamkroeg. Het is duidelijk ook zijn stamkroeg. Zoals ogenschijnlijk bijna alles hem toebehoort: de literatuur, de media, de filmwereld. Je kunt niet meer om de Stamgast der Stamgasten heen.
Net als ik in het ochtendblad het zoveelste interview met hem heb overgeslagen, hoor ik op de radio zijn stem voorbij komen in een of ander middagprogramma, waarna hij ’s avonds opnieuw hetzelfde café heeft uitgekozen als ik. Wat is dat toch? Ik kan niet eens drie bier halen of ja hoor, daar duikt hij weer op. Nooit rust!
Even leek het de goede kant op te gaan: ik zag hem de laatste tijd wat minder frequent. Het was in de periode dat hij samen met zijn gezin in Bilthoven woonde. Hij woont nu weer in Utrecht, las ik ergens. Ik weet bij God niet meer waar ik dat wetenswaardigheidje heb opgedaan. Dat is het punt: het kan in elk medium geweest zijn. Eigenlijk doet dat er niet heel veel toe. Waar het om gaat, is dat hij terug is. Terug in Utrecht. En: terug in De Bastaard. Terug van nooit weggeweest.
Begrijp me goed: ik heb niets tegen ‘m, maar ook niets met ‘m. Hoewel? Op de keper beschouwd heb ik natuurlijk wél iets met ‘m: we komen al jarenlang in dezelfde kroeg. We bestellen vaak zelfs hetzelfde drankje. Nee, hij heeft me nog nooit getrakteerd. Laat staan dat ik hem ‘Rondje voor de hele zaak’ heb horen roepen. Zo is hij niet, dan ken je hem niet. Hij heeft zich ook nog nooit aan mij voorgesteld. Raar, want je moest eens weten hoe vaak ik al naar de bar ben gelopen. Hij doet alsof hij me niet kent. Ook raar, want dan ken je mij niet. Ik val op! Een beetje schrijver ziet dat en doet er zijn voordeel mee, maar Ronald Giphart is eerst bierdrinker en dan pas auteur. ...

Ons Maxime

dagcolumn
4,0 met 5 stemmen 1.209
Minister Verhagen heeft een stalker. En ik zal het maar bekennen: die stalker, dat ben ik.
Ze weten me te vinden. Zoals ik hem ook weet te vinden, hahaha.
Toch heeft ons Maxime er zelf om gevraagd als je het mij vraagt.
Op de speciale website www.hierisministerverhagen.nl kunnen liefhebbers hem op de voet volgen - letterlijk. Pure provocatie!...

Ouwe sok

dagcolumn
3,8 met 14 stemmen 1.141
Ook ik dreig om te vallen. Bijna driekwart (71 procent) denkt dat ik ga lijden onder de kredietcrisis, zo blijkt uit onderzoek van mezelf. Er is vooral angst voor hogere woonlasten (56 procent) en inflatie zonder correctie (44 procent).
Wat gebeurt er met mijn baan, spaargeld, beleggingen, huis en pensioen? Volgens een eigen inventarisatie niet bijster veel. Niet van toepassing, kan ik in vrijwel alle gevallen antwoorden, maar of dat de kans op omvallen kleiner maakt?
Een eigen huis heb ik niet. Die heb je namelijk ook, mensen die sowieso niet voor een hypotheek in aanmerking komen en dus zijn aangewezen op zoiets 'ouderwets' als huren. Hier is het al jaren kredietcrisis.
Mij willen ze niet nationaliseren, overnemen of splitsen. Reddingsplannen van hogerhand zijn tot nu toe ook uitgebleven. Het is geen kwestie van een gebrek aan vertrouwen, het is veel erger: ze kennen me niet....

De man met de map

dagcolumn
2,7 met 7 stemmen 530
De bel ging. Wat nou weer, was mijn eerste gedachte. Ik verwachtte niemand in het bijzonder. Op het vuur stonden twee pannen voor een werkende man die een drukke dag achter de rug had en nu rammelde van de honger, maar daar had de ongenode gast natuurlijk geen boodschap aan. Met een gezicht dat op zeven dagen onweer stond liep ik naar de voordeur.
"Goedemiddag meneer, heeft u enig idee waarom ik bij u aanbel?"
Wat een binnenkomer! Buitengewoon snugger van deze meneer, die blijkens zijn outfit werkzaam was voor de firma Nuon. Zo'n openingszin had hij vast niet zelf bedacht. Desondanks was ik door zijn intelligente vraag (en zijn iets minder intelligente voorkomen) van mijn stuk gebracht, ja zelfs uit het lood geslagen. De bedoeling was ongetwijfeld dat de potentiële klant nu 'nee' zou antwoorden.
Ik gokte dat de meneer mij groene stroom in de maag wilde splitsen, ik weet ook niet waarom. De meneer met de opengeslagen map moest mij teleurstellen. Dat wil zeggen: daar kwam hij niet voor, maar toch eigenlijk ook weer wel. Ik zat toch bij Eneco? Welnu, dan had hij een leuke aanbieding voor mij. Een heel leuke aanbieding. ...