Alle inzendingen over kom je alles weer te

ik kijk je uit het dal de helling spreekt mijn echo lacht de diepte klautert hoogte ze lift je boven al je blik omhoog gericht je handen wijzen vrijheid ik ben er nog kom ken me weer ontmoet me maar geniet mijn blijheid…

ik kijk je uit het dal de helling spreekt mijn echo lacht kom klim naar mij je ziet me overal je blik omhoog gericht je handen wijzen vrijheid ik ben er nog kom ken me weer ontmoet me maar geniet met mij van onze eindeloze blijheid…

Als muren op me af komen, En het weer donker wordt, Als ik niet slapen kan, of dromen. En verdriet mij weer omgord, Dan ben ik weer zo eenzaam, Zit stilletjes voor mijn raam. Niemand roept mijn naam. Heb niemand om me heen, Ik voel me dan zo eenzaam, En helemaal alleen.…

dan vertrek ik maar en zie niet meer om je wacht niet daar of roept: blijf nog even, kom! ik ga weer verder op de tast over een weg die jij voorvoelde maar ik nog niet ken ook al draag ik een schemerlast en verlies jij die ik ben…

Bij elke beweging, Kom ik je weer tegen.…

En daar ga je dan maar weer, Geen gierende banden, geen pijnlijk afscheid dit keer. Ga dan maar. Ik kom je wel weer tegen, Dus hou ik je niet tegen. Ga dan maar. Ik zal je niet krampachtig vasthouden, We kunnen wel de mooie momenten behouden. Ga dan maar. Gun me bij het afscheid nog een blik, Zodat ik niet opnieuw schrik.…

Dromen en wensen langzaam weer vervlogen zuchtend met de tijd meegegaan maandenlang mezelf bedrogen zie me zelf met lege handen staan Weggedrukte gevoelens, waar zijn ze gebleven! in een bewaakt hoekje van mijn hart komen ze ooit weer tot leven? of word ik bitter, door het leven verhard…

Nu je er niet meer bent woon je in mijn hoofd en slaap je in mijn hart herinneringen aan jou zijn levend teder als een ontluikende bloem ragfijn als een pas geweven web ooit op een dag kruisen onze wegen komen wij elkaar weer tegen ik weet niet waar maar -wie weet- misschien…

Plotseling komen we elkaar weer tegen, spontaan geef je me een zoen. Ik kijk in de rondte en zeg quasi-verlegen: Mijn vent loopt hier ook ergens, dus niet meer doen!?…

Ooit kruisen onze wegen kom ik jou weer tegen buigen we samen voor onbestemd verlangen dat wat ons bindt en steeds opnieuw begint de schelpen voor later of terug aan het zeewater ooit op een dag misschien… want weet je lief leven is kiezen en leren te verliezen…

steeds weer het idee........ dat je dicht bij me bent alsof je nog tegen me praat je geur die ik steeds weer ruik lopend door de straten....... het gevoel gezien te worden hou je me dan toch nog in de gaten ? is alles nog niet verloren ? wil God mijn Bede aanhoren ? kom jij toch weer terug bij mij ? ik weet het niet.......…

Ooit kruisen onze wegen en kom ik jou weer tegen buigen we samen voor onbestemd verlangen dat wat ons bindt en steeds opnieuw begint de schelpen bewaren we voor later of geven ze terug aan het zeewater ooit op een dag misschien… want weet je lief leven is kiezen en leren te verliezen…

Kom toch snel weer in ons midden! Uw kinderen wachten al zó lang! En de omstandigheid die maakt hen bang! In alle eerbied vraag ik U; Kom ons toch halen, al was het nú! Kijken wij op de klok van Israël! Dan is dee'z aarde reeds een hel! Til ons Vader daar toch uit! Roep ons tot U met Groot Geluid! Opdat wij altijd bij U mogen leven!…

was verarmen ik mis je in de kou van toen je sloot de deur liet me los kom ga me weer verwarmen wil melker 04/11/2005…

vroeger jij en ik kom ook nu weer in mijn leven en laten we elkaar op nieuw onze liefde geven…

Zo kan je lekker lang genieten, Voordat de wolken komen en het weer gaat gieten.…

