Is het je ook opgevallen dat er niets meer gemeld wordt over de snelwegschutter? Het kon wel eens vals alarm zijn en ze schamen zich diep voor hun opgehitste commotie, lachwekkend hé, die Hollandse blauwbroeken, zetten alles op alles om schimmen te vangen, vangen nog geen stelende winkeldievegge! Ze blaken van boordevol onvermogen.…
in de spelonken
van mijn geest
in duisternis gehuld
tussen de stronken
van mijn vrees
ligt mijn verloren schuld
in de kerkers
van mijn verlangen
in ware droefenis
tussen zwak en sterk
gevangen
ligt mijn vergiffenis
in de plooien
van mijn geweten
in vreemde vorm verbogen
tussen ziel en zaligheid
vergeten
ligt mijn onvermogen…
samen een kwartet
geef jij mij
de zin van het leven
jij bent het licht
het einde
van een donker gat
wij samen
mijn tijd vloog
voorbij, verblind
door jou
ook jij vloog
maar weg van mij
onverwachts
die woorden
van pijn
woorden, harder
dan ik hebben kon
samen een kwartet
maar jij mist
de vierde kaart
de liefde
werd mij fataal…
De verdronken emotioniste
droogt haar tranen.
Ze trekt haar lach aan
en baant zich een weg langs
weggeworpen dromen en
stukgeslagen illusies
Niemand ziet haar.
Verdwaald in het labyrint van
doodgehoopte toekomstdromen
uit het verleden.
Niemand hoort haar.
Zelfs zij zelf niet.
Ze leeft in het morgen
van gisteren
terwijl…
Ze blindde me met kraaien
nee niet gitglimmend duister
maar pauwenverenhart
en licht in laaien.
Ik keek haar
ogen
uit
-
te
diepe
zuchten.
Laat maar waaien
ontglippen voor mijn part
streek ze tipsy langs mijn luister
als een blinde over braille.
Ze kon me niet luchten.…
Iets meer dan elf jaar geleden (op 15 maart 2007) schreef ik mijn beschouwing (nr. 70) “De smidse”. In de loop van de daarop volgende tijd leverde het mij de bijnaam ‘De Lettersmid’ op.
Naast het feit, dat ik het niet erg vond dat mijn ego werd gestreeld bestond er voor de lezer een niet te vermoeden relatie met mijn beroep van letterzetter, dat ik…