Alle inzendingen

Het mag dan een cliché zijn, maar zoals de meeste clichés, is het erg waar: het leven van een middelbare scholier is hard. En ik zeg middelbare scholier, want puber is zo’n geliefde term van ouders en leraren die denken de psycholoog uit te kunnen hangen. ‘Puber’ klinkt in mijn oren als een ...

De kraai, ekster en zij die koeren Er zit weer onweer in de lucht Hoogzomer slaakt een diepe zucht De donderbeitels gaan zich roeren Nog even en de bliksemschichten Zullen het kwade bruusk verjagen De kinderen stellen alweer vragen Lukt het de huislook pais te stichten De huisbezems het ...

stemmen zeggen niets spreken zonder zin naar smeken hoef ik niet te luisteren onderhuids het fluisteren het raakt me niet de vragen in een stem breken kan ik met een glimlach weer vergeten dans de stilte van ieder uur muziek minutenlang tot solo ogen strijken langs ik ken geen ...

De paradox van het kopiëren is, dat men vaak op inkt kan besparen door het origineel vergroot af te drukken.

Ik kijk over zee, met wijde armen, laat ik mijn gevoelens, met de zachte melodie van de wind meevaren. De duinen, maken een zacht ritselend geluid, harmonieus, waaiende stemmen, met de golven mee, naar verlangende gevoelens, ver over zee. Ik sterk mijn armen, een wals, in het zwakke...

voorzichtig geopende handen los zand de zeebries neemt het mee niet sterk genoeg de zorgen blijven kleven

een flinterdun laagje vernis product van mijn verstand vormt een zwakke bescherming emoties vreten het aan onverwacht en onstuitbaar barsten ze uit in tranen in woorden in kleur in slapeloze uren

golven bepalen mijn zijn beukend geweld bulderend gedruis fluisterend rustgevend gedreven door een oerkracht en onzichtbare handen schier onbeheersbaar vormen zij mijn leven de zin ervan nog onbeschreven

Een blik, een gebaar, een knipoog, mijn dag kan niet meer stuk, verbazing, om al dat moois, wat breng jij mij geluk! Een diep gevoel, van liefde, een gebaar , van tederheid, dan weet ik, mijn allerliefste, ik wil je nooit meer kwijt! Ik koester het, bescherm het, zal alles er...

hoe de tijd aan me knaagt wordt zichtbaar als ik in de spiegel kijk zie gelukkig nog de knipoog van een tijdloos kind

Ik ben van Hattum en ik weet, dat 140 pond zo heet, maar dat de naam direct vervalt, als het leven wijkt uit de Gestalt. Dan ligt, onder de naam van lijk, die honderdveertig pond te kijk; Gij zijt bij het defilé misschien: alleen ik zelf zal het niet zien. Da's vreemd: ik zie, wat Gij ...

Sneeuw, sneeuw, Is witter dan linnen, Trouwe dienaar Van lot – witte sneeuw! Toverij! Wie ben ik en waar loop ik heen? En verlaat ik levend dit land Nieuwe? Sneeuw, Witter dan een blad papier Nieuwe. Sneeuw, Witter dan Slavische Woede… Sneeuwstorm, sneeuwstorm, Is duizend bloemb...

Stil geslagen, mijn mond verzwijgt, elk woord, in alle talen, gedachtes, overspoelen me, er vormen zich, verhalen. Een blik, een gebaar, een woord, zouden me doen praten, ik zoek, ik kijk, maar zie geen teken, je hebt niks in de gaten. Een snik, een traan, een waterval, onstui...

Je tilde me op ‘k was van de grond het duurde maar even ik was echt helemaal los je zette me neer terug op de grond weer op beide benen ik sta weer op de aard En als je me vraagt hoe was het te zweven hoe vond je je tochtje nou, ’t was het best wel waard!

het maïsveld waarin de planten hoorbaar groeien verbergt steeds meer zijn geheimen als ik nader voegen zonnebadende hazen zich daarbij een enkele kievit alarmeert twee keer voor hij door soortgenoten tot zwijgen wordt gemaand kraaien vergeten zelfs gebruikelijk te krassen het vroege oc...

je koos voor wit in nieuw beginnen je huid was bruin ogen zacht van binnen lente kleedde je prilgroen en geel je groeide, bloeide naar genezend heel nu zomer je ziet vruchten rijpen een mooie herfst zal de oogst doen blijven we zullen winteren met elkaar, wit heeft de basi...

