biografie: Toon Tellegen
Toon Tellegen over zichzelf: Ik ben geboren op 18 november 1941 in Brielle. Mijn vader was daar huisarts. Met mijn twee oudere broers - vier en zes jaar ouder dan ik - en mijn zusje - ruim zes jaar jonger dan ik - woonde ik in een groot oud huis aan een haven. In mijn herinnering was het zonnig en heel stil in Den Briel (Zo heet Brielle ook wel). Ik zie mijzelf nog naar school lopen, op een middag, in de zon - en nergens was er iemand anders of hoorde ik een geluid. De deuren van de huizen stonden altijd open. Als je iemand opzocht stapte je naar binnen en riep je 'Volk!' Ook onze deur stond altijd open. Als mensen wilden dat mijn vader een visite maakte schreven ze hun naam met een griffel op een lei die in de gang hing. De melkboer en de groenteboer kwam elke dag met paard en wagen langs de deur. De bakker kwam met een bakkerskar, de slager op een fiets met een mand voorop. In mijn herinnering floot of zong iedereen die fietste. Mijn vader fietste ook, met een doktersplaatje midden op zijn stuur. Volgens mij floot of zong hij niet. Als hij thuiskwam riep hij altijd: 'Is er nog iets geweest?' In Den Briel ging ik eerst naar de Bewaarschool en daarna naar de Lagere School. De eerste twee jaar op die school had ik een juffrouw waarover ik een boek heb geschreven: Juffrouw Kachel. Na schooltijd voetbalde ik vrijwel elke dag met mijn broers en andere jongens. Soms voetbalden we op de plaats van de Noordpoort, vlak achter ons huis: dat is de plaats waar de Watergeuzen op 1 april 1572 de poort hebben gerammeld. Voetballen was het belangrijkste wat er bestond. Naar Interlandwedstrijden luisterde ik op de radio. Na elke Interlandwedstrijd mochten wij, van onze oma, de Sportkrant kopen. Tot mijn elfde jaar had ik nooit een echte belangrijke wedstrijd gezien. In mijn fantasie speelden Sparta en Feyenoord en vooral het Nederlands Elftal iets buitenaards - zo schitterend. Rondom Den Briel waren vesten - een soort grote vijvers, waarop ik is winters leerde schaatsen. Je mocht daar op schaatsen als het ijs door de politie was goedgekeurd. Dan reed er een man door Den Briel, op een fiets, met een grote bel in zijn hand, die tussen het bellen door riep: 'De Lange Vest is goedgekeurd!' of 'De Oude Vest is goedgekeurd!' Eén jaar zat ik nog op de H.B.S. in Den Briel. Daarna verhuisden we naar Voorburg. Daar ging ik naar het Huygens Lyceum, afdeling gymnasium. Op mijn veertiende jaar - ik herinner het me nog goed - dacht ik: nu ben ik oud genoeg om ook eens een roman te lezen. Ik ging naar de Openbare Bibliotheek in Rijswijk en leende 'Karakter' van Bordewijk. Een week later dacht ik: en nu gedichten. Ik leende toen 'Cryptogrammen', een verzamelbundel van Gerrit Achterberg, en las het op één avond uit. Op mijn vijftiende jaar schreef ik voor het eerst een gedicht. Ik heb het niet meer. Ik geloof dat het over een vierkante bal ging. (Ik wist al dat je in een gedicht alles anders moest zeggen dan het in werkelijkheid was.) In 1983, op mijn eenenveertigste schreef ik voor het eerst iets voor kinderen: een verhaal over de eekhoorn. Toen was ik - behalve huisarts en dichter - ook kinderboekenschrijver.
Inzendingen van deze schrijver
12 resultaten.Ik werd geboren
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1 Ik werd geboren
en iemand kwam aansjokken, zette een ladder
tegen mij aan en klom naar boven
met op zijn rug mijn ziel en mijn gedachten.
Het begon te regenen
en hij sprong naar beneden, holde weg
om te schuilen, riep nog over zijn schouder:
'Wees gelukkig! Wees maar gelukkig!'
