biografie: Ton Peters
Ton Peters, geboren op 23 februari 1952 te Dieren, werkte achtereenvolgens als doodgraver, wasknecht, magazijnbediende en leraar. Dat laatste beroep oefent hij momenteel nog steeds uit te Assen, niet ver van zijn woonplaats Elp. Hij heeft een dichtende zoon: Kasper(Doetinchem 1973).
Hij was redactielid van het Drents Letterkundig Tiedschrift ROET. Ton Peters publiceerde in 2001 in 'De Tweede Ronde', hij maakt literaire radioprogramma's voor omroep Drenthe, is tekstdichter voor cabaretgroepen en schrijft sonnetten en soms andersoortig werk.
Hij publiceerde een aantal bundels voornamelijk bij biobliofiele uigeverijen, waaronder Negen bij negen, (1997) en Paradijs van aktentassen (1998).
Inzendingen van deze schrijver
4 resultaten.Bij de dood van slager Griffioen
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1 Nu is de meesterknecht van dood
de weg van alle vlees gegaan,
gedenk zijn naam veelvuldig
De hogepriester van de slacht,
in zijn tempel heersten winter
en de wetten van het mes
De schepper van de blinde vink,
de hoeder van de varkenshaas;
grootmoedig in zijn offergaven
Gedenken wij de...
Belasting
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Rondom het huis de vleugelslag van gieren,
er zit er zelfs een grijnzend op het hek
te kijken hoe ik in dit stil vertrek
belaagd wordt door belastingformulieren
Van alles kan een mens worden verlost,
relatieleed en aanverwante kwalen,
maar valt men in de handen der fiscalen
dan rest alleen ...
Echtpaar
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Het is een stel dat alles heeft gezegd
En enkel spreekt in lettergrepencode,
Zo'n stel dat de seizoenen en de mode
Een leven lang gevolgd heeft, levensecht
Ze kwamen langs de waterkant terecht
Niet om elkaar, maar om de tijd te doden,
Zij leest een lauwe liefdesepisode
Terwijl zijn blik zi...
Trage beer
verwijderd item
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Mijn vader verloor 's winters zijn verstand.
Als 't ijs op het kanaal was te vertrouwen
Bond hij meteen mijn schoenen met wat touwen
Aan ijzers met een houten bovenkant
Je moet verdomme glijden en niet sjouwen
Riep hij me toe, maar ik bewoog onthand
En wankelde door niemandsland,
Een trag...
