Inloggen

biografie: vanavermaete yvette

Mijn leven is een aaneenschakeling van tegenslagen en miserie. Eerst verloor ik mijn vader, daarna mijn zoontje ( 6 maand),  kort daarna mijn zus ( +30/05/1993). Een zwaar ongeval met vluchtmisdrijf  (is nooit uitgekomen wie de dader was) maakte mijn kruis nog zwaarder. Mijn man had blijvende hersenletsels en ik belandde 5 jaar in een rolstoel. Nu ga ik met krukken. Daarna ging mijn schoonbroer ook naar hierboven. Een jaar later brandde de bovenverdieping van mijn huis af.

Vol hoop en vreugde zag ik een zonnestraaltje; de geboorte van mijn eerste kleinkind. Ik ging naar Australië waar mijn enige dochter woont voor de geboorte en kreeg een donkere wolk op mijn geluk. Na 3 dagen kreeg  ik daar bericht dat mijn moeder was overleden. Een tweetal jaar nadien volgde mijn man aan kanker.

Mijn verdriet probeer ik te verwerken in poezie en probeer ook mijn belevenissen in verhaaltjes samen te vatten. Ik hoop dat ik daar in slaag.  Ben wel een zeer emotioneel persoon.


Inzendingen van deze schrijver

2 resultaten.
autobiografie
4,0 met 4 stemmen 109
1000 tranen kan ik laten stromen op deze dagen van pijn en verdriet. Je weet pas hoeveel men van iemand houdt, wanneer ze er niet meer zijn. Je leerde me lopen, spreken, hebt me beschermd, opgevoed tot wat ik nu ben. Ik vergeet nooit hoeveel steun ik van je kreeg die elf maanden hospitaal na mijn zware ongeval, en in de moeilijke periodes erna toen ik in de rolstoel belandde.
Ik wou dat je er nog steeds was! Ik mis je erg. Al dagen denk ik aan jou vanuit het verre Australië waar Julie haar dochtertje op de wereld zette, twee dagen voor je ons verliet. Ze had zo gaarne je achterkleinkind Siana in jouw armen gelegd en gezegd welke fantastische grootmoeder je was. Je was wel ziek, maar wie had dat gedacht, toen ik naar hier kwam om mijn dochter bij te staan na de zware bevalling, het een afscheid voor altijd zou zijn. Het liefst wou ik dat ik nu bij je kon zijn. Ik heb alles geprobeerd om naar jouw begrafenis te komen, maar kon niet meer op tijd naar België terug.
Graag zou ik terug nog eens samen zijn, samen lachen, samen praten over de dingen die die dag gebeurden. Je puzzelde zo graag en kon als geen ander een kruiswoordraadsel oplossen. Regelmatig schreef ik een klein gedichtje voor u en je vond dat zo fijn. Je bewaarde ze zorgvuldig als een waardevolle schat. Ik heb nog foto’s van toen en nu. Je was zo mooi en toonde zeker niet je leeftijd. Je kon gemakkelijk 10 jaar zeuren. Wat was ik daar fier op.
...
autobiografie
4,0 met 2 stemmen 239
Bedauwd, betraand, galmen de doodsklokken over de stad Ronse als laatste groet en afscheid voor je ontelbare vrienden en beminden. Henriette, mijn zusje, het bloemetje van de stad, die zoveel liefde, vriendschap heeft gegeven, ontving voor haar warme hart de bekroning van de koude stilte der dood.
Dagelijks tot aan haar kisting ging ik haar zien in ’t mortuarium. Ze lag zo rustig, mooi als een slapend kind, verlost van alle pijn. Voor de laatste maal kuste ik haar voorhoofd en toegesloten ogen. Ze wist het niet meer, maar ik was doodbedroefd.
De dag voor haar begraving, toen ze naar het crematorium werd gevoerd werd mijn hart een gesloten hof vol regen, mist en eenzaamheid. Ze werd door de stad gereden om voor eeuwig afscheid te nemen. Hoe groot was toch haar moed en liefde en hoe klein haar urne.
Nu zit ik hier zusje, vol verdriet op mijn kerkstoel, voor een laatste maal bij je as, mijn handen naakt en ledig op mijn schoot. In mijn geest leeft nog je beeld, je herinnering aan je blauwe ogen, je ijzeren kracht en moed, de hoop en wonden van je lijden. Waarom moest je toch zo vroeg gaan? De grote St. Hermeskerk was veel te klein om je een laatste vaarwel te wensen, zo’n grote vriendenkring had je. Tot halverwege het marktje, waar je zolang hebt gewoond en gewerkt, stonden ze, je vrienden en kennissen, om muisstil, bedroefd en ingetogen je een laatste vaarwel te wensen. Toen voelde ik pas hoezeer ik je miste. Bij de offerande was het muisstil in de kerk en zelfs buiten, er was geen zuchtje of wind te horen, alleen hier en daar een droge snik, toen je voor een laatste maal, met eigen stem je afscheid zong vanuit de in rouw gedompelde boxen. De casette die je stem nog heeft bewaard, vanuit het toneelstuk “Tavie en Madlenekie”, zorgde voor grote emoties. Ook het horen van je lievelingslied ”Ne me quitte pas” van Jaques Brel bracht een zee van tranen en droefheid teweeg. Toen de priester de offerande deed legde ik wenend mijn hand op de relikwie alsof het je schouder was. ...