Alle inzendingen over Alice Nahon

Of zoals Alice Nahon schreef: bidden is weten weelde en weemoed van elkander. Een samenzijn waar af en toe een valse noot van ergernis opduikt, die toch telkens weer overspoeld wordt door een symfonie van vreugde. Waar de uren veel te vlug voorbij vliegen maar elke afscheidszoen wil zeggen: even uit het oog maar niet uit het hart.…

Manu van der Aa, die is toegespitst op de sexuele uitspattingen van Nahon, die onterecht in een kwaad daglicht worden gesteld. Dat zegt meer over de biograaf, zo wij allen weten. Als dichtersziel voel ik mij zeer verwant met de dichtersziel van Alice Nahon. Ik ben haar intens dankbaar voor haar sierlijke, levenslustige, moedige openheid.…

Haar poëzie doet mij denken aan het werk van Alice Nahon, maar dan in hedendaagse versie. Zoals de titel al laat vermoeden biedt haar poëzie vele lichtpuntjes en een warme handreiking aan de (lijdende) medemens. Lotte Eijlders schrijft regelrecht uit het hart. Zij heeft het in zich om een veelgelezen (en gevierde?) dichteres te worden.…

Daarom vind ik de Vlaamse Alice Nahon net zo indrukwekkend. Nel Benschop voert te ver, maar ik bedoel maar. Ida had dus net als alle mensen geen vlekkeloos karakter en dat is godzijdank nu eens duidelijk aangetoond.…

Henriëtte Roland Holst-van der Schalk, Hélène Swarth, Jeanne Van de Putte en Alice Nahon. Ze werkte mee aan programma's van de Katholieke Vlaamse Radio Omroep. Ook werkte ze voor de Gazet van Antwerpen, op de afdeling archieven en documentatie. In 1936 verscheen haar dichtbundeldebuut 'Door roode vuur'.…

Gaston Burssens, Willem Elsschot, Marnix Gijsen, Gust Gils, Alice Nahon, Gerard Walschap en Paul van Ostaijen begraven zijn. Je vriend Jeroen Brouwers schrok ervan hoe diep je grafkist werd neergelaten. Zijn adem stokte en hij wilde van die gapende rechthoek in het gras terugdeinzen.…

En je gaf les op de meisjesschool 'Pius X' in Tessenderlo, waar Alice Nahon in een sanatorium verbleef. Je was medewerker van de Vlaamse Gids, Spectator en Nieuw Vlaams Tijdschrift. Je schreef over de onzinnigheid en de leegte van het leven, net als Sartre.…

Ik wil u schoon vergeven Omdat ik wonder-schoon bemin; Vergiffenis in liefde Weet ende nog begin Ik wil u schoon vergeven Omdat ik bij mijzelve weet De zwakheid van m'n herte, De diepte van uw leed. Ik wil u schoon vergeven, Omdat ik in mijn groot gemis, U toch niet meer kan schenken Dan wat vergiffenis…

Het lied waarvan een mensenziel het heiligst is doordrongen, daar zijn op aard geen woorden voor, dat blijft onuitgezongen.…

fragiel gedicht op vergeeld papier bejaard oud ouder dan jij werd lieve Alice…

Ik heb de liefde liefgehad; daarom wellicht heeft zij me niet bemind. Zo doet de mooie minnaar met een zeer verliefde kind. Ik heb de zon te lief gehad en beu van beedlen aan de deuren van de dagen ben ik geworden als een varenblad dat liever in de lommer leeft dan zon te dragen. En daarom bouwt mijn kommer aan een huis waar lamp- en…

De mensen van voorbij, zij blijven met ons leven, de mensen van voorbij, zij zijn met ons verweven in liefde, in verhalen, die wij zo graag herhalen, in bloemen, geuren, in een lied dat opklinkt uit verdriet.…

Ik had zo geern uw wiegeken Met blommekens getooid; Zo geren om uw hoofdeken Wat verzekens gestrooid; Maar somber zijn mijn bloemen, kind, en triestig zingt mijn lied. Gij in uw sneeuwen beddeken, ge kent nog geen verdriet. Wat zou daar om uw koppeken, wat kàn daar anders zijn Dan woordjes van uw moederken En strikskens van satijn? Maar…

Ik fluister u zacht 'goedenavond' Mijn schamel, m'n simpel bezit Al ligt er zo menig illusie Begraven in 't kamerke wit. 'Goedenavond', al doodt ge zo trage De hoop van mijn lachend gelaat O! Ik moet u bijwijlen beminnen Als had ik u nimmer gehaat. 'Goedenavond' gepeinsde gedachten Die zweven nog boven mijn hoofd 'Goedenavond' gestorven…

Op de peul* mijns herten rust uw hoofdeke van goud... 't Is of ik uw frêle zielke tussen bei mijn handen houd: Lijk albasten bloeme licht uw teer gezichteke en uit elk' azuren kijker blikt een blauw gedichteke Kon ik vatten, kindje, van die dichtjes rythme en rijm; mocht ik van uw broze wereld raden het subtiel geheim "k Durf u…

God zei dat ik een liedeke moest maken. Ik zei dat ik niet kon. Hij leê* mijn weifel-hand en wilde bij me blijven zoals een moeder doet die kindeke leert schrijven en 't lied begon. En 't lied begon te groeien uit mijn handen lijk uit de mei het gras; nog voor ik aan die wasdom bloei en zaad kon wensen stond heel mijn herte rijp van liekens…