De zon verscheen,
maar er klom niemand meer naar boven.…
Een voorjaarswandeling 1
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1 Wij liepen in een bos
langs oude dennen, varens, berken mos
en spinnewebben.
Wij konden daar slechts fluisteren, durfden elkaar
niet goed verstaan.
Plotseling hoorden wij hoge stemmen:
'Ga weg! Straks vallen alle bomen om!'
Wij stonden stil, hielden onze adem in.
De zon scheen, het was het midden van een dag.
Een beek leek wel te rinkelen…
wisgedicht
4.0 met 7 stemmen 1 Een geheim weegt niets.
Je hoeft het niet te verstoppen en als je het vergeet bewaar je het juist goed.…
b
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Met gevaar voor eigen leven
verkondigen filosofen de terugkeer van de rede,
de rede die over mij zal vaardig worden...
Ik klop op een deur,
hoe vaak is hij niet opengegaan,
werden vermoedens geen tranen en ondraaglijk ongeduld?
Ik denk zoiets als:
mijn moeder daarentegen werd door honden verscheurd,
toen zij op…
Al is de leugen
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 De leugen kan traag zijn
moe
niet vooruit te branden,
kan dik zijn
kortademig
amechtig
of zelfs dood -op sterven na-
maar als het om de waarheid gaat
dan springt zij op
en begínt toch te rennen...
juich de waarheid toe
maar geef nooit een cent voor haar kansen
------------------------------------
uit: 'Daar zijn woorden voor'…
wisgedicht
3.0 met 8 stemmen 0 Op het grasveld voor mijn huis zong een koor over schepen die vergaan en bloemen die verwelken, en ook nog iets over de liefde die altijd zou blijven bestaan.
Maar de zangers zongen niet met overtuiging. Het was alsof zij meenden dat de werkelijkheid anders was en dat bloemen nooit verwelken en dat schepen nooit vergaan, maar dat de liefde altijd en…
Ik
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Ik weet het: het mooiste zou zijn
als ik onvindbaar was
en altijd naar mijzelf bleef zoeken.
Hoe interessant zou dat niet zijn!
Maar ik ben zo vindbaar...
zo voor het oprapen...
doe het licht uit, struikel over mij!
-------------------------------------
Uit: 'Gedichten 1977-1999'.…
Twee
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Twee mensen
De een is aardig, de ander is aardiger.
De een haalt de waarheid boven water,
de ander haalt de waarheid boven water en wringt haar uit.
De een verbergt zich, de ander verbergt zich en is onvindbaar.
De een valt, de ander valt en staat weer op en valt opnieuw.
De een klampt zich aan de ander vast,
de ander klampt zich aan de een vast…
Treurig gedicht
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 'Dit is het einde van de weg' zeiden ze.
Er stond een bordje:
DIT IS HET EINDE VAN DE WEG
'Hier, dit punt,' zeiden ze.
Ze hurkten erbij neer
en raakten het voorzichtig even aan.
'Is dit het?'
'Dit is het.'
Het was herfst, het regende, het stormde.
Ze stonden op, draaiden zich om.
Later kwamen ze nog even terug
met een vergrootglas…
Een streep
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1 Ik trok een streep;
tot hier,
nooit ga ik verder dan hier.
Toen ik verder ging
trok ik een nieuwe streep,
en nog een streep.
De zon scheen
en overal zag ik mensen,
en iedereen trok een streep
iedereen ging verder.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
uit het werk van Toon Tellegen (1941)…
EEN GESCHENK
wisgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 0 Ze trokken God aan zijn mouw:
'Dat geschenk van je,
de liefde,
wat was daar je bedoeling van?'
Het regende
en God verzonk in gepeins
(maar eerst rukte hij zich nog los,
hij hield niet van hun manieren)
en al peinzend
waadde hij door leven en door dood,
door waanzin en nalatigheid,
door waarheid en door angst,
zag hoe zij frunnikten aan…
wisgedicht
3.0 met 23 stemmen 0 Ik wil het tegenovergestelde van wat ik wil.…