En jouw "which will" gebruik ik, je moest eens weten, om even bij te komen. Ineens, steeds weer ineens ben je er even bij. En anders ben je op te roepen met wat je hebt achtergelaten, tussen missen en herinneren.…

En dan kom ik hem weer tegen, kinderboerderij, Zuiderpark, rolstoelend wil hij naar binnen, kan dat niet op eigen kracht, ik duw een forse man richting konijnen. Ik zeg nog tegen hem dat je hier niet mag roken. Ik was hem een tijd uit het oog verloren, en dan kom je zo iemand zomaar tegen. Nieuwe stoel, gemotoriseerd, komt nu overal.…

weg bent Verlangen gevangen in gemis Tranen die komen gaan en komen Totdat jij weer dicht bij me bent In een innige omhelzing van geluk En me laat voelen wat echte liefde is…

heel wat te vertellen, iets steels iets spijtigs, verdrietigs of juist speels ik slorp je woorden op en hoor je harteklop op deze dag zolang gewacht ik sidder, straks komt de nacht word jij brutaal van me afgescheurd weer naar die stomme trein gesleurd pijn en toch veel blijheid om uren intense tederheid mijn traantje smeekt: kom toch…

Tussen de oude eiken ruist het middenin een draaikolk van blaadjes zwijgt opeens het Herfstkind en luistert Kom, het is weer tijd voor verandering is wat deze herfstwind haar fluistert ik blaas muziek dus dans en zing Voorzichtig danst ze de bomen kaal haar zang brengt paddestoelen tot leven en de herfstwind blaast, hij blaast zich schraal…

Eens zullen wij elkaar weer ontmoeten overbruggen zullen we die 30 jaar Nu lopen we nog voorbij zonder groeten we zijn allebei veranderd, dat is waar Maar ergens in een heel klein hoekje op een plekje diep in ons hart Samen opgeschreven in een boekje is daar nog de gedeelde smart Ooit komen wij elkaar weer tegen 't herkennen is dan daar…

Dan zou ik alle tranen drogen, Naar ziekenhuizen gaan En zeggen: Kom, Je bent weer beter en kan weer naar huis gaan Als ik één dag God zou mogen zijn... Dan gaf ik de hele dag aan ieder zonneschijn Ik strooide overal mijn liefde... Een lach op ieders' gezicht, want nu is onze wereld helemaal ontwricht...…

Totdat mijn Zelfbewustzijn: trots gewelf, Over mij instort; de genadestoot Verbeid ik lang, woel mij dan langzaam bloot En kom met tegenzin weer tot mijzelf. Opnieuw dan strijd: voor immer onbeslist.…

Dus stap ik uit te Y en kom te voet weer thuis bij de werkelijke liefste die ik vrij, die bijna winter is en ondanks alle weemoed sneeuw zal worden.…

Mannen die over boord zijn geslagen, vrouwen die zich afvragen, komen ze veilig weer thuis? De vuurtoren brand,en wijst hen de weg, naar een veilige haven,naar huis.…

stellages met papier verborgen in een lusthof vol vertier z’n godentuin kent geen erfdienstbaarheden het later komt aan hem voorbijgeschreden in teksten nog geschreven met de hand wat vroeger was herhaalt zich haast gênant de nieuwste paden zijn reeds lang betreden wat is het leven meer dan eb en vloed hij heeft de golven vaak zien gaan en komen…

Ooit komen wij elkaar weer tegen. Ik heb veel liefde van u gekregen en niemand kan mijn gedachten aan u beroven. Want momenteel beschermt u mij van daarboven.…

Ooit kom je het weer bijleggen om mijn leven terug op te fleuren Dus ga nu maar, doe wat je moet doen en negeer mijn smekende ogen. Je geeft me nog een laatste zoen Al jouw liefde was gelogen....…

het onkruid langs het pad jouw kleuren moest ik missen naar gissen in herinnering die ik diep verborgen had jij, die fluisterend bij me was ik zoek maar kan niet vinden voel je hartslag in mijn lijf je bent nu zo afstandelijk wispelturig en veranderlijk kom laat jezelf weer zien bloei in je mooiste kleur en blijf…