Alle inzendingen over Brahman

En de eiken aai 'k: zij voor mij aaiend reiken Naar Brahman's zon, die hen, mijn waaiende eiken, Vroeg 's morgens, 's avonds 't laatst bediadeemt: Niets dierlijks, mens'lijks, ja - want Brahman ken ik Als 't wereld denkend Ene, en Brahman ben ik - Mij is, Zijn Zelfbesef, niets godlijks vreemd.…

En golvend in mijn Brahman, diep en koel, Zal 'k naar Zijn wet ons beider glorie eren, En, noctiluca, vroom fosforesceren Met vonken kunst en eeuwigheidsgevoel; En slaat smartelijk mij Zijn golfgewoel, Ik weet: de schok zal zich tot vlam verkeren; Tot trots in Brahman zal dat vuur verteren, Wat bleef van angst om Noodzaak zonder Doel.…

Wat Weet meer dan ik van 't Brahman zo'n brahmaan? Het is mijn thuis, ik kom er net van daan, De Schone Slaapster van jouw Lotusstad. Stil leg ik in de ziel je heel mijn schat Van zelfgeschouwde God, geen mensenwaan: Hoor, nu ik wakker ben, mijn fluist'ren aan, Niet 't plechtigst org'len van de Oepanishad.…

ik gaan, Ik die, uit angst van aarde, hijgend wou vluchten Naar bevrijding in storm, in sterreluchten, In koele smartenloosheid van natuur, Tot waar, van eeuwigheid in Brahman dronken, De extaze ziet als wolk van as en vonken Stuiven 't Heelal uit 't eigen Wereldvuur.…

In Brahman is vergaan Mijn wereld, en ikzelf, grijze brahmaan - Hij had blauwe ogen en mooi donker haar.…

En deze wens, die christ'lijkheid verbant En ik aanvaard, is Brahman's and're kant: Hem kreeg ik steeds terug, bij ied're ruil. Zo handhaaft zich het eeuwig evenwicht: Een helft van de aarde is donker, de and're licht; Lag er geen drek om heil'ge Simeon's zuil?…

Atman (het fundamentele geestelijke principe van ieder mens of wezen, het Zelf) en Brahman (het fundamentele kosmische principe, het Absolute) zijn één. Het westerse godsbesef is één van de verschijningsvormen van Brahman. De eenheid van Atman en Brahman wordt uitgedrukt in de zin: Tat tvam asi (Dat ben jij).…

Wanneer de slangenkracht het hoogste chakra bereikt, ervaart de yogi de vreugde van het opperste bewustzijn van Brahman, het onvernietigbare,absolute bewustzijn van het universum.…

niks, ik zit gewoon blikken zijn niet verboden blauwe halve maantjes zien de stoute bruine sterren van de brahmaan wat doe je dan? je wast mijn haar bij de dorpspomp giet je bekers water over mijn hoofd 's avonds loop ik de woestijn in alleen onder de groeiende maan tot de stemmen achterblijven eeuwig wil ik hier zijn…

Op Brahman, wereldgrond, schijnen de dingen A jour gewerkte scherts: door de openingen Golft onbelemmerd stralende eeuwigheid. Het denken, moe van God, keert van Zijn luister Zich gretig-aards vaak af naar kleurig duister En weldadig koele verganklijkheid.…

Om één jaar jong te zijn, gaf 'k ziel en God, Ik, die geluksdorst met ekstazen les: Ja, ja stompzinnig ergens in de Nes Met dronken prolen slaan de boel kapot, Dan met een meid naar bed, en van genot Schreeuwen en schreeuwen doen, een keer of zes: 'K zou Brahman, vond ik Mephistopheles, Zelfs ruilen voor Jehova Zebaoth.…

Jij bent mijn jeugd, mijn levend sprookje, jij Mijn morgenster, mijn enig aards geluk; Maar kromgeboeid lig 'k onder lange druk Van mensenleed: wie Brahman kent, is vrij.…

Nu draagt, zelf triomfant balancement, Zelf zwevend rag, zelf ontzaglijk insekt, Mij de aeroplaan, wiens vaart, zilverig, trekt Een draad, hoog boven zee en kontinent: De trots van wie zich, mens, als Brahman kent, Houdt breed zijn dubb'le vleugels uitgestrekt; De zekerheid, die 't Brahmanweten wekt, Houdt recht naar Hem 't evenwicht heengewend…

Tóén zalig, trots, dat je Dat weten mocht, Scheen 't je, als was niets dan Dat en jij alleen: Wat in je rilde, toen tot ogenblik De oneindigheid zich samentrok, was ik, Brahman, jouw Zelf. En deze drie zijn Een. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - Sonnet XI in de cyclus 'In de Hoogte'…

Zo leek je dan jouw aardse zwaarte lichter In 't ijle, koele denken; de verwijding Van knellende horizon werd een bevrijding; Op 't donker ginds scheen hier het lichte lichter. Jij dacht je boven 't mensenleven dichter Bij de eeuwigheid; toch was 't een voorbereiding: Zo moest - vervulling van mijn eerste wijding - 'T kind-in-jou groeien…