Wachten tot Het gewicht van ons Verschaald getuigt Van niets Verschraald en ontruigd Azijnpissers en lentekinders Ons deel, onbetuigd Wie bekommert zich nog om vlinders ?

Doelloos vliegen. Goud doen smelten. En het Gras ontkiemen, Waar jij je voeten plaatste. Gaven jou geen reden, Om mij te laten zien, Dat smelten doet stollen. Bij de kilheid om ons henen. Pijn. Dat mij keihard doet menen, Dat het doelloze zwaar is. En gras niet is daar beneden.

Groots in nietigheid Schrijf, blijf Geniet dat moment Meer krijg je niet Erkenning duurt Slechts een seconde Herkenning, pretentie In zoet verzuurd Strijdend voor geluk Ik loop stuk.

Dat illegaal getuigschrift aan de muur Verliest dus binnenkort z'n geldigheid En dan hebt u ineens geweldig spijt Want de produktie was behoorlijk duur. Als Axel zegt dat ik hem plagieer Dan zijn de laatste regels mijn verweer.

De keuzevrijheid van de moderne consument en de exploitatie van de hebzucht door de reclame zijn twee kanten van dezelfde zaak.

Ik hunker hongerig naar je lekkere lijf alle zachte welvingen met passie te strelen onpeilbare dieptes wellustig verkennen Maar je lichaam spreekt geen vuur je koude hoge rug onneembare muur van een vesting met geheime code waar ik de volgorde van vergeten ben Geef me een hint een...

Denken dat 72 maagden op je liggen te wachten maar dan door de duivel zelf eeuwig genomen worden

Ik weet dat ik de nederlaag lijd, god, Maar 't valt niet mee dat ronduit neer te schrijven. Uw laatste argument zal ook mijn lot Beslissend bij uw doodgebied inlijven. Men zegt, dat is het hemelse gebod, Je kunt toch niet altijd in leven blijven? Met zo'n verklaring wordt de dood nog tot ...

ik schaduwde vandaag het was te warm mijn geest bleef koel en liep twee meter voor mij op ik liep nog goed gekleed teveel bedekt zie ik ze denken passanten die tesamen met wat kleren ook hun gêne hebben afgelegd je bent verplicht naar lelijkheid te kijken die beter was bedekt geb...

O heer geef Lance nog weer de kracht Om deze tour te winnen, en met macht Nog eenmaal bovenaan te kunnen prijken Zodat de renners met verbazing naar hem kijken Naar deze kleine, grote man Die 7 maal de tour toch winnen kan Reaktie op wielergebed van Driek van Wissen

Geen goesting om iets te doen, veel te warm, veel te zwoel. De kleren kleven aan mijn warm gekookt vel. Druppels zweet likken zich een weg in de rimpels van mijn voorhoofd, om dan langs mijn gezicht, naar beneden aan mijn kin te kietelen. ‘k Ben te lui, om iets uit te spoken, ik blijf l...

Eerst sloop ik een trein Vervolgens in refrein Mep ik er op los Op de medemens vol trots Want zij geloven niet in mijn heil Mijn cluppie Dus zijn zij de klos En de sterke arm? Ach... waar bemoeien ze zich mee Vol verbazing hoor ik op tv Niet ik, maar de overheid faalt Dat is nu wa...

Als de heer Van Agt je eens vraagt met hem te dejeuneren dan is het heel goed mogelijk dat hij bij die gelegenheid niets van je wil. De heer Den Uyl vraagt toch al geen mensen om iets anders te doen dan een broodje eten op zijn kamer, maar als hij dat doet, is het zeker dat hij iets van je wil.

Zondagmiddag en de tuin staat open, klim-op de muur de zon en ik, ik zou vandaag Hedera Helix willen heten en het gras bestaan en de bomen in mijn tuin, ik vraag het licht binnen te komen en de vogels vraag ik uit eten, ik leer dingen te zeggen als nu, nu het rijpen kan beginnen.