Alle inzendingen over bedre

Men kan de mensen verdelen in twee groepen: zij die zich door hun gevoel laten bedriegen, en zij die zich door hun verstand laten misleiden.…

Neem de geurende lentebloemen uit mijn hand Pluk de blaadjes één voor één en strooi ze voor Mijn voeten neer… Begeleid me met één hand over het bloemenpad En leg mijn lichaam vlijend voor de brandende Openhaard neer… Fluister de meest betoverende beloftes in mijn oor Maar kijk me niet recht aan terwijl je mij probeert Te laten geloven…

Achterhaalde woestijnen doemen op Dorst en waanideeen zijn hier genoeg Zweet verdwijnt hier als bier in de kroeg Een echte oase of rest mij de strop? Gelukkig zijn dromen vaak nog bedrog En lijkt alles te verdwijnen in mijn kielzog…

Uit angst voor dreigementen met de dood Zal ik dit jaar niet als mohammedaan In Limburg naar het carnavalsfeest gaan En ook maar niet als orthodoxe jood. Nee, voor ik straks het onderspit nog delf Zal ik dit keer vermomd gaan als mezelf.…

Begrippen zonder naam vormen per definitie een bedreiging.…

Als ze er over nadacht, besefte ze dat ze eigenlijk helemaal geen nieuws meer wilde horen. Ze had het goed en woonde erg naar haar zin. Toch waren er veel dingen die haar enigszins in de war brachten. De berichten over de terreur die van moslimgroeperingen uitging, vond ze erg bedreigend. Toch wilde ze meer weten van dat zo vreemde geloof en ze…

De overheid die zich als bedrijf ziet, beschouwt de burger als klant. Die visie is failliet.…

Toen ze me op school vertelden dat de mens uit cellen bestaat, zo mooi en ingenieus, toen voelde ik al dat ik bedrogen werd. De cellen zijn hoogstens de begrenzing! Hij bestaat uit celinhoud, uit protoplasma, slijm, drab! Waar we geen donder van weten en waar alles mogelijk is! En daarom zijn we geen redelijke wezens, maar slijmballen!…

mooie woorden door jouw geschreven klinken als een nachtegaal die oorstrelend zingt met de liefdesklanken die elke letter omringt ben ik als een veer in de lucht gaan zweven heerlijke dromen die leken uit te komen vervlogen in de hemel als bliksemlicht die binnen enkele seconden verdwenen uit zicht waardoor mijn hart vol met geluk is ontnomen…

naar waarheid leven vaak uitgeschreven 't verraadt vervuilt om 'm heen ziet liever de korf aan gemuild dagen slijten ook zonder sprekend spook laat hem zijn onvergank'lijk zijn in stilte van den verlaten buitenwijk waar men met auto's plat rijdt naar de pleinen van de supermarkt waar de mensen bulderen met honden zonder zakje…

mijn gedachten broeden in meerkoet's takkennest gruwelijk metalen kleppersnavel bij mij achter waar tijd en water rimpelloos groen uit slaan waar ik mijzelf in de stilstand voeg zie dat pluisjes blaadjes kroosjes wel degelijk tergend traag richting rechts drijven je wordt belazerd als je niet stil staat…