Inloggen

biografie: Sanne van Griensven


Inzendingen van deze schrijver

2 resultaten.

Het boek-in-wording

hartenkreet
3,7 met 17 stemmen 801
Al jaren roep ik dat ik ooit een boek zal schrijven. Een heus boek, met veel letters, veel pagina's en een mooie omslag. Mijn naam prijkt daar dan op en het boek wordt door veel mensen gelezen. Oeh's en aah's zullen rijkelijk vloeien. En die oeh's en aah's worden door andere mensen dan weer opgevat als een aanmoediging om ook mijn boek te lezen.
Zo zie ik het tenminste voor me. Maar hoe langer ik het roep en er niets mee doe, hoe hoger de drempel wordt om dat boek ook daadwerkelijk te schrijven. Fantasie heb ik voldoende, ik uit me graag, heb veel expressie en lees zelf het liefste de hele dag door.
Maar een plot bedenken waarvan ik denk: 'aha, dat is het', daar struikel ik. Daar kom ik maar niet op. Al tijden denk ik: wordt het fictie? Literair? Iets over aliens? Een ordinaire checklist? Waarvan iedere vrouw altijd zegt 'tja, het leest zo lekker weg'. Waar iedere vrouw zich ook stiekem vaak voor schaamt, terwijl er niets mis is met 'lekker weglezen'. Het is maar goed dat niet iedere schrijver 'De ontdekking van de hemel' wilde schrijven. Dan zou het een saai boekenlandschap zijn geworden.
Voor ik dood ga, hopelijk over een hele lange tijd, wil ik deze droom in vervulling laten gaan. Ik ga nu dus ook gewoon dingen op het digitale papier zetten. Hopen dat ik dan op een geweldig verhaal kom en dat kan uitwerken. Ik ga alles opschrijven wat ik tegenkom, karakters bedenken die bij mensen ontroering of agressie op zullen wekken....

Boekverslaving

hartenkreet
4,8 met 6 stemmen 334
Mijn moeder werd er gek van, toen ik jong was. Altijd zat ik met mijn neus in de boeken en dat was vaak precíes als ik moest afwassen. Leesboeken waren het. Ik was helaas geen wonderkind dat Nietzsche of Freud las op haar elfde. Maar tien boeken per week haalde ik met gemak. Ik was het 'meisje dat de halve bibliotheek al uithad.'
Eerst dacht mijn moeder nog dat ik het deed om haar te pesten. Dat ik niet reageerde als ze me riep, gewoon omdat ik tegen de puberteit aan hing. Dat ik recalcitrant deed, omdat dat bij mijn leeftijd hoorde. Of dat ik alleen iets anders ging doen om niet te hoeven afwassen omdat ik daar een bloedhekel aan had.
Nu ik ouder ben, weet ze, (ook moeders worden wijzer naarmate ze ouder worden) dat het geen onwil of puberaal gedrag was, maar gewoon het talent om me compleet te kunnen afsluiten als ik aan het lezen ben. Ik hoorde gewoon niks. Ik las alleen maar over Pietje, Bianca en wat die allemaal meemaakten. Soms kwam mijn moeder om half twee 's nachts mijn kamer instormen omdat ik écht, écht moest gaan slapen omdat ik de volgende dag naar school toe moest. Ik had wel geprobeerd om het boek weg te leggen eerder die avond, maar dat was niet gelukt. Dan lag ik daar onder mijn dekbed met een zaklamp, omdat ik het einde wilde weten. De dag erna gaapte ik constant omdat ik zo'n slaap had. Maar het boek was wel wel uit, ha!
Een aantal mensen in mijn omgeving vindt deze verslaving maar apart. Ik lees die boeken vast niet helemaal, ik weet vast niet waar het eigenlijk over gaat. Ah, verdorie, ben ik toch gesnapt. Stiekem koop ik alleen maar boeken met plaatjes, en verzin ik gewoon waar het boek over gaat, omdat ik helemaal niet van lezen houd. ...