Geen stilte is zo diep, als die volgt op tranen; En, weggevlucht voor lach, komt dichterbij De schuwe wijsheid van vred'ge brahmanen: Schijnbaar gescheiden lijdt, die sloeg, in mij. En 't is, als hoorde ik Iets zichzelf vermanen: 'Mijn liefde was ikzelf'. - Zo werd ik vrij.…

'k Ben Brahman. Maar we zitten zonder meid. Ik doe in huis het een'ge dat ik kan: 'K gooi mijn vuilwater weg en vul de kan; Maar 'k heb geen droogdoek; en ik mors altijd. Zij zegt, dat dat geen werk is voor een man.…

Of doe ik aan mystiek, noem 'k mij brahmaan, Omdat het literair staat en gekleed? En preek ik koketterend van mijn leed, Omdat het hoort bij 't dichterlijk bestaan? Dat 'k zelf dit vraag, is dat al geen bewijs? Ja, zeg ik daarom, dat 'k oud ben en grijs, Opdat 't zal schijnen: Wat hij zegt, is waar?…

En 'k dacht: Ja, Brahman is de Kunstenaar: Hij, Shakspere's voorbeeld, zet vlak naast elkaar Het hoogverhevene en het laagkomieke. En wat in Cyrano de Bergerac De bakker zei, toen men zijn glaswerk brak, Dacht ik: Il casse tout, c'est magnifique.…

IN DEN BEGINNE WAS BRAHMAN'S IDEE - Lama Sabachtani - Of is Hij niet? Maar toen 'k een kind was, zag 'k de Grote Beer: Was dat gevoel niet echt? - Ik weet 't niet meer. Zei grootmoe niet, dat God 't sterrengewelf Geschapen had - ORION! - O, daar is 't, Daar is 't!…

Voor mij, wiens twijfel wegdacht, wat 'k bezat, Was 't diepste van de wereld veel te heilig; Maar 'k weet: daar, waar mijn hart is, is mijn schat; In Brahman is mijn hart: mijn schat is veilig. In dromen ben 'k mijn rijkdom mij bewust; 'K zie, stil, mijn anemonen. - Ik heb rust.…

Zo zwaait voor mij Brahman door mijn heelal De statig cirkelende zonnebal, En speelt op dondergam'lang de oude wijs. En ik vergeet; 'k maak verzen en ik ben Gelukkig, zo dat 'k niet mijzelf meer ken, Een kind - ja, maar als Lao-tse: kind en grijs.…

Wegvlind'rend uit mijn Brahman's wereldvuur, Zweeft in Zijn licht door mijn eigen natuur Mijn ziel, die Hem weerkaatst in poëzie. En loert verstand afgunstig, dor en grijs, Dan praat ik deeglijk, gewichtig en wijs, Stil-blij verscholen in mijn mimicry.…

Klein levend zieltje, in Brahman mij verwant, Eén Wezen deelt zich aan ons beiden mee, Zoals één vuur, één wet, één Gods-Idee In Aldebarân en een sintel brandt: Het Eew'ge dat, mijn kunstgenoot, in jou Atomen voegt tot de arabeskenbouw, Die om je tere lijfje koepels tilt, Datzelfde, kunst'naar van gedachten, zet Mijn woorden saam tot kristallen…

Voor mij, wiens twijfel wegdacht, wat 'k bezat, Was 't diepste van de wereld veel te heilig; Maar 'k weet: daar, waar mijn hart is, is mijn schat; In Brahman is mijn hart: mijn schat is veilig. In dromen ben 'k mijn rijkdom mij bewust; 'K zie, stil, mijn anemonen. - Ik heb rust.…

konstellatie Van zaligheid en trots en adoratie, In 't wereldcentrum 't eeuwig Zelf zag tronen; En 't is alsof, in vroom trillende handen De Melkwegvaan, bestikt met sterguirlanden, Om 't Heilig Hart ik mijn processie leid, Totdat mijn ogen, schemerende ekstazen In één gevoel het heelal zien verwazen - O, O, de glorie van mijn Brahmanheid…

Aan 't wereldoppervlak stormen de dingen: Zelfs geen gedruis zal tot in de afgrond dringen, Want stil de ziel aan 't hart van Brahman kleeft; Al kan het oud verdriet niet meer genezen, Hij weet: gezonken naar zijn eigen Wezen, Nu bloedt hij verzen, waar Zijn licht op beeft.…

En dalen zal ik naar mijn hoogste Zelf, Tot waar het Brahman weeft in stil gewelf Zijn vizionaire werelddraperieën; En mijn getakte Melkweg - 'k zie, hij zweert, Twee vingers naar de oneindigheid gekeerd, Dat 'k Hem zal eren met Zìjn fantazieën.…

'K hoor, hoe met gouden lijst de schilderij Onhoorbaar zegt, terwijl ik sta te kijken: Ik hang in 't niets, zelf niets dan schijn van eiken, Van weiden en van wolken, zee en hei; Brahman's gedachte heeft bereikt in mij, Wat in uw werklijkheid hij wou bereiken.…

Van Brahman's wereldrijkdom houd ik boek: Geen Algol, geen elektron is ooit zoek; 'K zie steeds - Laplace - ze elk cirk'len langs hun baan, En als 'k een Brahmanperiode sluit, En Zijn nieuwjaar begin, komt alles uit Tot op een Melkweg en een kindertraan.…