Wie `t Bargoens van de natuur verstaat
haar fluisteren in het verdroogde
waarmee ze lome ossen voedt
-in zengende lucht met scherven paradijs-
vleugen die zich de moesson lokken
de eerste ingehouden zucht waarin geregen
misten, riekt nog voor ze gronden weekt
en zwijgen kan als zij verhaalt
spreekt waarheid zonder taal
Wie zich de stilte…
Tussen wolken van nattigheid, glijdt de zomer steels over de rand in bewust zijn van niets aan de hand. Zelfs de sfeer is ontdaan van alle franje, met de grond gelijk maakt dat je er mee weg komt ook, bijna alsof iets knapt welhaast… je maar niet, ik ben nergens meer kapot van.
Hij weet het pijnlijk duidelijk gemaakt, achter in de namiddag gefrommeld…
0
Bezig met laden