Breekbaar van verlangen
Zacht glanzend en poreus
Door tederheid bevangen
Waterval vol van emoties
Helder gevuld tot de rand
Dromen zo oprecht mooi
Omgeven met zilverzand
Hart van tomeloze liefde
Vlinders met een roze jas
Kwetsbaar en zo weerloos
Jij hart van geblazen glas…
In het museum
tussen duindoorn
en zilverzand
vult
mens in beeld
de ruimte
gaat immens leed
versteend en uitgehouwen
leven
daar
waar het zoute water
zijn lippen verzilt
en zout zich voegt bij zout
veegt de wind zijn tranen
uit de verstarring weg
en in golven
die vervagen
verlaat hem zijn strijd
aanschouwt hij
zacht glijdend leven…
zij zoeken zeldzaam lila
langs eeuwen schelpenstrand
het blauw gevuld met meeuwen
zo wit als zilverzand
een V-formatie vliegers
verjaagt de winterkou
met zuiderzonnewarmte
vanuit een hemels blauw
het bruisen van de golven
die breken op de kust
het ruisen van de harten
die ademen naar rust
waar komen al die spetters
die glinsteren…
Toen zij zag dat één van de parkietjes door zijn pootjes zakte, niet meer hippen kon, op het zilverzand van de kooi kreupel leek te schaatsen, heeft ze een paar vellen schuurpapier op de kooibodem gelegd.
Zo kon, dacht zij, het parkietje zich over het stroevere oppervlak beter bewegen, door zijn pootjes als een stel roeiriemen te gebruiken.…
Naar alle zijden ligt nu als een tuin
Dit Holland met zijn bloemenvolle gronden,
Terwijl de heuvels lijdzaam langs hen blonden,
Hoeven-doorhoekt, van 't zilverzande duin.…
0
Bezig met laden