ze wonen er, mijnheer
dat doen ze al jaren
in huizen van karton
rond straten zonder steen
ze warmen zich, mijnheer
verkleumde handen tegen
grauwe wangen ingevallen
waar loosheid in liefde speelt
en soms lachen ze, mijnheer
met het getinkel van een stuk
dat glimmend wordt aanvaard
voor een stukje brood morgen
ze zijn er, mijnheer
dat…
Niet langer leef ik
voor het verhaal
ik mag beginnen
met het verhaal,
mijn leven....
Wanneer ben je eigenlijk iets? Wanneer je er de erkenning voor hebt genoten?
Is iets pas realiteit als het bevestigd is? En zo ja, waar baseert het bewijs zich dan op?
Ik praat mezelf klem in mijn hoofd, besef dat deze monoloog nergens heen gaat, en staak…