't Is goê..., 't is goê!... Vraag niet, o kind, waarom en hoe Die weemoed over uw vreugde vlot. Men moet in ieder groot genot Een plekske schaduw lezen; Daar moet aan iedere bloem een traan Aan iedere zon een ondergaan, Aan iedere dag een avond wezen. 't Is goê,..., 't is goê!... Dat, na 't verzengend zon-gegloê, De witte vree van …

'k Heb zo'n honger naar een lied In dit huis van eenzaam wezen, Waar 'k nog in geen blik mocht lezen, Dat een mens me geren* ziet. 't Kloksken tikt melankoliek... 't Maakt me monotoon en kranke,* God! ik smacht naar dieper klanken, 'k Heb zo'n honger naar muziek... Ach..., en zo'k mezelve sus Met een bloem of een gebêken*... Ziet ge niet…

Wij, dorre en dode blaren, Wij komen stil gevloon* En vlechten door uw haren Een goud- en bronzen kroon. Daar, waar wij ritselend vielen, En strooiden herfst-gewaad, Daar sterft iets in uw zielen... Gij, die er over gaat. Wij leggen in uw ogen Traan van weemoedigheid; 'De zomer was een leugen'; Zo zucht ge, wijl ge schreit. Neen,…

Ze zeggen nog wat, Ze zeggen nog wat, Ik heb zo vaak aan mijn hart gehad Als trage brand die node* verging, Het hoofd van een mens, dat te sterven hing. Uit de smeulende as van z'n brekend oog Sloeg er bijwijlen een vlam omhoog, 'n Vlam als een vraag. Want ze vragen nog wat, Ze vragen: Wie heeft er mij liefgehad? En voor ze 't vernemen…

Dees dag is lijk een moede man, Die langs een strate, grijs en stil, Zijn droefenis niet kroppen kan Maar toch niet schreien wil. Over de mulle wegen zweeft Een waas van onverschilligheid... Vrouw, die zich zonder liefde geeft En heengaat zonder spijt. Daar zoeft wat zonne-lichternis…

O kinderen van mijn dromen, O bloemkens van mijn tuin, Wat buigt ge droef en lome Uw tengere kopkens schuin. Ge waart zo fris te voren Als klokskens van de mei, O lievekes, geboren Uit droom en mijmerij. En 'k heb u, stil-bewogen, Gevoed, bij nacht en dag, Met regen van mijn ogen, Met zonne van mijn lach. Ik wil u niet zien welken;…

Ik wil u schoon vergeven Omdat ik wonder-schoon bemin Vergiffenis in liefde Weet einde noch begin. Ik wil u schoon vergeven Omdat ik bij mezelf weet De zwakheid van mijn hart De diepte van uw leed. Ik wil u schoon vergeven Omdat ik in mijn groot gemis U toch niet meer kan schenken Dan wat vergiffenis.…

Daar is, in iedere zuster-cel, Bij 't ronken van de wekker-bel, Een vaag gerucht begonnen: 't Is 't mommel- momp'len van gebeden, De kloosterkerk wacht beneden, Heur stille, vroege nonnen. Ze komen van de donkere trap, In zwart habijt en witte kap, Een beetje voor de vieren; Daar hangt in menige vensterspleet Der gaanderijen, diep en…

Kussen is een troon van morgenlicht, waar men heersen leert en nederknielen; Kussen is een kostbaar evenwicht, tussen mensenhart en mensenziele. Kussen is een wonderlijk akkoord, waar de zielen in elkaar verglijen; Kussen is wel 't goddelijkste woord, dat uit mensenmonden kan gedijen. Kussen is een zomer-avondgaard, waar de vruchten tot…

Achter de oude kloosterwoning Hing wat rode zon… Onder goud-getinte linde Bad een jonge non Heur gelaten ogen droomden Onder blanke doek, Naar de zwart’ en rode letters Van ’t getijden boek… Langs de wegskens was geprevel Van wat blâren bruin…; Aan heur voeten bogen schrale Violieren schuin Als ’n dode^illusie, die ze Lang vergeten…

Onder uw handen die veilige ogieve* word ik weer de stille de zachte de lieve die vredig d'ogen kan laten varen* over de herfst en de verloren jaren. Onder uw handen mij binnen halen in de kleine portiek van de zeer hoofse zalen waar ik hoor zingen dat vér-ijle lied als ge mijn naam zegt of zacht naar mij ziet. Onder uw handen de…

Dat ook ons hart rusten kon lijk 's winters velden doen, die liggen daar onder Gods hemel wijd de waarde te vieren van eenzaamheid. Ze weten heimelijk meer dan wij die trappen over hun wijs gezicht; ze weten: in voren van diep geduld wordt het mirakel van 't zaad vervuld. Wij mensen met ons gulzig hart, wat is er aan ons te doen? Wij…

Ze trekken ter schole ten halleveracht, - Het dorpje ligt ver van 't gehucht, - Om 't even, of liefelijk 't zonneke lacht, Voor wind noch voor regen beducht. Met blauw-baaien rokskens, de blinkende blokskens van 's zaterdags vers gevernist, zo trekken ze zwijgend de koppekes nijgend, door regen, door sneeuw of door mist; Dan spreken die…

'k Vond z'in Vlaanderen, waar geen hand Zegent d' idealen...; Waar men, als een vreemde bant D' eigen zoete tale. 'k Vond ze, waar geen zachte stem Door m'n zuchten streelde...; 'k Vond ze ver, heel ver van hem, Ver van alle weelde. In 't vertellen van wat wind..., 't Rits'len van de hagen..., In de kijkers van een kind...,…