Alle inzendingen

gewoon om de gewone doodgewone dagelijkse dingen de maan in wangen voelen een neus in de lucht vrije vleugels bewegen je gok gericht als lichtgewicht om de hoek durven steken een ongeschoren jongenslach het zonder geluid soepdruppels aan een kin drip druipend door je tong zachter...

De wereld is zo groot en onoverzichtelijk, zo complex, in je eentje is daar geen beginnen aan. Ook als je groot bent kun je beter bij een groep behoren maar voor een puber is het gewoon noodzaak.

ik zoek je in letters ik voel je al in zinnen je komt zo bij me binnen overweldigend apart je hart klopt in een ritme dat me onrust geeft dat me afleidt van de tijd die nooit zo langzaam is geweest ik wil bij je zijn je lezen in een boek zonder einde

zij beheerst fluisterende woorden een stilte die voelbaar is verlangt naar zachte momenten waar tijd heel even vergeet dat ze toegeeft aan verlangen pijn ruilt voor een lach de openheid van dromen heel even omhelzen mag

ze strijkt met pen teer teder zwijgend precies concies op perkament fragiele streepjes trillen van zonder woestijnen eeuwige stilte verlaten verlangens zanden verstuiven bloem en palm zij tooit zich in roos in jurk eeuwig haar zand nomaden zwerven zwijgend langs haar haa...

Gestolde druppels nachtbrokaat hechten zich aan de morgenster die vaag ontwaakt uit mijlenver tussen de dauw en dageraad met pastellen floers omvlogen rijst zij vanuit een schemerzee gehuld in prisma negligé door paarlemoeren golf bewogen zelfs de zon lijkt glans verloren zich te sch...

ik begeef mij door gangen vormend een labyrint waar portretten in harmonie fluisteren als een hemelse orde. ik sta voor een tranend doek zij spreekt zich uit zelfs tot in de prisma van mijn verbeelding.

Oma Hé hallo daar, ik moet je wat vertellen, een groot geheim dat is het niet. Ik word gewoon weer oma, kun je zeggen dat je het aan me ziet? Ik barst temet uit mijn voegen, zo apetrots een mens kan zijn. Hé, jij daar, luister even, Oma worden tóf en fijn…. Van de dáken ...

Onder de douche verblijven wij zoenend en strelend gaat de tijd voorbij mijn handen door je haar langs je lippen je borsten passerend voel ik je tepels door mijn vingers glippen van achter jou druk ik je tegen me aan je billen tegen mijn………. je draait je om en gaat voor me s...

tijdens het plastificeren van kilometers cola en een knetterende ruzie gaan mijn gedachten uit naar Kameleon Ahoy verjaardagscadeau van zus en zwager toen ik tien werd of elf het begin van het proces dat leidde tot de status van boekenwurm via het verdwenen parelsnoer met Pieter Pikman...

Zo ben ik gebleven een vis in koel water. Glij door wier en lis op zoek naar aas. Vermijd de worm die opzettelijk langs de slangewortel kronkelt. Want niet nog eens wil ik zo gruwelijk beetgenomen worden als toen ik hierlangs zwom. Haak en weerhaak in mijn bek hapte ik pijn van langz...

Zeewind slaat het witte water op een zonbeschonken strand. Razend rollend vol geklater schrijft het woorden in het zand. Eilandbergen in het blauw dragen groenig grijze kleuren. Op een surfplank staat een vrouw stralend in de zilte geuren. Liggend op de korrelstrook langs het windbeschr...

Tegen de angst. Al wat ik schrijf weerstaat mijn wanhoop, elke zin waaraan ik ademloos begin jaagt mij de stuipen van het lijf. Want op papier ben ik niet bang. Hier gelden vastgestelde wetten die mij uit razernij ontzetten en redden van de ondergang. Kunst zet het leven naar zijn hand, ...

Tranen glijden over wangen zo ziels alleen naar benee het hart is geraakt goed geraakt en wankelt voor even even uit het ritme vertraagd. De tijd is kostbaar zonder tellen, tikken of een uur het is er nooit genoeg maar soms dan heb je gewoonweg tijd teveel. Wegdromend in de ramen o...

Duizend doden stierf zij in de nacht van de zevende maan gras was nooit groener en bloemen kleurden veel In sierlijke letters schreef zij haar naam opdat hij haar nooit zou vergeten en zuchtte haar laatste adem vervloog

Literatuur is een protest tegen het cliché.

ik zag je in een zwaai een hoofdomdraai je keek me aan in een verwachtingsvol begroeten toch kende ik je niet het was het ritme van je voeten je gelaarsde benen die constant mijn aandacht vroegen want ik liep achter je je lijf vertaalde in bewegen wat jij had weg te geven ik was op ...

Supportersdrift heeft vaak dat expliciete, ook thuis, er komen er dus telkens meer van. Voor evenwichtig, goed natuurbeheer kan het nodig zijn er soms wat af te schieten. Natuurlijk nimmer fans van Feyenoord want da’s een bijna uitgestorven soort. ----------------------------------------...

Je moet eens wat gaan sporten, zei mijn man, je wordt te zwaar, je bent haast kogelrond, dan val je af, en da’s ook heel gezond. Hij had gelijk, ik word er slanker van. Terwijl een grizzly mij in stukken bijt denk ik: zo raak ik mooi wat pondjes kwijt.

op de grens van eb en vloed delen stromen zout en zoet op de grens van vast en vrij helen dromen jou en mij

Planologen zouden verplicht moeten worden de fiets te gebruiken voor woon-werk-verkeer.

Het is warm Fatima moet zuchten het jeukt zo zwarte doek om haar brein ze wil vrij blij en los maar het moet van Allah het is warm Gerdina moet zuchten het plakt zo zwarte kous om haar been ze wil bruin bloot en zon maar het moet van haar God het is warm ook Esther moet zuc...

Ik bewaar dromen op sterk water verzuring zal ze houdbaar maken verstand verdringt alle persoonlijkheid het duistere puntje in het licht reikt haar charmante hand naar mij uit ontkenning stroomt langs mijn aders terwijl ik kloppende onjuistheden opsom openen haar gesloten ogen dichtheden ...

Hardlopen is zo saai als je zelf bent

vroeger liep ik aan mijn vaders hand later waren de rollen omgekeerd toch bleef hij gewoon mijn vader en ik zijn vergrijsde kind

is achter de bank gevallen grote handen haakten het los daarna werd het vergeten later wordt het opgevist de cups weer overvol gestopt van levenslust en liefde kan zij het helpen dat het de volgende dag alweer uit andere handen valt?

ze keken allemaal monden vielen open iemand kreeg de hik het doelgerichte stappen de echo van de hakken de zelfbewuste tik een nonchalante lok de iets te korte rok ogen met wat schrik ik zag het neusje en de blik in die blik was ik

Een tevreden grijns hoor je zelden Waar een glimlach geen moeite kost Is duurzaam toegelach een strelende echo Vraag ik je ten huwelijk In kleermakerszit Kijk in je blauwe ogen En hoor je diep van binnen dichtbij

hoe de tijd open te vouwen als de dagvlinder haar vleugels naar de horizon richt hoe te verplaatsen de hemel te verkennen van leven naar licht hoe te benutten de herinnering van een tel in het eeuwige de sprong van niets naar iets als lijnen van mica, gespleten open en dicht