Alle inzendingen over winterblues

Door ontbrekend licht verbijten de winterblues een eenzaam gevoel…

je was jezelf even kwijt grandioos joelend besef je de winterblues is weer voorbij!…

Gulzig morrelend voor-nota bene- mijn deur jij oude vertrouwde zo herkenbaar heb ik je heus wel in de smiezen smiecht wij hebben het te vaak gedaan mijn leegte depri volgegoten zwartgalligheid was zo gekoesterd ga! ga! ga! In mijn huis is geen diepte het is dronken van het zomerlicht de zuidkant roept ik neem aan deze winter valt…

Ver weg begraven in noordelijk duister schopt 'n Inuït nukkig om zich heen en doolt depressief richting winterblues Ondertussen laait een brandend avondvuur hoog op en rinkelen de naalden van 'n gloeiende spar die verwoed schudt en bidt om ééntonige vrieskou Aan de overkant van 't dorpsplein glimlacht 'n klein meisje bij zo'n…

Ook dit jaar leek de winterblues zijn intrede weer te maken. Ik had geluk, het was al november. Maar ergens tussen een weekendje Maastricht begin december en de kerstdagen kwam er een omschakeling. Ik betrapte mezelf op een glimlach, terwijl ik in de ijzige kou de lucht opsnoof en mijn muts rechttrok.…

Mensen met de winterblues, mensen met een dip, omdat de zon te weinig te zien is. Natuurlijk komt de zon elke dag op, maar mensen willen haar voelen! Op het gezicht het liefste want iedereen die de zon aan ziet komen heft het gezicht richting; juist ja, de ZON.…

En gecombineerd met een glaasje wijn of een neutje doet het wonderen voor de winterblues. Voor het snurken is die combi dan wel weer iets minder, maar ach.…