Bij elfenbankjes denk ik altijd aan gaasgevleugelden, jonge deernen die lichtjes sprenkelen en de zonnewende uitgelicht naar hun hand zetten. Maar ze splijten als zwammen, zadelend halen ze bomen neer, zijn de bijl aan de wortels, want daar groeien ze, de uitvreters.…
dag na dag
stem je toe
in een luchtslag
en zie
hoe wolken
welhaast leger stromen
dan de goudenregenbomen
toch vereniging
van najaarsnat met oud lenteblad
rustend en route
op elfenbankjes en boletenhoed
en
met bijstand van de heksenkring
je betovering
van bladeren...
in herinnering…
Maar
geef me jouw hand
en dans met mij
op deze vloer
verdwijnt de schroom
wij tangoën
en walsen met passie
het leven is liefde
en een droom
geef me je hand
laat niet meer los
dan vrijen we
naakt onder een boom
onze stille getuigen
zijn elfenbankjes
doe het nu maar
wek mij niet
als ik droom…
stond zo`n oude schoenendoos
verborgen onder het stof der tijd
op zolder bij de herinneringen
het plaatje van die kleine meid
ze knipte fragmenten uit de bladen
een compositie van haar ideaal
en plakte het in die schoenendoos
zo fröbelde ze haar mooiste verhaal
een kijkgaatje bood in perspectief
kabouterfiguurtjes uit de libelle
elfenbankjes…
Leg je oor maar eens voorzichtig te luister bij de elfenbankjes...hoor je?
Ook al zie je ze niet altijd, maar de elfjes brengen je zachtheid, zij doen dat bij alle mooie zieltjes die tijdelijk bij mij wonen. Want lieve schat, tijdelijk dat is wat het zal zijn.…
Ik vraag me af of je lacht
Daar weggestopt achter je haar
Of tot het uiterste geconcentreerd
Bezig bent je geurtje af te scheiden
Van elfenbankjes gedrenkt in ochtenddauw
Om te reiken naar …
Maar de muur is onbarmhartig,
Links noch rechts
Houdt hij het midden tussen ons.
Zie, hoe wij elkander noodgedwongen
Moeten mijden.…
En zo bleef deze verzameling elfenbankjes in dit bos een plek van rust, magie, emoties, ervaringen en verhalen, waar elfen van heinde en verre samenkwamen om hun avonturen en verlangens te delen.…
547
Bezig met laden